Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

spierając ostatnie po tobie
zaschnięte radości z obicia
fotela na którym często mnie kochałeś
miałam nadzieję że jeszcze tylko
przeczytane miejsce po książkach będzie
ostatnim przypisem twojej obecności

potem straciłam kondycję nie tylko
psychiczną rachubę czasu i
przekładałam niepokoje z tygodnia
na tydzień poranne spacery po kafelkach

teraz gorzknieję od tego w środku
bo nie wiem czy chcę dorosnąć
myśląc o małym skórzanym
opakowaniu zestawu naszych genów

Opublikowano
(...)małym skórzanym
opakowaniu zestawu naszych genów


Jezu ile ja się napociłem, żeby dojść, że to fotel....

moje opakowanie zestawu naszych genów (to jest moich i żony) woła właśnie "Pysio ka" co oznaza, ży smok Pysio (ten z reklam) płynie (w grze komputerowej) na skuterku jak kaczka....
poza tym

spierając ostatnie po tobie
zaschnięte radości z obicia (...)


fenomenalne i jest jeszcze parę smaczków. Generalnie delikatne i kobiece, co pozwala na dotknięcie tej mniej dostepnej mi części człowiecej osobowiści....

Pozdrawiam.
Opublikowano

chyba ,że to nie fotel?:) hehe, dziękuję za przychylność:)
ps. no niektóre kobiety się oburzyły na moje określenie:) ale nodojrzałość ludzi do macierzyństwa zawsze była i będzie (niektórych) i to o tym miało być...
pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jarosławie,
daremne Twoje poty:))
Nie powiem,
nieźle to Ta i owa Anka nam wymyśliła:)))

Pozdrawiam

Autorce ślę gratulacje i pozdrowienia

PS. Niejednemu facetowi przyda się
- jak posprzątać należy:)
Opublikowano

Ja nie ironizuję....

Po prostu mam taki zapętlony sposób myślenia, stąd po prostu: z syntaktyki wychodziło, że fotel, ale chyba dziecko - bo to byłoby semantycznie poprawnie....

zresztą nie każ mi tłumaczyć.... to nawet dla mnie samego skomplikowane....

I nie przejmuj się moimi "logicznymi" problemami... Czasem wytłumaczenie w jaki sposób doszedlem do rozwiązania zadania jest dłuższe a dla mnie trudniejsze niż samo rozwiązywanie zadania.

... poza tym wtedy często sie irytuję, właśnie przed chwilą, u mnie w biurze, tłumaczyłem coś kolegom. Może napiszę na ten temat (znaczy na ten temat co im tłumaczyłem) doktorat, to może zrozumieją, teraz mi się nie chce.....

I na prawdę, bez żadnej ironii.....

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...