O dwóch takich

[Lilianna Szymochnik]

W jednym domku w pewnej okolicy
nad rzeczką z sadem wiśniowym.
Mieszkali bracia jednojajowe bliźniaki
jakich Świat,nie widział Jarek i Darek.

Takich dwóch sobie podobnych urwisów
psotnych swojej swawoli i kłamstwie.
Każdy ich mylił,na ulicach i w szkole
na podwórku w sklepie,gdziekolwiek byli.

Tak,jak kropla od kropli nie odróżnisz
tak oni do siebie,podobni byli urodzie.
Tak samo się ubierali w ramię chodzili
jak lustra do siebie odbiciom byli podobni.

Sobowtóry dwa figlarne zbytkom i psocie
w szkole zawsze oceny mieli nawet podobne.
Wiadomo,że się sobą rolami bracia zamienili
grali takie sceny dla psotnej swawoli.

Nawet w domu jeden drugiemu zawsze psocił
na jedno imię przybiegali razem w pęd oboje.
Matka z ojcem nie mogli ich nigdy odróżnić
który jest Jarkiem a który jest Darkiem.

Kłócili się z czasem o swoje podobne imiona
sprzeczką tym i kłótnią nie było nigdy końca.
Jeden charakter,te sama zalety i nawyki mieli
wszystko w tych ciałach było ciału podobnie.

Palcami wytykano ich nawet na ulicy z podziwu
zdziwienie budzili dla oczów ludzkich widokiem.
Zbytkują i figlują i psocą do dziś braciszki
urodzeni Światu jednojajowe-bliżniacy wyjątkiem.

[MARIUSZ RAKOSKI]

Witam,

przesłanie i cel wierszyka, nie powinien być trudnym orzechem do rozłupania, tym bardziej, kiedy mamy w kraju sprzyjające warunki, by wszelkie śmiesznostki o braciach do siebie bardzo podobnych bez większej, wnikliwszej analizy wiersza zrozumieć...;) Pozdrawiam autora, szkoda tylko, że ostrze wiersza trochę stępione.