Zwłoki

[MARIUSZ RAKOSKI]

Na posrebrzanej tacy, zanoszę Tobie
Panie, w dowód miłości, rozrusznik życia.
Zobacz! Czerwony mięsień, bryzga strumieniem
krwi zwierzęcej! Odłączony od gromady
walczy samotnie, wylewa purpurowy
łez strumieni.

Oddaję Tobie Wszechmocny Boże, dzieło
rąk twoich, i nie pytaj proszę, nie pytaj
dlaczego? I nie zwalaj winy Ojcze, na
święte dziecię twoje! Niepodobna, abyś
dłużej trzymał rózgę i nagrodę w ręce.

Niepodobna
święty baleciarzu w czerni, by
niepoprawnych ideologicznie, straszyć
dłużej homerowym ogniem piekielnym.

Niepodobna
wybrańcu boży, karmić zgłodniałych i
spragnionych życia po życiu, nadzieją na
przestań w drodze do bram Lucyfera.

Niepodobna
kukliszo na wybiegu, by
grzmieć i rzucać piorunami w zniewolony
lud boży!

Niepodobna
wasza świątobliwość,
wampirzyć lubieżnie na dziewiczym
rozkoszy nektarze!

Zapomnij toksyczna zarazo rzymska! Nie
będę dla przyjemności i pożytku
mieczem wojował! Nie pomnożę twoich
łupów wojennych, i nie ugnę nóg pod
pręgierzem taniego Cudu, przed zdradzoną
Tajemnicą i obalonym Autorytetem.

Przyjmij Panie, przechyl kielich, i wypij
z Synem Twoim, znienawidzonym przez
fałszywych faryzeuszów, krew najlepszej
jakości. Poznaj proszę, treść duszy mojej,
spragnionej ciepła i miłości Twojej. Poznaj
proszę, narzędzie dionizyjskiej rozkoszy;
witalną formę cielesności, najwyższej jakości.