Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*** [nie puścić prawdy z ust]

Swietłana Mikołajewna
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dotyk

Dotyk

Opublikowano
Opublikowano

Świetne zakończenie.

i "przegrany gasi światło".

W pozostałych partiach tekst nierówny, nie zdołałaś uciec od nie tyle banału, bo go tu absolutnie nie ma, co od pewnej "nieświeżości" ( np. "gra toczy się o życie").
Z pewnością przedostatnia cześć do przepracowania.

Ale materiał, by to był naprawdę dobry tekst - jest:)

pozdrawiam ciepło - Mirka

Kai_Fist

Kai_Fist

Opublikowano
Opublikowano

hmmmm

bardzo subiektywnie, to strasznie mi się podoba,
tematyka dosyć mi bliska,
i ciężko jest mi się czegokolwiek przyczepić,

aczkolwiek bardziej obiektywnie,
...
to hmmmm,

troszkę jakby za prosto,
może na chwilkę ten wiersz zatrzymać,
na pewno o czymś przypomina,
ale ale, chyba wiem już,
brak mi tu czegoś mocno oryginalnego, autorskiego, czegoś niepowtarzalnego,
wówczas byłby to super kawałek,


ziemia obiecana
morza rozstąpienie
raj do odzyskania

Mirek coś o tym wspominał,
jak dla mnie jest to próba wyrzucenia z siebie wszystkich pragnień,
sama chwila piękna i bolesna...

ech, sam już nie wiem, co chcę napisać,
wiem tylko jedno,
dla mnie masz w sobie coś wewnętrznie fajnego,
aczkolwiek przyczyna takiego stanu rzeczy nie jest...

i myślę, że dopóki tego nie zatracisz, to napiszesz jeszcze co nie co dobrych wierszy :) ;-D

ja już teraz z miłą chęcią czytam każdy Twój kawalątek.

Pozdrowionka,
Kai Fist



[sub]Tekst był edytowany przez Kai Fist dnia 17-02-2004 00:42.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...