Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Aby zbadać różnicę między mruczeniem a milczeniem
wypadałoby przyjrzeć się wartości napięcia emocjonalnego
podczas ciszy przerywanej pomrukiem
oraz mruczenia przerywanego dezorientacją
obliczyć ich wagę i objętość w stosunku
do danej sytuacji życiowej

mogę to zrobić teraz
ponieważ ja już dawno jestem zważony
tak skrupulatnie
że ledwie się mieszczę w progu własnego umysłu

bo tak na prosty rozum to czymże są dni
bez odpowiednich haczyków smakowych
o
w tym dniu tak ślicznie gryzła kruchość ciastka
a w tym opisywała w jaki sposób trzyma łyżeczkę w ustach
dla tych właśnie drobnych reakcji
odbieranych nawet najmniejszymi końcówkami
neuronów naszej podświadomości
warto jest budować fundamenty pod strukturę uczuć
jak najbardziej rzeczywistych

i wszystko jest pięknie
do czasu kiedy z braku innych miłych szmerów
sami wywiedziemy się w pole

nie będę rzucał przykładami
bo przykłady najczęściej mną rzucają

a jednak

pamiętam Monikę
po drugiej stronie lustra
dotykała się i mówiła że to się dzieje naprawdę
ja za to dałem jej swoją wiarę
aby mogła być silniejsza
dla kogoś innego

Opublikowano

Co tu dużo mówić.
to nie jest wiersz Sebastianie. A przynajmniej nie pierwsza część wiersza:


"Aby zbadać różnicę między mruczeniem a milczeniem wypadałoby przyjrzeć się wartości napięcia emocjonalnego podczas ciszy przerywanej pomrukiem oraz mruczenia przerywanego dezorientacją obliczyć ich wagę i objętość w stosunku do danej sytuacji życiowej."

Jak tekst z podręcznika fizyki. ani kszty poezji.

Dalej trochę lepiej, ale dla mnie zbyt opisowo.

Opublikowano

mnie się podoba, najbardziej ten fragment

Aby zbadać różnicę między mruczeniem a milczeniem
wypadałoby przyjrzeć się wartości napięcia emocjonalnego
podczas ciszy przerywanej pomrukiem
oraz mruczenia przerywanego dezorientacją
obliczyć ich wagę i objętość w stosunku
do danej sytuacji życiowej

mogę to zrobić teraz
ponieważ ja już dawno jestem zważony
tak skrupulatnie
że ledwie się mieszczę w progu własnego umysłu

bo tak na prosty rozum to czymże są dni
bez odpowiednich haczyków smakowych
o


kilka małych poprawek i będzie dobry wiersz.

resztę, potraktowałabym jako drugi tekst.


serdeczności Espena Sway :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • -Opowiadanie-   Promienie słońca poczęły zalewać świat wokół swoim bursztynowym blaskiem. Godzinowa wskazówka zegara chyżo zbliżała się do ósemki, a niebo pokryte już było licznymi, szarawymi obłokami.    Do parku wybierała się pewna dziewczynka. Mocno trzymając w dłoni małą, miedzianą monetę, radośnie wędrowała brzegiem ulicy. Jej ubrania były niechlujne i ubłocone a włosy splecione w zaskakująco staranne warkocze, przewiązane czerwoną wstążeczką. Jej twarz promieniała szczęściem.    Idąc krętymi uliczkami, jej uwagę przykuł chłopiec siedzący na dębowej ławce pod drzewem, którego cień był ratunkiem przed letnimi upałami. Mimo szelestu liści, śpiewu ptaków i szmeru pobliskiego strumyka, można było usłyszeć ciche szlochanie.    Zaniepokojona dziewczynka podeszła bliżej. - Odejdź - rzekł, pociągając nosem, gdy usłyszał zbliżające się kroki. - Nie odejdę, póki nie upewnię się, czy wszystko dobrze - odpowiedziała z troską w głosie. - A więc co cię trapi? - wbiła w niego przenikliwy wzrok.    Chłopiec delikatnie otworzył usta, jakby miał coś powiedzieć, lecz szybko je zamknął i obrócił głowę ku górze. - Jesteś nieszczęśliwy? - spytała ostrożnie wcale nie oczekując odpowiedzi, bo było to oczywiste. - A ty nie? - Dlaczego tak sądzisz? - skrzywiła się. - Przecież jesteś biedna, pewnie ledwo stać cię na kromkę chleba. Nie masz pieniędzy, za które mogłabyś kupić sobie chociaż zabawkę. Jak tu być szczęśliwym?    Spojrzeli na siebie bez zrozumienia. - A ty jesteś bogaty, wszystko masz na wyciągnięcie ręki. Mógłbyś za kawałek majątku wykupić najdroższą chatkę w mieście oraz kupić całe stosy zabawek. Dlaczego więc jesteś nieszczęśliwy? Czyż pieniądze nie dały ci szczęścia? Czego ci brakuje, chłopcze? - Ja… - umilkł. Myśli w jego głowie krzyczały i plątały się - jednak nawet w nich nie znalazł odpowiedzi.    Pokazując monetę, znów zabrała głos: - Może i to jest jedyna rzecz, którą mam, ale i ona nie daje mi szczęścia. Pieniądze są jak woda - nie utrzymasz ich w miejscu. Za to będąc dobrym człowiekiem, utrzymasz przy sobie rodzinę, przyjaciół i rzeczy niematerialne, które dadzą ci szczęście, o którym nawet nie śniłeś - powiedziała, po czym poklepała go po ramieniu.    Chłopiec objął ją mocno, szlochając jeszcze głośniej.    Toteż i oni, po całym dniu rozmów, wrócili do swoich domów, ciesząc się i radując każdą chwilą. Jak się okazuje, szczęścia nie należy szukać w pieniądzach; nawet mając ich w nadmiarze, możemy go nie znaleźć.
    • Uśmiechasz się.   Ile razy oberwiesz tyle razy wstaniesz.   Czemu się uśmiechasz? Przecież przegrałeś.   Padłeś na deski.   Nie odklepałeś.   Znowu wstajesz.   Znowu chcesz oberwać?   Czemu się uśmiechasz…   Przecież przegrałeś.   Uśmiechasz się...
    • Byłem    Zobaczyłem    Straciłem    Szansę Na twój uśmiech    Byłaś    Zobaczyłaś    Straciłaś    Szansę  Na mój powrót    I znów wszystko  Kończy się tak samo!     
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Berenika *** Racine'a Poego czy też Aragona Liryka, epika bierze ją w ramiona Poświatowska pisze ach ta Berenika Ten jej długi warkocz poezję przenika. *** Queer *** Aragon zabierze w ramiona Poego Uparty Racine pobabrze w epice Liryka rozplecie włosy Poświatowskiej  A Berenika szukać będzie warkocza. ***
    • @Poet Ka Sentymentalnie, aż chciałoby się tam przenieść w czasie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...