z cyklu: przedmioty

[Lobo]

Krzesło się kończy w miejscu. W miejscu jego końca
jest coś, co jeszcze krzesłem, a już jest przestrzenią,
w której szukamy kształtów, choćby abstrakcyjnych.
Pustka niewiele znaczy, szukamy więc cienia,

wśród cieni innych, wokół. Osób, co siedziały:
rozparte, spięte, ciche, radosne lub gniewne,
podczas rozmów przy kawie, podczas omawiania
spraw błahych, albo ważnych. Kanciasty duch krzesła,

kończący się jak ono, nagłym brakiem kształtu
w miejscu docięcia drewna, blizny łączeń, rzazu
po pracy piły. Ile on pamięta? Ile razy się łączył
z duchami wszystkich ludzi, którzy tu siedzieli?

Wcześniej był duchem drzewa. Bawił się gniazdami.
Ptaki, co zlatywały na swe rozhowory,
ochraniał, czuwał, pieścił. Teraz, wpół ułomny,
strącony z wysokości - anioł wśród aniołów,

sprowadzony do kształtu posklejanych klepek,
kończy się w miejscu końca. Dalej tylko przestrzeń.

[Jaro Sław]

Niezłe, niby zaczyna się filozoficznie, ale wchodzi w emocjonalną refleksję nad przemijaniem....
Mi się podoba...

[Stefan_Rewiński]

Ciekawe, pozdrawiam, Stefan.

[Roman Bezet]

Wiersz słuszny, w słusznej sprawie - wrażliwy i skupiony, i w sumie dobry (poprawny?).
Jednak dla mnie przegadany (za dużo słów które są - nie odkrywają, nie prowadzą nigdzie wyobraźni, bo - mówią wprost). Przecinki, w takiej ilości (i chyba nie zawsze uzasadnione?) stają się manierą.
Proszę nie odebrać tego jako rżnięcia ("rzazu"? - mój SJP milczy ;) - mój komentarz też ma słuszne intencje ;D
pzdr. b

PS. dla równowagi - polecam: http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=15468
:)

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fajna ta puszka, ale zapuszkowana w samej sobie. Otwierasz a w środku puszka.
Nie otwierasz też puszka. Tymczasem Lobo próbował opisac coś co udaje puszkę:
otwierasz a w środku niet puszki, nie otwierasz i też nie ma puszki.

Pozdrawiam :)
się nie znam (na filozofiach), ale czy to nie jest aby jakiś kaleki sylogizm?... ;)
też pzdr.
b
PS. Widzę wiecej, i tu, i tam - może kwestia dioptrii? ;)

[Lobo]

))...dzięki za poczytanie...)

- P. Sokratex - obrona godna twierdzy...;-)

- P. Bezet - podany wiersz przeczytałem, dobry, nie powiem. Problem w tym, że: tamten jest biały - ten rymowany; tamten mówi o puszce - ten zaś o miejscu, gdzie kończy się krzesło, czyli: tamten wypowiada odniesienia przez pryzmat przedmiotu (puszka), ten zaś wypowiada myśli przez pryzmat pewnego punktu osobliwego, jakim jest styk krzesła z przestrzenią. Są więc tak różne w swojej istocie, formie oraz treści, że niepodlegające jekiejkolwiek wspólnej klasyfikacji, a co za tym idzie - ocenie. Zresztą - nie o oceny tu chyba chodzi, prawda?...)

pozdrawiam.;-)

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie
pzdr. b
;)

[Oxyvia]

Wiersz na pewno pobudza moją wyobraźnię. Budzi moje wspomnienia (osób, które siedziały na krzesłach w moim domu), zamyślenie (na temat tego, czym krzesło było i dla kogo, zanim zaczęło być krzesłem; na temat przemian i przemijania), rafleksje (do którego momentu jest krzesło, a gdzie już go nie ma? gdzie jest granica między krzesłem - czyli także człowiekiem, któy na nim siedzi/siedział - a wiecznością, czasoprzestrzenią?). Ale rzeczywiście wiersz jest trochę jakby przegadany, chociaż sama nie wiem, w którym miejscu i co można by z niego wyciąć. A może nie wyciąć, ale jakoś uprościć, wygładzić, troszkę wyszlifować jeszcze?
Pozdrawiam.

[Lobo]

- P. Bezet - ok.;-)
- P. Oxywia - ależ proszę spróbować. Chętnie przeczytam Pani okrojoną wersję..)

pozdrawiam.;-)

[Messalin_Nagietka]

no i własnie chyba na to czekałem, choć czasami przez jakieś sęki się przedzierałem, tak, jedni powiedzą smaczki, ale rzeczywiście, czasami zbyt wydłużyłeś, skróty by się przydały, a gdzie? np.pierwszy wers drugiej zwrotki - przegadany
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Lobo]

))...Witaj, Messa.;-) Nie wydaje mi się.;-)

pozdrawiam.;-)

[Messalin_Nagietka]

widzisz, człowiek poszukuje czegoś doskonałego o kształcie i wzorze zbliżonym do boskiego - widocznie - czegoś takiego poszukuję, a Ty? choć w boskość nie wierzę

z ukłonikiem i pozdrówką MN

ps. widziałeś boga na krześle?

[Lobo]

))))))...Wiesz, Messa, mnie się wydaje, że ten tekst jest blisko...;-))))))) Skromniś ze mnie, że hej.!..)))

pozdrówko.;-))

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

co tam będziemy się przechwalać, siądźmy na krzesłach i patrzy ma ich krace
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Lobo]

))))....Siądźmy przed krzesłami i popatrzmy...;-)

pozdrawiam.;-)

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

sorka za pismo (skrótowe, hi) - krzesła kiedyś tam wymyślono a nas kto wymyślił?
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Lobo]

)))...Dobre pytanie.;-) I gdzie my się kończymy..?..;-)

pozdro.;-)

[Beenie M]

Podoba mi się to oryginalne spojrzenie na taki zdawałoby się pospolity mebel.
Fragment rozparte, spięte, ciche, radosne lub gniewne itd. akurat moją wyobraźnię „prowadzi” i widzę kolejnych użytkowników przybierających jakże różne pozycje na tym samym kawałku drewna.
No cóż – bez krzesła ani rusz.
pozdrawiam serdecznie

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zacz, to dziwne, ale w chałupach wiejskich XIX wieku nie stwierdzano czegoś takiego jak krzesło i co dziwniejsze to także i szaf nie mieli

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Lobo]

))
- P. Beenie - dzięki.;-)
- Messa, możliwe to, tym nie mniej czasem warto by było zastanowić się, co jest za zwykłym węgłem, za rogiem. Czy cokolwiek? Na marginesie - tak samo ważne w XIX...;-))

pozdrawiam.;-)