ranny pejzaż

[Michał_Bębenek]

są połamane butelki jest połamana przestrzeń
za murem pijany obłok ma czkawkę i tańczy w gnieździe
ptaków ze zwichniętymi skrzydełkami połamane są żebra
słońca czerwona chmura ułożyła się w moich palcach

obolałych bo obroniłem ten cholerny strzał Czyża mego
wielkiego kumpla piłka zamieniła się w lepkie
wspomnienie minionych czasów kiedy jeszcze nie
było na świecie dzieci z wydrążonymi duszyczkami

usteczkami siorbiącymi chciwie gasnący pejzaż
lata i niedzielnych pościeli zimnych od nadchodzących
jesieni liście palą się na skutek wyroku ciemnych bogów
specjalistów od zamieniania tego co jest w niebyłe

i oniemiałem z zachwytu na myśl o kolejnych
świtach toczących lepkie boje z ołowianą powieką
boga snu obolałego od przypominania dzieciom
o tym co jest marzeniem a co spadaniem w nicość

dzieciństwa które przyszło nagle pod ostrą
czerwienią kapturka i gryzącą czernią wilka oklepane
bajki śnij się lato nadchodzi jesień brązowych kotów
kociokwików o piątej nad ranem lecz pamiętaj

mój mały uczniu z żebrami na wierzchu aby uczyć
się snów i jesieni snów należy zażyć tabletkę od
bólu głowy by twej głowy nie rozsadziło światło
wszechmogącej wolności babiego lata idziesz z babcią

pomalutku połamany na wzór i podobieństwo porannego malunku

[Messalin_Nagietka]

to raczej pobojowisko ponocne
skróć - wyprostuj - błagam
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Oxyvia]

Byłoby chyba niezłe, gdyby nie te przerzutnie, które akurat tutaj nie dodają uroku ni tajemniczości, nie uwypuklają żadnych znaczeń, a tylko komplikują i utrudniają odbiór. Według mnie w ogóle nie należy nadużywać tego środka, jest on przydatny tylko w ściśle określonych, wyjątkowych wypadkach.
Mnie też skojarzyło się to wszystko z porannym kacem alkoholika, który z rozpaczą wspomina jakieś nieszczęśliwe dzieciństwo pod opieką babci, wśród oklepanych bajek fałszujących dziecięcą rzeczywistość, pijaka, który od rozczarowania bajkami i światem uciekł w odurzanie się z kolei alkoholem. Wiem, że takie kacowe poranki są fatalne dla alkoholików i głównie dlatego z samego rana biegną znów do sklepu, aby jak najszybciej się odurzyć i na powrót przestać widzieć "ohydną" rzeczywistość - ponure pobojowisko swojej przegranej bitwy, "spadnięcia w nicość". Ale wiersz językowo i metaforycznie jest niezły.

[Roman Bezet]

Bardzo ciekawie napisane, ale im dalej, tym bardziej wersyfikacja ulega katarynce rytmu, wystarczy porównac zwrotki 1 i przedostatnią (np. funkcje znaczeniowe przerzutni), być może autor chciał w ten sposób oddac narastające emocje, które niby zanurzone w przeszłości, naprawdę są tu i teraz ('by twej głowy nie rozsadziło światło"), ale "od" po "tabletce" na końcu wersa nie znaczy nic więcej, niż tylko łącznik.
Takie pisanie - to nie moja bajka. Są specjaliści od takich wersów - może oni wejdą głębiej w wiersz i doradzą.
pzdr. b

[Dariusz Sokołowski]

kilka martwych fraz robi bałagan. karkołomne metafory sprawiają wrażenie pilowskiego znerwicowania, prześwieca jednak tragizm. potrafię pogodzić się ze świadomością że "tak miało być". gratuluję.