Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Rozedrzyjcie mnie na strzępy
Rozczłonkujcie ciało wątle
Wyjmijcie mózg
Wyrwijcie oczy
Język zabierzcie do kotła wrzućcie
Jelita na kilometry rozciągnijcie
Serce potnijcie
Uszy wytnijcie i psom wyrzućcie
Palce
Do ściany przybijcie mocno
Włosy wydrzyjcie i krwią zbluzgajcie
Kości połamcie i w proch zetrzyjcie
Zabierzcie wszystko
A jeśli zostać cos jeszcze zdoła
....
Jej to oddajcie

Opublikowano

zapachniało marinizmem :/
z całego wiersza ciekawa tylko puenta.
Straszny język i nie chodzi nawet o to,że opisujący makabryczne rzeczy ;): język zabierzcie, serce potnijcie, palce (...) przybijcie... gdzie w tym poezja?gdzie metafory?
Niestety ja ich nie widzę,
ale może zauważy je ktoś inny.
Pozdrawiam
Coolt

Opublikowano

Hej!
To właśnie jest poezja!
Uderza w niej t a k i ładunek emocjonalny i t a k wyrażone myśli.
A już jak my czytelnicy to odbieramy...

Brzmi jak testament.

Życzę szanownemu Autorowi innych natchnień!!!

Pozdrawiam.
I.

Opublikowano

wiersz moze i ciekawy, ale jak dla mnie... makabrczne sceny tu widze... ;P
nie mowie ze wiersz jest zly ale ja nie lubie az tak doslownej poezji jeslio chodiz o taki temat brrr... wyjmijcie mozg - jak dla mnei zbyt doslowne..

Opublikowano

U mnie w nic ten wiersz nie uderza..I niczym..A bnapewno nie ladunkiem emocjonalnym ktory choc jest wydaje sie strasznie sztuczny i wymuszony..

Ktos juz niedawno napisal bardzo podobny wiersz , ale o wiele mniej doslowny..A ten jak dla mnie jest poprostu niesmaczny..

Jest takie slowo jak rozczłonkujecie?


[sub]Tekst był edytowany przez Dorma dnia 04-02-2004 19:48.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Dark_Apostle_ Ten wiersz byłby świetnym wstępem do mrocznego opowiadania grozy. 
    • "Surrealistyczna podróż" /Przerwa między atomami/   Rozszczelnia się nagle tkanka dnia, niepostrzeżenie, bez zbędnego echa. To nie koniec, to tylko prześwit, gdzie grawitacja przestaje pytać o imię. Jesteśmy z wszystkim co posiadamy, w tej szczelinie, której nie widzą oczy, niesieni prądem, co nie zna brzegów, ku pieśniom, co rodzą się z ciszy.   Nie trzeba krzyku, by pękła szklana ściana powietrza. Wystarczy oddech, miękki jak mech na skraju lasu, gdzie czas nie ma zegarka i nic nie musi się zdarzyć. Rozluźnij dłonie. Pozwól, by niepokój spłynął jak kropla deszczu po szybie, którą noc przemywa oczy.   Tam, gdzie jesteś,  i tu, gdzie ja trzymam rytm, niebo ma ten sam odcień spokoju. Wystarczy być. Bez ciężaru oczekiwań, w tej krótkiej pauzie między jednym a drugim uderzeniem serca. Geometria tęsknoty rozpuszcza się w błękitnym kwadracie.   Punkty bez powrotu stają się liniami, które nie pytają o cel. Pamięć to tylko kurz wirujący w snopie światła, które nie ma źródła. Przesiewamy milczenie przez gęste sita, aż zostanie tylko to, co nieważkie. Słowa to tylko cienie ryb płynących pod taflą nieistniejącego jeziora.   Wszystko jest echem, które zapomniało, kto je wywołał. Jesteś kolorem, którego nie ma na palecie. Czekaniem, które przestało liczyć minuty. Pustka nie jest brakiem, jest tylko najczystszą formą obecności. Rozpryskują się galaktyki pod powiekami, atomy tańczą walca w próżni między myślami.   Jestem pyłem, który śni o byciu słońcem, podczas gdy kręgosłup staje się osią świata. Nie ma góry, nie ma dołu, tylko nieskończone "teraz" rozciągnięte na ranie czasu. Cisza wybuchła supernową w pokoju. Wypijam mrok zamiast herbaty, czując na języku smak miedzi i gwiezdnego wiatru.   Wszystkie mosty stały się horyzontem zdarzeń. Nie szukaj mnie w słowach. Szukaj mnie w przerwie między atomami, tam, gdzie muzyka sfer gra solo na nerwach. Jesteśmy tylko wibracją w wielkim nic, które jest wszystkim.   Zegar wykrwawia się białą farbą na podłogę, z której wyrastają szklane żyrafy o oczach z bursztynu. Twoje imię, wymawiane wspak, zamienia się w klucz do drzwi, których nie ma. Śpimy na grzbietach wielorybów płynących przez piaski pustyni, podczas gdy nasze sny szyją ubrania dla wiatru.   Wszystko jest już napisane w powietrzu, zanim pomyślisz, że w ogóle jesteś. Zgaś światło wewnątrz myśli. Słyszysz? To tylko my, stajemy się światłem, zanim zdążymy o tym zapomnieć.   -Leszek Piotr Laskowski 
    • @KOBIETA Żartujesz  Jeśli tak odebrałaś przepraszam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie pierwsza mówisz, że  mam idiotyczne żarty.  Pozdrawiam 
    • @KOBIETA Och,cóż za odbiór.  Jeśli tak odebrałaś przepraszam.  Kobiece czytanie intencji... to spory problem 
    • @Jacek_Suchowicz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...