Wieśmin

[Leszek_Dentman]

Wieśmin

Wątłe promyki chylącego się ku zachodowi słońca z trudem przebijały się prze gęste sklepienie splątanych konarów i listowia drzew odwiecznej puszczy. Ptaki ukryte w swych podniebnych schronieniach świergotały, kwiliły, kląskały i skrzeczały przepełniając przestrzeń muzyką przyrody. Wtem, zrazu ledwo dosłyszalnie, potem coraz głośniej do ptasiego chóru przyłączył się dźwięk cymbałów oraz nieco chrapliwy śpiew człowieka. Towarzyszyło mu mlaskanie kopyt człapiącego po błotnistej drodze konia. Po chwili się wśród drzew ukazał się dziwny zaiste widok – na myszatym mule poruszał się odziany w jarmarczny strój niewysoki człowiek. Do siodła przymocowane miał cymbały, na których grał, śpiewając równocześnie balladę o niezwykłych czynach dawnych pokoleń, o królach i rycerzach, ludziach i elfach, czarodziejach i wiedźminach. Niepowodowany przez jeźdźca muł zatrzymał się podszczypując rosnące przy drodze zioła.
– Rusz się Rosynant! Wio! – jeździec uderzył piętami boki muła, pociągając równocześnie nosem. – Czuję zapach pieczystego. Zaraz zatrzymamy się na popas.
Zwierzak wyrwał kępę i ze zwisającymi z pyska zielskami spokojnie poczłapał dalej, w wyniku zżarcia znacznej ilości narkotycznych ziół jeszcze bardziej zamulony, zaś muzyk podjął przerwaną melodię.
Minęło czasu mało-wiele, gdy dotarli na rozległa suchą polanę, na której już rozłożyła się niewielka grupa podróżnych. Płonęło ognisko, nad którym obracano na rożnie tuszę koźlęcia. Nieopodal ognia stały dwa załadowane wozy, do których uwiązane było trzy krowy. Kawałek dalej pasły się woły i kilkanaście owiec.
– Witajcie dobrzy ludziska! – zakrzyknął nowoprzybyły. – Mogę przysiąść do ogniska, jakiś kąsek wziąć do pyska?
– A kto pyta? – z trawy podniósł się wyglądający na przywódcę grupy człowiek.
– Jam jest Wykrot – wyprostował się dumnie śpiewak – królewski bard i poeta.
– Słyszelim o tobie. Widać, że wielki z ciebie poeta, bo do rymu prawisz. Witaj i posil się z nami. Jeśli ładnie zaśpiewasz, to i antałek piwa otworzym.
– Zaśpiewam, oczywiście, nawet gdybyście nie chcieli. Co zaś poezyi się tyczy, tom prozą do was gadał, stąd i rymy się wzięły. Kiedy zaś wierszem mówię, to nijakich rymów nie używam. Taka dziś moda... A dokąd droga prowadzi, dobry człowieku?
– Do chramu idziem, dań Melitele złożyć.
– Chwalebny to cel, zaiste. Jak tam już dotrzecie, pozdrówcie ode mnie matkę przełożoną.
Wykrot rozkulbaczył swego muła, odpiął cymbały od siodła, po czym zasiadł przy ognisku, znad którego właśnie zdejmowano pieczeń. Z wozu przyniesiono bochen chleba i antałek piwa. Kiedy wszyscy obsiedli ognisko i zabrali się do posiłku, zapijając tęgo złocistym trunkiem z lasu dobiegł ich wesoły śpiew:
– Hej, ho, hej ho, po władzę by się szło…
Zaraz potem na polanę wkroczyło trzech krasnoludów.
– Witajcie dobrzy ludzie wymamlali przez brody. Jesteśmy Lech, Jarosłw i Przemysław Vanderduki. Możemy się wprosić do kompaniji?
– A no chodźcie i siadajcie. Gdzie się sześciu naje, tam i dla dziewięciu starczyć musi – odrzekł przewodzący grupie kmieć.
Po skończonym posiłku Wykrot zasiadł z cymbałami u stóp wielkiego drzewa i opierając się o jego pień rozpoczął koncert. Ludzie rozłożyli się przed nim na trawie i zachłannie wsłuchiwali się w słowa pieśni o pradziejach, gdy nagle dobiegł go jakiś chrapliwy śmiech. Przerwał i rozejrzał się po twarzach słuchaczy. Na żadnej z nich nie dostrzegł śladu podejrzanej wesołości, podjął więc swą balladę, gdy usłyszał wyraźne, wypowiedziane cichym basem słowa:
– Bajędy ludziom opowiadasz. Ciemnotę im wciskasz.
– Jakie bajędy!? To najszczersza prawda. Nauczyłem się tej ballady od samego mistrza Jaśmina, któren onegdaj na zimowisko na dworze mojego króla zatrzymał się i przez całą zimę barłożył A tak w ogóle, to kim ty jesteś?
– Jaśmin takoż głupoty prawi. A ja jestem Ent.
– Ant? Mrówka?
– Jeśli ja jestem mrówka, toś ty mrówcza rzyć. Jestem Entem. Opierasz się o mnie plecyma.
– Toć, o drzewo się oparłem.
– Głupiś, jak barani łeb! – Ent machnął gałęzią i stuknął poetę w ciemię. O Entach nie słyszałeś.
– Nnno, słyszałem, alem nigdy takowego dziwotworu nie widział. A może toś ty jest durak? Wielki, jak dąb, a mózg jak żołądź – odgryzł się Wykrot.
– No, nie gorączkuj się już. Jeśli chcesz, to ci opowiem, jak to wszystko się zaczęło.
– Chcemy posłuchać, chłopy?
– Chcemy, chcemy – zgodnym chórem odrzekła gromadka.
– No, więc posłuchajcie.

– Dawno, dawno temu cała ziemia była zamieszkana przez ludzi. Nijakich elfów, krasnoludów, strzyg, wąpierzy, leszych i innych stworów nie bywało. Aż nadszedł kiedyś jeden dzień, kiedy gwiazda z nieba na ziemię upadła i kataklizm niesamowity wywołała; góry zapadły się, morza z brzegów wystąpiły, lasy płonęły, rzeki i jeziora powysychały. Wyłoniły się z ziemi plujące ogniem, siarką, a głazami wielkim wulkany. Jakby mało tego było, to wybuchła jeszcze, schowana przez ludzi w głębi ziemi broń o mocy niezwykłej, bombami zwana, która rozrzuciła nad ziemią chmurę zabójczą, choć niewidzialną. Rośliny wszelakie, ludzie, tudzież zwierzyna cała od chmury owej chorować i umierać poczęła.
Ent westchnął ciężko i tarł gałęzią kroplę wypływającej spod kory żywicy.
– Nie wszystko jednakowoż poumierało. Najlepiej zatrucie zniosły drzewa i inne rośliny. Gorzej była z ludźmi i zwierzętami. Te, które przetrwały długo chorzały i pod wpływem zatrutego powietrza i wody zmieniło im się coś w środku – powiadają, że to była jakowaś mutancja genów, czy jakoś tak – a potem niektóre zamieniały się w krasnoludy, elfy, i inaksze stwory. Ze zwierząt zaś powstały inne dziwolągi. Wszystkie te wywodzące się z ludzkich przodków grupy zamieszkiwały w innych regionach ziemi, nic o sobie wzajem nie wiedząc. Pośród nich przeżyło trochę uczonych, którzy wiedzę swą przekazywali kolejnym pokoleniom. Zachowało się takoż nieco ksiąg starych – choć pisane były w zapomnianych już językach, to w dzisiejszej wspólnej mowie niektóre słowa ostały się. Po tysiącach lat wszystkie te grupy poczęły szukać miejsca, gdzie warunki do życia były lepsze. Aż wreszcie zetknęły się po raz pierwszy na tej tu ziemi, nie wiedząc o tym, że wywodzą się ze wspólnego pnia. Jak było potem, już wiecie...
– Zara, zara! – zakrzyknęły krasnoludy. – To niby my jesteśmy ludzkie mutancje?! Wciórności! Może maupy też za przodków mamy uważać??! To jest polityczna prowokacja!
Krasnoludy wyrwały zza pasów topory i nie namyślając się zrąbały Enta.
– No to, co tera będzie, panie poeto? – zapytał jeden z wieśniaków. – Trza w waszych poemach wszytko przerabiać.
– No, nie wszystko. Ino sam początek. Reszta pasuje. Może teraz zaśpiewam o Wiedźminie...
– ... o Wieśminie, to my znamy. Był ci u nas w siole taki jeden przygłupi otrok – Galareta na niego wołali – co niemowlęciem będąc pode wóz załadowany wpadł. Mówić bez to nigdy się nie nauczył, ale za to na fletni pięknie grał. Jak grać zaczynał, to wszetki zwierz paszczęki rozdziawiał i słuchał, a słuchał. A jak ze swoją fletnią szedł po polach, to zwierzyna cięgiem za nim maszerowała, jakoby wojsko jakoweś. Nie tylko źwirz normalny, ale wszytkie panufle, ciporyje, biurwy, drakkonie, parapluchy, a nawet psolifanty, no i kiedy to uźrzelim Wieśminem go przezwalim.
Wykrot dopił swój półkwartek.
– A jako się zowie wasze siedliszcze?
– Sapkowo, panie. Kiedy mu już ociec i mać pomarli ludziska kazali mu za miskę strawy potwory owe za wieś wyprowadzać. A i z grodu po niego słali. Jednego razu trafiła do osady magiczka jedna, co ją za nieprawdziwe przepowiednie z grodu wyżęli – Juniper jej chyba było – i kiedy Galarety cuda zoczyła zaraz go namówiła na zrobienie pan... pan... pandemonium. Na początek w oćcowej stodole dziwowisko owo można było oglądać, a jak potworów przybywało, to płatę zaczął pobierać od gapiów i stawiać nowe budynki dla bestii onych pokracznych. W końcu Juniper powiedziała, że cały ten kram na ryzerwant jakiścićś przemienić trza, by chronić je dla potomności.

Wykrot ostatniego zdania nie słyszał. Głowa opadła mu na pierś i śnił, że jedzie na swym Rosynancie przez knieje dzikie i gościńce bite, sioła cuchnące i miasta gwarne, i gra na swoich cymbałach, a śpiewa przy tym rzewnie. Jego zaś tropem podąża karny szereg dziwadeł wszelakich. Mieszczanie i szlachta złotem a srebrem doń rzucają, dziewki uśmiechy darzą, a chłopy do samej ziemi pokłony biją.

P. S. To tylko taka etiudka, dla rozruszania palców i odświeżenia synaps po długiej przerwie, ale Sanestis wydał mi służbowe polecenie, bym wkleił na forum, co niniejszym – po niewielkich przeróbkach – czynię.

[Sanestis_Hombre]

hehe "wydał polecenie" :D
Lepiej późno niż wcale. Rozgrzewka całkiem całkiem, teraz będziemy czekać na kolejne teksty.

[Marcin Gałkowski]

rozgrzewka?!=) tak... tego...
no co ja będę tu mędził: czad!=)
pozdr

[Piotr Rutkowski]

witam po przerwie :) , rozumiem , że to pastiż na Wiedzmina...bo inaczej to ...

Pozdrawiam

[Leszek_Dentman]

Dzięki Ci dzie wuszko, oraz pozostałym komentatorom za dobre słowo.
Miałem tego tekstu nie ruszać, ale skoro nawet Piotr, tylko delikatnie pogroził palcem, to jednak zastosowałem się do Twoich sugestii i trochę przeunacyłem.
Podoba ci się Juniper, ale Galareta, to też przekręcone imię bohatera sagi. Nic nie piszesz o krasnoludach a ich imiona (jak i nazwisko) są wybrane nieprzypadkowe. Podobnie jest z nazwą wsi.

[Sephora Home]

Hehe...:))
Drugi Sapkowski rośnie...

[Leszek_Dentman]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nawet nie usiłuję porównywać się do mistrza! Jednakże w trakcie czytania opowieści o Wiedźminie uderzyła mni duza ilośc anachronizmów. Co prawda autor zastrzega, by nie lokalizować akcji książki w żadnym czasie, ani przestrzeni, jadnakowoż fakt, że w powieści występują ludzie nasuwa nieodparty wniosek, iż rzecz dzieje się na Ziemi. W ślad za tym niejako automatycznie spróbowałem umiejscowić ją również w czasie. I cóż... Postęp cywilizacyjny, początki manufaktur, runiczne pismo i wikńskie drakkary pozwala mi na zlokalizowanie w okresie odpowiadającym XI - XIII wiekom.
Skoro tak, to skąd mamy łacinę, znajomość hormonów i ich działania, linneuszową systematykę gatunków, metr, ułamek sekundy, ni i coś absolutnie nieprzystającego do poziomu wiedzy prezentowanej przez owo społeczeństwo - INŻYNIERIĘ GENETYCZNĄ.
Tak więc, by móc skupić się na akcji, szukałem jakiegoś ich wytłumaczenia. No i przyszło mi do głowy rozwiązanie, które zawarłem następnie w opowieści Enta. Chcąc nadać temu jakąś formę literacką usiłowałem zastosować stylistykę Sapkowskiego, dodając przy okazji własny stosunek do pewnych zjawisk całkowicie wspólczesnych.