na zielonych łąkach

[zak stanisława]

na zielonych łąkach Pana
jest wiele miejsc dla nas

pamiętasz - dobrałam się do twojego siana
nożyce tępe a schody do nieba
goniłaś mnie przez korytarze cieniem
kładł się dzień schowek w łazience straszył
wyrzutami sumienia przepełniony kosz
twoich sianokosów

to najbardziej utkwiło gdzieś głęboko
czarna dziura śmieje się z młodości

mówiłaś: będę poetką - zaparcie cię czytałyśmy
chłonąc miłość z wersów
- ty pisz książki - powiedziałaś
goniłam komary przekornie nożyczkami
zbierając strzygi twoich włosów

dziś bogu czytasz poematy
moją powieść pisze samo życie
za mnie za nas

[Ewa_Kos]

Stasiu podoba mi się o tych wloso -kosach; ładna metafora, ale
to ,że wszystko mija i takie samo nie wraca to już jest mniej ładne,
chociaż coś zostało - piszesz a więc można nie popadać nawet w jesienną
depresję :)))) Pozdrawiam serdecznie i grzybowo. O! :))) EK

[kyo]

pamiętasz - dobrałam się do twojego siana
nożyce tępe

jak przeczytałem ten fragmencik, myśle, a niech...
nieźle się zaczyna, ale potem to ciśnienie uciekło,
bo wszystko jak na dłoni, ale miło było przeczytać.
plus ode mnie;)

Pozdrawiam

[EWA_SOCHA]

nie zdążyłam się obejrzyć, a ty już tu z tymi nożyczkami grasujesz;)
mi ten wiersz przypadł od samiućkiego początku; wzruszający, piękny!
pozdrawiam
ewa

[Marlett]

na zielonych łąkach...
Czy w sercu również było tyle miejsca?
pozdr.

[kalina kowalska]

zmień tytuł (wiem, nie tutaj)
wiersz jest bardzo ciepły i tęskny

pozdr

[Smok]

głęboko, nostalgicznie, smutnie, ładnie

[Jerzy Rybak]

to nie jest dobry wiersz.

[greg_lipski]

ten wiersz jest piękny