Humoreska cmentarna

[John_Maria_S.]

Warszawa Al.Zasłużonych


Orkiestra skończyła ostatni akord i nagle wokół dużej grupy ludzi zrobiła się cisza. Słychać było przez chwilę skrzypiący śnieg pod butami przybyłych osób. Dzwon z pobliskiej kaplicy przerwał tę ciszę i chyba pobudził stojących z boku mężczyzn. Z tej grupki podszedł do grobu mężczyzna dosyć otyły, ubrany w krótki kożuszek. Zakasłał i zwrócił się do stojących.
- Drodzy przyjaciele, znajomi, studenci no i zwłaszcza najbliższa rodzino zmarłego.- przetarł szybko czoło jakby bardzo go zmęczyło te parę wyrazów.
- Chciałbym pożegnać w imieniu całej uczelni naszego zmarłego kolegę w jego ostatniej drodze i powiedzieć kilka słów o nim. Profesor Marian... był wielkim uczonym w swej dziedzinie, znawcą, wielkim autorytetem na arenie międzynarodowej. Poświęcał się swej pracy …. Był również wychowawcą wielkiej rzeszy studentów, młodzieży. Udzielał się społecznie gdzie tylko mógł i gdziekolwiek go wzywano nie odmawiał nigdy pomocy. Praca w sejmie, senacie, telewizji - Tęgi Pan wyraźnie się rozkręcił i szło mu coraz lepiej.
- Kiedyś w rozmowie z nami zwierzył się, że chciałby by każdy bliski, który będzie sypał piach na jego trumnę… powiedział mu w myślach co sądzi o nim.Takie było jego życzenie.
- Uszanujmy je i pożegnajmy go również w myślach.- przerwał i spojrzał się w stronę wdowy.
Zadumana wdowa dopiero po chwili zrozumiała aluzję i spojrzenie mówcy. Ubrana w piękny zimowy płaszcz z wełny, z równie gustownym kapeluszem na głowie prezentowała się bardzo okazale. Wzięła do ręki garść piachu i chwilę stała zamyślona .
„ Marian jak mogłeś mi to zrobić!!! I to tuż przed swoim zejściem. Taki wstyd, cała uczelnia śmieje się ze mnie ! I to takiej dziwce !” – rzuciła spojrzenie w stronę ładnej blondynki.
„ Jak mogłeś tej szmacie kupić takie futro! Nie zaprzeczaj, proszę cię i nie tłumacz się jak zawsze. Wiem to z dobrego źródła. A byłam ci na każde zawołanie i mieliśmy jechać razem do Meksyku, ale ty wybrałeś inną drogę. Życzę ci więc powodzenia!!! – rzuciła piachem na trumnę.
Do trumny zbliżył się podtrzymywany przez dwóch młodzieńców ojciec zmarłego profesora. Staruszek miał już grubo po 80-tce i było to widać po jego zgarbionej sylwetce. Rozglądał się dookoła, sprawiając wrażenie zagubionego. Patrzył w wykopany dół jakby wystraszony. „Stasek ! To ty łobuzie? Znowu się schlałeś jak ta świnia i lezys w jakimś dole! Ja ci dom potańcówkę, ty pijanico! Tyla ludzisków dookoła. Jak się nie wstydzisz?”
Chłopcy podali dziadkowi piach, który zaraz bezwładnie wypuścił z ręki i odeszli z nim od grobu. Do grobu podeszli jeszcze syn, siostra i młodszy brat. Teraz zbliżył się szwagier pochowanego. „Czarna owca” rodziny. Ubrany w ciemną kurtkę ortalionową, trzymał w ręku czapkę.
„ Oj Maniek, Maniek no i co? Kto miał rację? Co mówił Czesiu ?! Tylko czysta Marian, tylko czysta! A ty koniaczki, winiaczki, perfumki, gumki i miłość francuska i …chuj. A Czesław czyściocha, kaszanka i zara idzie na browara. A ty kwiatuszki…od spodu. A szwagra ślusarza to żeś się wstydził, nie? Dobra chłopie…idź se do Piotrusia.”. Sypnął szybko piachem i już miał odejść, ale jeszcze przez moment nachylił się nad otwartym grobem.
„A za tą kosiarkę to ci zapłacę…chuj ci w d…”. Wyprostował się nagle i powiedział na cały głos – A ziemia niech ci lekka będzie – i przeszedł na drugą stronę.
Tuż za nim w rękę wziął piach najmłodszy wnuczek profesora. Na sobie miał obcisłą skórzaną kurtkę i dżinsy. Głowę wtulił w ramiona i potarł czerwony nos.
„Oj dziadek dałeś czadu! Teraz miałem sobie strzelić taką zajebistą brykę a ty co? Myślałem, że mi coś sypniesz konkretnie. No w końcu łykasz te łapówki, to co to dla ciebie? Szkoda…tej bryki. A tam u góry, to podobno leżą cały czas na trawie i nic nie robią. Ale będziesz miał „trawy”, sypnąłbyś trochę pojarki wnuczkowi, He,he. Spadam na chatę”
Cała rodzina stała już po przeciwnej stronie grobu. Teraz zaczęli podchodzić przedstawiciele uczelni. Przed grobem przewijała się plejada znakomitości. Rektorzy, wykładowcy, koledzy z uczelni. Stanęła również w tym samym miejscu ładna blondynka około trzydziestki. Otulona w piękne futro ze srebrnych lisów. To osobista sekretarka profesora.
„Jak mogłeś mi to zrobić? Na sam koniec. Zostawiłeś mnie gołą i bosą (nie liczysz chyba tego skromnego futerka?). Nie pomyślałeś, żeby zabezpieczyć samotną (przez kogo jestem samotna?) kobietę po 30-tce, narażoną na wiele niebezpieczeństw. A byłam ci na każde zawołanie, no i mieliśmy…polecieć do Meksyku! Marian, zawiodłam się na tobie!”
Tuż po kadrze akademickiej do grobu zaczęli zbliżać się studenci z całej uczelni. Wśród nich przewinęła się szczuplutka czarnooka piękność. To najlepsza studentka profesora, najwyższa średnia ocen na trzecim roku. Chwilę ważyła piasek w ręku zanim go rzuciła.
„No i dupa zimna profesorku! U kogo będę teraz zaliczać egzaminy? Przecież wiesz, że jestem „ciemna” z dwóch przedmiotów. U niego?”- spojrzała się w stronę tłuściocha, który niedawno przemawiał.
„O nie, tylko nie on. Ale mnie załatwiłeś!”- przykucnęła jeszcze na moment w zadumie.
„To, że musiałam ściągać majtki przy każdym egzaminie, to mogę zrozumieć. Ale dlaczego do cholery nie mogłeś mi kupić jakiegoś futerka albo…dać jakąś kasę!!! Nie takie biorą.”
Wstała i ze wzrokiem skierowanym w "futrzaną blondynkę" odeszła. Po dwóch godzinach zrobiło się już pustawo. Nieliczni stali jeszcze przy świeżo usypanym grobie.

* * * * *
Po kilku godzinach, kiedy zaczęło się ściemniać na teren cmentarza dostały się dwa psy.
Zwykłe kundle, które biegają na każdym podwórku. Obwąchiwały co któreś drzewko, aż zatrzymały się przy świeżo usypanym grobie profesora. Jeden z nich podniósł do góry nogę i już miał zrobić to co robią w tej pozycji wszystkie psy świata, gdy nagle z dołu rozległ się potężny głos.
--------TEGO TO JA JUŻ NIE WYTRZYMAM!!!!!!!!!----------------
Psy skuliły ogony i pobiegły wystraszone.

[divna malarka]

Podoba mi się cynizm, jaki bije z tego tekstu. Potęga dobrych manier i zasady, ze o zmarłym nie mówi się źle. Doceniam też to, że właściwie każda osoba "myśli w innym języku", po swojemu, na co wskazuje inny dobór słów w przekazie tych myśli. Główny bohater (trup) wydaje się dość banalny, nie rozumiem też, dlaczego grubas nie podał jego nazwiska (przecież rzecz dzieje się na cmentarzu, a nie w sądzie).
Na deser fajne rozładowanie napięcia. Przy scenie końcowej (z psami) prawie płakałam ze śmiechu. respect.

malarka