Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

podeszłam do starszej Pani
z takim pytaniem
czy Pani jest gotowa, proszę Pani?
nie wie, co ja mówię

czy jest Pani czysta, cała?
zdziwiona bardzo
o proszę, ma Pani beret... ładny
cieszy się, lubi mnie

czy słucha Pani radia, proszę Pani?
tak, modli się do niego
nie ładnie... Chrystus błądzi po ulicach
a że głupoty gadam

proszę pomóc innym, rozumie Pani?
chwyta mnie za rękaw
w myślach się pomodliłam (nie do radia)
otwieram oczy- nikogo nie ma

zniknęła Pani, proszę Pani?
cisza
tak, Bóg jest sprawiedliwy
istnieje

Opublikowano

Ostatnio obejrzałem krótki filmik, w którym to jakaś babcia (stara ale narwana jak cholera) wyrzykiwała, że ojcu Tadziowi należy przyznać Nobla, Nobla (tak dublowała to słowo), miałem taki ubaw, że prawie się zanosiłem. Po przeczytaniu tego wierszyczka także o mało się nie zaniosłem. Kiepskie to niestety, podobnie jak pomysł tejże babci o przyznaniu Tadziowi Nobla.

P.S. Proszę się odzwyczaic od TaKiEgO pisania bo to drażni.
Pozdrawiam

Opublikowano

wierszem to trudno to nazwać, opowiastka, i to kiepska i większego sensu nie mająca...eh.
I muszę rację przyznać Bartoszowi Za TaKiE PiSaNie, co DraZnI jak...bardzo:)
pozdrawiam( może lepiej najpierw do warsztatu wrzucać?)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Coś przetrąciło dzieciństwo    Dobrze powiedziane   Niedobrze gdy to się stanie   Właśnie   Stanie i jest    Nie stało przebrzmiało   Tylko lekkie akordy popròszyny   Nie   To jest też tuż pod powierzchnią     Z lekka trącone a już puka od spodu    A co tu się wysilać w słowa!   Gówno gówniane co raz się przykleiło do buta życia    I wciąż śmierdzi od nowa
    • „Setna bajkowa wyprzedaż”   Sprzedam jabłko z tego drzewa, gdzie kuszona była Ewa, i dym z krzewu płonącego, do Mojżesza mówiącego.   Dorzucę też to, co męczy — garniec złota z końca tęczy, smocze jajo, kwiat paproci, lotny dywan i but koci.   Mam też lampę, a w niej dżina — ponoć własność Aladyna. I ten kocioł z Łysej Góry, w którym wiedźma warzy chmury.   Mam husarskie wielkie skrzydła, jakby komuś walka zbrzydła — dla rycerzy, już z ironią, do ucieczki przed pogonią.   Jest i laska, choć złamana, samego Gandalfa Pana, róg, na którym Wojski grał, i kule z Ordona dział.   A do tego kwiatki z wianka, który miała Świtezianka, Borutowe rogi diable, Wołodyjowskiego szablę.   Kupcie krzesiwo magiczne, co sny daje fantastyczne! Nabywajcie, nie czekajcie, z tej okazji korzystajcie!   Ja wybrednych zadowolę, wszystko kładę wam na stole... A na koniec — to już cudy! — tanio odsprzedam czołg „Rudy”!   Dziś na sprzedaż świat baśniowy, jutro — rozum narodowy, bo się najlepiej handluje tym, co ludziom czar funduje.   Nie pytajcie, co jest prawdą, co legendą, propagandą — świat od wieków tym się trudzi: kto najlepiej śni dla ludzi.   Bo największym skarbem przecież nie są cuda na tym świecie, lecz opowieść, bajek słowa, co pozwala żyć od nowa.   Leszek Piotr Laskowski.
    • @Wiechu J. K. @andrew @Waldemar_Talar_Talar @Adam Zębala @Leszek Piotr Laskowski dziękuję!
    • @Andrzej P. Zajączkowski, dziękuję :)
    • @Poet Ka Dziękuję serdecznie za tak miłe słowa. @aff Dziękuję i również pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...