Szkic prawie dziecięcy

[Magda Rosa]

Cudownym chwilom dzieciństwa i wszystkim, którzy mieli w nich swój udział


W pięciolinię zapachu siana wplecione
nuty z solfeża tęczy
śmiech dziecka upuszczony
na ścieżce w dorosłość

niebo zwieszone niżej niż sufit zsyłało
marzenia w kształcie kropel rosy
pod małymi stopami odbity skrawek słońca
zdeptany niebawem

pamięć wraca po śladach
kulawa jak kotek pod gruszą w ogrodzie
śpi pewnie do teraz a na nim kamień
pilnuje wspomnień

niebieskie klejnoty chabrów
zatopione w złotej koronie pola
już po żniwach a nadal lśnią

gdy spojrzę w lustro



-----------------------
Nadaje się to do czegoś? No może poza paleniem w piecu;-) W nadaniu ostatecznego kształtu przydałaby się pomoc jakiejś życzliwej duszyczki. Jeśli jakieś sugestie, to czekam i z góry dzięki.

Pozdrawiam
MR

[ula]

hej, dlaczego do spalenia?! przecież wszystko jest ok (prócz "uśmiech słońca" bo to takie banalne); ładne epitety i metaforki, cycuś glancuś...

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki, a usmiech słońca zawsze można zmienić. Pomyślę jeszcze a i może ktoś coć podsunie.

Podrawiam cieplutko
MR

[macte poema]

Cudny nastrój i uwodząca czytelnika zaduma. Magdo! Bardzo dobra literatura - gratuluję, jestem na tak.

Gdyby kogoś denerwowały moje słowa pełne uznania, śpieszę wyjaśnić, ze to mój punkt widzenia, bardzo się z niego cieszę, a do wiersza jeszcze nie raz wrócę...

[Magda Rosa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję. Mnie nie denerwują;-) Aczkolwiek zdaję sobie sprawę, jak wiele jeszcze muszę poprawić w swoim pisaniu. A każdy pozytywny komentarz ( i nie tylko) biorę za osobisty punkt widzenia, to że kazdy ma inny, nie znaczy, że ktoś ma rację, a ktoś inny nie.
Dlatego jeszcze raz wielkie dzięki! A do wracania zapraszam:-)

Pozdrawiam
MR