Przepraszam za...

[Monika Norecka]

Przepraszam za łzy nie uronione

W szum liści wymownie nie wtulone

Za zmysłu nie pomylenie

Drżenie nie oszołomienie



Przepraszam za oczy nie rozpalone

Stopy nie uniesione

Myśli nie rozmarzone

Tęczę co nie błyszczy spojrzeniem ognistym




Przepraszam za drogę niedokończoną

Że miłość rani i bezcześci

Bezczelnie pościelą szeleści

Że daje i odbiera

Aż znów zaczynasz od zera

[CTS]

widzisz "poezja" szuka wielkich słów, epitetów.. moim zdaniem jest w nieładzie.. chce cos wyraźic ale przez to ze szuka słów dzieki którym bedzie brzmiała.. gubi sie i przestaje cos wyrażac.. wole proste słowa w prostych myślach (powierzchownie).. tutaj tez są metafory i głębsze myśli.. podane w prostrzy sposób i w taki wlasnie bardziej zachecają do myslenia i glebiej, dosadniej wyrazają to co mysle i czuje..

"jasne jak słońce, drudzy znienawidzą
jedni sie zachwycą
drudzy wyszydzą
jedni patrzą sercem, widzą.."

[Monika Norecka]

Piszesz ze poezja ''szuka wielkich słów i epitetów". I masz rację bo tworzyć to szukać. Gdyby nie te poszukiwania to nie mówilibysmy dzisiaj o niczym innym jak tylko o prozie. Poezja to patos, który tworzy geniusz autora, a nie wyszukane słowa.
Jeżeli chcesz kogoś zmusic do myslenia to daj mu wskazówki a nie ''pokazuj palcem''.
Zawsze myslałam ze ja tez potrafię ,,coś'' stworzyć a nawet uważałam ze mi to wychodzi. Ale zrozumialam ze nigdy nie będę wielką poetką, a jezeli mam zostać przecietnym twórcą to wolę szukać dalej. ''Poezja'' nie jest dla każdego i na tym polega jej wyjątkowość.