Krajobraz sam się nie zmienia

[ewan_mcteagle]

Łaskoczący pomruk spadających kamieni
to tylko efekty specjalne. Leżymy
z zamkniętymi oczami ja
i dwadzieścia lat. Dla śniegu
jej stopy są czymś nowym.
Idzie od pięt do rzęs dziewczyna
wciąż. Trzyma za rękę
przepowiadając piękną zdradę
W pobliżu jeziora

ścieram oddech z szyby
i ofiarowuję siebie. Pointę bez igieł
listy upychane pod prześcieradłem
wymyślone sny bezrobotne
sierpniowe poranki niezmiennego
pragnienia. Stokrotki łąki i lasy
zostawię dla Byrona i Keatsa
pewnie nieśmiertelnych
ale Mozarta zagrają w radiu.

[Lobo]

No, widać niezłe pióro. Czysto poprowadzony, jedynie dwa fragmenty poszły w las patosu niepotrzebnego...) Te "ręce (...) nad milionami" i "ofiarowywanie siebie". Reszta, to kosmetyka, co pradwa dość ważna, ale drobna.

pozdrawiam.;-)

[Nata_Kruk]

Lobo ma rację "ręce uniesione nad milionami" można pominąć. Dla mnie jeszcze ostani wers wydaje się zbyteczny, poza tym fajny wiersz i dobry tytuł.

[Espena_Sway]

ja wiersz odbieram nieco inaczej. dla mnie oprócz niezłej
treści, jest tutaj rówież zmiana poezji.

pierwsza zwrotka, z konsekwentnie prowadzoną interpuncją,
może symbolizować dawną poezję, a tematyka miłosna,
jest jej zwieńczeniem

w drugiej części widzę ewolucję znaki
przestankowe nagle zniknęły
tym samym dając szersze pole
do popisu czytelnikowi

symbolizują współczesność


serdeczności Espena Sway :)

[Amelija_Em.]

tak.ale dla mua tez niepotrzebny bardzo ostatni wers, natomiast newralgiczne
"ofiaruję siebie" widziałabym jako "ofiaruję( wycięcie siebie wraz z kropką) pointę itd.

[Adam A]

Nic bym nie zmieniał, każdy słowo ma swoje wyjaśnienie.
Kolejny dobry.

[ewan_mcteagle]

Dzięki za opinie, jak zawsze bezcenne:)

Regards,

Miłosz.

[Bartosz Wojciechowski]

Espena ma rację. Zresztą tak czy inaczej to bardzo dobry tekst, zatrzymuje.
Pzdr! :)