Czytelniku

[JACEK KAWECKI]

Zanurz się w całej swej osobowości
Gdyż starość odsłania twarz
Dla wszystkich choć zręczna i elegancka
Posłużyła się prośbą jak dama

Selekcja przebiegła wyjątkowo szybko
Na prawo, na lewo, do środka
I koniec stania pod rynną
Deszcz ubogacił nasze wnętrze
Choć chłód stał się większy
Spojrzenie z ironią wygasło

Poeta jak badacz odkrywa
Znaki łączone w litery
Niejednostajnie zdefiniowane
Pełne nieczystych zagrań

Kotara czasu została rzucona
Lwom na pożywienie
Gdyż wieloznaczność języka
Wchłonęła trudy poety

[Bartosz Wojciechowski]

Oj, widzę, że będę musiał jeszcze poczytać, zanim dojdę sedna.
Teraz nie mam niestety czasu, spróbuję wrócić jutro, 3maj się:)

[kyo]

patetyczny ten wierszunio:/
to nie jest poezja.

Pozdrawiam

[JACEK KAWECKI]

Bartoszu czekam na Twój komentarz

kyo jeżeli tak sądzisz

[Bartosz Wojciechowski]

Jacko, nie przejmuj się - dyskusje nt. "co jest poezją, a co nie?" wywiązują
się tutaj dość regularnie:) Ja ze swojej strony mogę powiedzieć, że twojemu
tekstowi na pewno bliżej do poezji niż wielu innym z Z. I na tym moja pewność
się kończy, bo utwór, mimo upływu czasu nie stał się dla mnie ani trochę bardziej
klarowny: przede wszystkim nie rozumiem tych gwałtownych przejść narracyjnych
- osobowość - starość - poeta. No i skąd tytuł? Ciężko. Muszę to powiedzieć:
wg mnie trzeba jeszcze dużo pracy w ten wiersz włożyć. No chyba, że coś tu
podpowiesz, może pomoże;) Pzdr!

[JACEK KAWECKI]

Bartoszu dziękuje za wgląd
no może jest tu bardzo namieszane
i nie przemyślane
za dużo informacji