Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dzisiaj wojna nie wyszła
dzieciaczki dostały
kosze pełne lizaków
tak bardzo się cieszą
jak strzelać w te buzie?

nikogo nie zamknięto
był pierwszy dzień wiosny
nawet słońce głaskało rzekę
pluszowe misie tańczyły
opatulone w płaszczyki z wełny

żaden karabin nie wypalił
koty łasiły się do łydek
pięknych dziewcząt
a ich chłopcy bezczelnie
kupowali kwiaty
białe i czerwone…

Dzisiaj wojna nie wyszła
jutro zrobimy z nich miazgę.

Opublikowano

No to jest piękne przecież, i jak tego nie zobaczę poza warsztatem to się wkurzę.
Koncepcik najlepszy od przedwczoraj. Tylko skoro to jest warsztat i znaczy że jeszcze mogę to bym jeden wyrazik zakwestionował.

dzieciaczki dostały
jak strzelać w te buzie ?

Dlaczego dostały? W sensie kulą , pociskiem, może by co pożyteczniejszego tam wepchnąć?
Dla mnie wiersz genialny.
Pozdrawiam
Ps
No i udowodniłeś tym samym że "Próba" to prowokacja jakaś...

Opublikowano

Ewo - nie popadajmy w skrajności. Naprawde nie rozumiesz tego wiersza ???

Jimmi - wielkie buźki (o ile mozna) - właśnie otrzymałem cenną rade. Będzie wydany, będzie...

P. S. - a "Próba" to była prowokacja, już nie ma jej zresztą, bo co za dużo, to niezdrowo :)
Teraz czas na wiersze.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:) spkojnie, jak na wojnie, rozumiem; żartowałam z tymi procami...:)

;) dobry pomysł, dobry; a to ża baba ze mnie nie znaczy, że tak zupełnie nie łapę tego co piszesz;) czasem pod nosem tylko coś bełkoczę:))

pozdrawiam
ewa
Opublikowano

Ewo - no to rozejm w takim razie - już skończyłem do czasu aż znów mnie coś najdzie, ale w środe stawiam ostatnią krope i jadę na wakacje, to będzie troche spokoju :)

Stef - podobno nie ma wojen... Podobno...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ty uważaj Michale, bo i ja jadę w środę, może na te same:))) i będę Cię dręczyła:))) jak ta zmora senna:)))

Ale by było wtedy :)
(szczególnie to dręczenie...)
pieszczoch:)
:P
Opublikowano

i e - zmieniłem, nie wiem, czy na lepsze...
"bezczelnie" - ja to uznałem jako objaw takiej radości, pełnej swobody - wiadomo, że pewnym chwilom towarzyszy wstyd (jak wręczanie kwiatów)
a kolor - można odczytac dwojako - jako normalne barwy (czyli bardziej uniwersalnie) i jako barwy kraju (np. naszego, to ściesnia trochę utwór, ale i tak aż tak bardzo tego nie skonkretyzowałem).
A "Próba"... ech, zmarnowałem tylko tydzień i wiersz, odechciało mi się już walczyc o poziom tamtejszego skansenu...
I świetnie, że jesteś. Ja jeszcze trochę, bo wakacje tuż tuż :) (a potem nowe siły...)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Proszalny   Przeczytałam go wczoraj, w "trzech odcinkach" , ale było warto. :) To fascynujący tekst. Właściwie to proza poetycka - zwłaszcza na początku. Bardzo klimatyczna. Zbudowałeś hipnotyczną atmosferę zawieszoną między jawą a snem. Rozmyłeś granicę między rzeczywistością a wyobraźnią. Do końca nie wiem, czy Lyanne naprawdę przeżyła katastrofę, czy John Doe istnieje, czy jest duchem. Ta wieloznaczność podoba mi się. Są tu świetne motywy - latarnia, albatros, morze, sztorm i mgła - zacierają granice między światami. Silna jest warstwa psychologiczna. Można ten tekst odczytać jako opowieść o winie i odkupieniu, o samotności, traumie i o niespełnionej miłości.   Ale najciekawsza jest pętla czasowa - czy cała historia to powtórzenie, udręka, która rozgrywa się w nieskończoność? Czy John skazany jest na wieczne przeżywanie tej samej tragedii? Czy John i Lyanne są duchami? Na te pytania nie mogę jednoznacznie odpowiedzieć - niech zostaną pytaniami retorycznymi. :) Od czego jest wyobraźnia. :)    ps. Zauważyłam pewne podobieństwo do E.A.Poe, np. śmierć kobiety, morze jako siła destrukcyjna, melancholia i poczucie nieuchronnej zagłady  u tytułowego bohatera, morderstwo i rozszczepienie rzeczywistości. To wszystko na duży plus. 
    • Zanim zamieszczę tekst potrzebuję zapytać, czy może się składać tylko z wulgaryzmów? Wynika z moich doświadczeń społecznych i wynikającej z nich frustracji i zdumienia.  Nie wiem, czy potrafię ubrać je w zrozumiałą formę literacką.  Tytuł - Refleksja.  Obawiam się, że może zostać również zbanowany przez administratorów. To drugi powód pytania. I - może w tym dziale nie będzie od razu publikowany. Pozdrawiam  
    • @hollow man Twoja twórczość to jak zwykle szczyty intelektualne
    • świat był biały aż raziło jak wapno w świeży grób byłaś światłem które nie wybacza usta jedyny punkt zapalny ręce tam Bóg składał broń i milczał wszystko wokół wyło od istnienia a ja rozpięty na tobie jak na słońcu piłem blask aż pękały żyły byłem aniołem w ogrodzie z lodu miłość to pępowina którą śmierć odgryza zębami u samej nasady istnienia ty jesteś światłem które nie mruga nad stołem sekcyjnym moich dni nagle zabrakło cię świat zmienił barwę stał się biały jak wyważone drzwi donikąd słońce wbija się w mózg jak zardzewiały gwóźdź ptaki prują niebo na krwawe szmaty kwiaty guzy na trupie ziemi horyzont pęka jak suchy strup odsłaniając gnijącą padlinę światła schnę gniję w białym fosforze nieobecności bez ciebie wyrwana tętnica i rzucona w zenit w jądro południa najpierw zdycha zapach potem dotyk traci linie papilarne kolor osypuje się jak suchy tynk zostaje próżnia wibrująca ślepa boleść czas wykręca ręce łamie kości sekundom rzuca je na żer nienasyconej bieli zostałem tylko ja biały negatyw twojego dotyku pogłos w czaszce gdzie każda sekunda jest igłą wbitą w ciszę świat był kiedyś oślepiający jak wybuch nowej gwiazdy życie drżało jak krzyk zarzynanego zwierzęcia ale ta biel ta sterylna furia wyżera oczy każe patrzeć na koniec wszystkiego w pełnym świetle twoje odejście było rzeźnią światła biel wisiała na hakach dnia i wtedy zobaczyłem czarną szczelinę w samym środku bieli jak język ognia który zjada wszystkie dni wszystkie miłości wszystkie blaski i zostajesz tylko ty wykuta w oślepiającej mroźnej bieli skamielina mojego ostatniego krzyku            
    • Zakwitnęła róża. Wonny kwiat z mizernym cierniem. Obolała, smutna róża - wątła wzrosła - na spalenie.   Wokół wierna - rzesza drwiąca. I choć lśniła kolia, serce gniło w kolcach.   Wnet zabrali róży wodę, a austriacka słota wypłowiła jej koronę.   Gdybym ja też minął, gdybym w pamięć opadł świętą, wtedy mówcie mym dziecinom, żem ja także był - Elżbietą.   20/26 IV 2023
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...