Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

skrzydła się wypięły - nie mam
nic w sobie każde słowo napisane
nie warte jest czytania od deski
do deski - brakuje poezji

beznadziejne rymy mącą treść
w ciszy bez zrozumienia gubi się
rytm mądrych myśli nie zbierze razem
zburzona kolejność bez ładu i składu

wcale nie używam gestów zamiast słów
na wysokie progi zawsze wchodzi rozum
nieudolna pomoc zazwyczaj psuje
naukę pisania za młodu

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie kumam o co chodzi w komentarzu...Tu jest żal,że
skrzydła (w domyśle''polot) sie zapodziały - wypięły się (odmocowały)
co z tą pomocą? EK Tytuł jaki proponujesz zaprzeczy treści...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Krytyka jeśli można sie jej doszukać, to zarezerwowana dla mnie - to mnie tak ostatnio
ciężko się myśli.Dzękuję bardzo za miłe słowa, bo poprawiają
samopoczucie i proszę zmienić odczytywanie.:))) Pozdrawiam cieplutko. :))) EK
Opublikowano

eee - błędy popełnione za młodu ulegają przedawnieniu; nie ma co hołdować urazom; trzeba znowu zapiąć skrzydła - i fruuuuu;
a wiersz niezły! :)) myśl jest, tylko peelka nadmiernie narzeka; poezja może się obrazić na dłużej!
:))) J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję za zajrzenie i już się nie martwię tak tymi skrzydłami; pociągnie
się jakąś kolorową krechę i od nowa. Peelka to baba - więc narzeka, a
poezja pewnie da się przeprosić...?:))) Pozdrawiam serdecznie. EK
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dzięki za rąbek nadziei - jakoś pewnie będzie...
Mirek to Popiołek - kot bardzo piękny, kot die wuszki
Znam go i chętnie zaadoptuję:)) Pozdrawiam ciepło. EK

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Deszcz gra na parapecie w okna bębni na dachach dzwoni czasem jak grajek uliczny gitarowo plumka na strunach z wiatru niesiony innym razem na harfie delikatnie kapie poruszając serca niesie melodię na pianinie wciskając kropel klawisze kapie też jak na bębnie smyczkiem czaruje magią mokrych skrzypiec oczarowuje instrument ma zawsze nastrojony do gry zawsze gotowy artysta cudowny solista wyjątkowy z chmur symfonicznych wirtuoz padający po koncertach biją brawo zasłuchani ludzie  
    • @Alicja_Wysocka Figlarne :) z podobaniem, pozdrawiam. 
    • pachnąca ziołami łąka w nieustającym tańcu ciągłe napięcie gra przeciwieństw i   szumne słowa splątanej roślinnej zieloności utrzymują  ulubioną ciepłotę ciała   tam  gdzie upadło nasiono codzienność    może być piękna    
    • @Alicja_Wysockapowtórzę się po raz 100: UROCZO :)
    • Link do piosenki:       Skaczę na stół, wypływam z siebie Coś mnie porwało – może natchnienie? I w sercu jak w myślach grzebię To dziw jakiś, talentu skręcenie   Nieznajoma, nieznajoma   Jakby nic: wszyscy siedzą, patrzą A ja odpływam w świat zmysłów, urojeń Oni ze stołu na podłogę karzą I znów unikam słów i spojrzeń   Nieznajoma, nieznajoma   Płomień bucha we mnie, czerwienieje Jak wiśnia skóra, piecze po twarzy Przecież nie zwariowałem, nie szaleje To duszę ogień natchnienia parzy   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo   Wypłynęła niczyja, wręcz wyzwolona Odbiła się od fal dźwięków, słuchała Jakimś lękiem, strachem zatrwożona Wzrokiem ponurym mnie odszukała   Nieznajoma, nieznajoma   Westchnąłem zdeptany spojrzeniem Coś było albo coś się zdawało Gdzieś uniosła mnie fala natchnieniem Czy długo pędziło to i trwało?   Nieznajoma, nieznajoma   A oni stukali dłońmi w blat drewniany Nie wiedziałem, nie widziałem I poczułem się w niej zakochany Spieniony szaleństwem – coś powiedziałem   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo   Później czekałem nie wiem na co, po co Może jednak to grzmot szaleństwa Wszedł w serce tą ciemną nocą Domagając się posłuszeństwa?   Nieznajoma, nieznajoma   Wiem: nie przepłynę tej rzeki, jeziora Nie dopłynę, zginę marnie – utonę To jakiś mrok i śmiechu dawka spora W której jak w natchnieniu tonę   Nieznajoma, nieznajoma   Co znaczy nie wiedzieć gdzie granica? Gdzie geniuszu i szaleństwa przestrzeń? Teraz ja, on, ona – minuty odlicza A na plecach grad zazdrosnych spojrzeń   Nieznajoma to była, nieznajoma Między nami dwoma I pełno było spojrzeń, trwogi I tańczyły moje nogi A wokoło śmiech, szyderstwo Nierozumne społeczeństwo
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...