Sonet o Dziurze w Skarpecie

[Bartosz Kaczkowski]

W skarpecie dziura wiele radości przysporzyć może,
Dziura taka jest ubytkiem w materiale,
A więc stanowi nic, istnieje jednakże,
Wesolutki egzystencjalny krzyk, choć niczego!

Patrzę na dziurę i pytanie wysuwam „dlaczego”,
Jak to wytworny, wytworze nietwórczego aktu?
Zacny braku, sławna pancerza wyrwo Achillowego,
Jakimże dziwem jesteś stopy obnażenie?

Kto wbrew rozsądkowi złudnemu noszenie
podziurawionych skarpet ceni należycie,
Tego nie spotka smutne rozczarowanie.

Bo jeśli kogo raduje nie posiadanie, lecz bycie,
Ten doceni wszystko co jest i dziurę, w niebycie.
Słodziutkim i błogim, acz niedocenionym, jest niemanie.

[Iris_IK]

Och !!!

Coś temat skarpety nie przemawia do grona krytyków!!!

Pozdrawiam autora
I.

[Maria Anonym]

Radosc z samego bytowania to rzadki odbior rzeczywistosci,charakteryzujacy raczej wiek dzieciecy,ale to pieknie ze zwrociles na to uwage
Maria Anonym

[Ignacy_S._Mejias]

Wiersz jest bardzo ciekawy, moglby byc tez bardzo dobry, ale razi niestety licznymi bledami jezykowymi, bardzo zle sie go czyta. Sprobuj to poprawic, bo naprawde szkoda pomyslu.
Pozdrawiam
Ignacy

[Bartosz Kaczkowski]

Co do wieku dziecięcego i tego czy wtedy ludzie rzeczywiście skupiają się na radości bytowania - raczej bym się nie zgodził, choć to mało istotne.

A jeśli chodzi o błędy językowe w wierszu: niestety, nie wiem gdzie one dokadnie się znajdują. Czy mógłby mi je Pan wskazać?

Pozdrawiam.

[Dorma]

Temat ciekawie ujety.Mowic po staropolsku o dziurze w skarpecie..To brzmi jak akzanie:)

Dla mnie jednak stanowczo za malo cukru w cukrze i zbyt malo srodkow poetyckiego wyrazu( przynajmniej w pierwszej czesci wiersza)