...tylko trzy obole na drogę

[Ela Adamiec]

wiersz jest piękny. pozdrawiam serdecznie:)

[Piast]

Najlepiej jest w oryginale...
Pozdrawiam miło Piast

[Archie_J]

W takiej formie, jaką czytałem teraz jest ok.
Również witam (bo my wszyscy to jakby taka rodzinka, coś nas łączy;)

pozdr.
Ariel

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Arielu, masz rację, My to jakby rodzina orgowa, dzięki za wgości, pozdrawiam

[zak stanisława]

Piaście, serdeczności za wszystko!za zrozumienie i wcześniejsze pocieszanie,
pozdrawiam powiewem znad j.Drawskiego
Elu, miło że zagościłaś, papatki

[Jerzy Rybak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ble ble ble
nie chce się czytać tych komentarzy, zaprawdę.
trudno, żeby głos szeleścił. szept z piersi, czy
STAMTĄD? ;P. dalej -> przerzutka słaba.

wosk wschodzącego słońca - wata cukrowa.
skamieniała trwoga - boszzz

ok, pogrzebaliśmy tę czystość.
wiersz - niczym expose Pana Kaczorka; słaby. nijaki.

[Piast]

Expose może być nijakie, ważne, ze efekty będą...
Nie tą nogą wstałeś??? Aaaaaa, rozumiem! a lekarze mówią - noś czapeczkę na słoneczku...
Podobno zsiadłe mleczko trzeba pić...
Pozdro Piast
P.S. Trzeba więcej serca, by rozumieć!!!

[Espena_Sway]

Stasiu, w obecnej formie przyzwoicie,
czytelne przesłanie

serdecznie Espena Sway :)

[zak stanisława]

Rybko kochana sinicy się nabawiąaś czy co?, niech sobie będzie ble , ble, nie kazdy jest POETĄ z wody bez cukru, moje odczucia w nim zawarte są prawdziwe, nie jakieś tam, tamy z palca wyssane, mówię co czuję a żem nie poeta, to tyż wiem,
dzięki Rybko ze zawitałaś,za szczerość , całuski ,pa!
Piaście, dzięki, ale jak widać serce sercu nie równe, niektóre są rybie,ale co tam ważne że są!!!!
Espeno, dzięki serdeczne,

[zak stanisława]

ojcowizna

pamiętam ręce kwitnące
stubarwną tęczą ogrodowych motyli
dłonie na których chwast
nie miał odwagi zapuścić korzeni
a słońce nie miało prawa wcześniej się schować

patrzyłam jak noszą w sobie
znak krzyża czyniony na chlebie
i ciepło niedzielnej mszy świętej

pamiętam masywne dłonie
lekko dotykające jasnych włosów
w dziecięcych myślach
brałam z nich dotyk lasu
zasłuchanego w opowieści o sobie

obnosiłam zasuszone ogrody
wchłaniałam zapachy żywiczne
wszystkie ewangelie dzisiaj
przekazuję innym dłoniom
niech zapuszczą korzenie

dopóki mój czas się nie urwał z choinki


marzec 2007,