Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w malowidła!
zdechły prawie narodzie zbieraczy!
złoto oka twarde było
ty w miękkim plastyku soczewki sadzisz

w proporce!
marny karle bielisz się i czerwienisz jeszcze przecież!
ja byłem Karłem Wielkim
ty gnieciesz się pod but wszelaki!

do jasnej poezji!
ciemnoto zatruta

do jasnej cholery!

Opublikowano

i jak się ma to do człowieka, tylko proszę nie mówić
że to prawdziwy obraz jeno, jego opis. choćby nawet
był to całun turyński to nie zmieni to na jotę
faktu że jest to chusteczka higieniczna, acz wiersz
nie jest zły!(naprawdę) tylko proszę deklamować go
w zamkniętym getcie poezji, jakim są domy kultury.
ulica nie lubi patetycznych tonów niezrozumiałych
sztucznie brzmiących nut defilad etc., podobnych
górnolotnie do wesela Wyspiańskiego- tylko że ten patos
nie będzie na miarę jego. a zakończenie puenta
'do jasnej cholery!' jest dobra, tak jak tytuł utworu.
tylko że nic ponadto, nic nie wynika, nic mi ten
utwór nie mówi ważnego, lub ciekawego.
autorowi pewnie tak, nie wiem kto to był Dmowski
dla mnie on może być Kwaśniewskim, nie widzę większej
różnicy..

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Adamie tu chodzi o rodzaj myślenia Dmowskiego z credo
zamień na Stańczyka. nie widać żadnej różnicy,
a że Matejko gdzieś połyskuję, to same ogólniki;)
obraz owszem poprawny ma patos, a cóż z tego skoro
nie przemawia przekonującą nutą bo zbyt się górnolotnie
nadyma, nie obraź się na mnie. Szymborskiej też to się
przydarzało w pieśniach Józefowych na cześć ojca narodów..

pozdr
Opublikowano

Napisał Pan, że nie wie, kto to był Dmowski (na marginesie jak może Pan porównywać tę osobę z Kwaśniewskim nie mając pojęcia...), więc spytałem grzecznie, o co chodzi właściwie. Odpowiedzi nie otrzymałem.
Przyjąłem do siebie Pana uwagi, nie wiem tylko skąd się Panu wziął Dmowski nagle. Pozdrawiam.


Adam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


napisał Pan w credo O sobie, chciałem jakoś
plastyczniej przyrównać. proszę nie brać zbyt
dosłownie, nie oceniam ani Pana tym bardziej
Dmowskiego. wychodzę z założenia że czyny
a precyzyjniej intencję czynów świadczą
o czymś. tu akurat maje tylko takie myśli,
spostrzeżenia nie koniecznie trafne...
Opublikowano

Wiersz jak najbardziej na czasie, czy to chodzi o kraj, czy o ten serwis. Przypomniał mi się Twój podpis w profilu kiedyś "Jestem Polakiem, więc mam obowiązki polskie". Teraz gdybym miał taki pospis zamieścić, to chyba by mnie wstyd zjadł. A szkoda, kolejną ideę (tym razem patriotyzm) diabli biorą i coraz szarzej w tym życiu.
Przydałby się w tym narodzie i taki Stańczyk i Piłsudzki.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Lubię chłód godzin wczesno porannych i widok pustych ulic, po których zasuwam z kubełkiem i miotłą. Wraz z miastem budzi się szarość i już za chwilę zakończę nocną zmianę. Myślami przenoszę się do miejsca wymyślonego, by choć na chwilę wyrwać z wąwozów aglomeracji. Lata sprzątania ulic nie pozostały bez echa, sprzątania i życia w piekle rodzinnego miasta.   Widzę kota, który z zawiedzioną miną opuszcza pobliski śmietnik. Tak bardzo podobny jest do Miaukota, mojego wymyślonego przyjaciela. Szkoda, że on nie istnieje naprawdę, tak samo jak nie istnieję ja, wraz ze mną to miasto. Przenoszę się do domu na leśnej polanie.   Jest tylko dom w lesie. Tam nie mam złych snów mówiących o tym, że lecąc w stronę nieba za chwilę spadnę. Tam widzę, jak nocą ryby wynurzają z rzeki pyszczki - szczęśliwi ludzie łowią je sznurami splecionymi z ciszy. Właściwie ludzie wydają się niepotrzebni.   A jednak pojawią się wbrew mojej woli, ożywiając autobusowe przystanki. Tuż przed świtem pojawiają się pierwsze samochody. Wiozą ich do miejsc, o których woleliby zapomnieć. Wsiadam w swoją śmieciarkę i zjeżdżam do bazy. W małym mieszkanku na siódmym piętrze zaparzam herbatę i jeszcze nie włączam telewizora. Nad wieżowcami po wschodniej stronie pojawia się światło.   Patrzę na swoje odbicie. Mam sześćset sześćdziesiąt sześć lat. Jestem gruby i łysy, trzy razy żonaty, obecnie romans z karłem. Co jeszcze? Ach, tak - jestem złym człowiekiem. Tak mało o sobie wiem. Ale pewnie się dowiem. Ludzie mi to powiedzą.   Przez uchylone okno, wraz z chłodem świtu dobiega uspakajający szum. Zapalam fajkę. Pierwsza porcja dymu pokazuje czerwień żarzącego się cybucha, druga gości myślą o cieple letnich wieczorów, trzecia…   Honorata delikatnym ruchem wyjęła Narcyzowi fajkę z dłoni. Ostrożnie położyła ją tuż obok kryształowej cukiernicy i pogłaskała leżącego na stole kota. W uchylonym oknie jak cień mignęły wspomnienia, a miasto nadal śniło swój sen o bogactwie i sławie.  
    • @Clavisa Zawodowiec versus profesjonalista, czyli to samo, a jednak trochę inne. ;-)
    • @KOBIETA   Do czego zdolne? Że aż wyjątkowo?
    • @CharismafilosTak to bywa. Są takie gadułki, że nie potrafią wyhamować i nie wiedzą kiedy skończyć i są tacy, że ciągniesz za język i nic z tego. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Waldemar_Talar_TalarBrzmi jak zaproszenie do stołu w którym nawet zamknięte drzwi odgrywają istotną rolę - zapukaj, a poznasz zawartość.                                        pozdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...