Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bezimienna

błogi sapcio
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

błogi sapcio

błogi sapcio

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Prześliczna istota rzec by można postać,
która głębią mą wstrząsa.
Czyż jestem Cię godzien,czy już tego nie pamiętam.
Chcę orłem twym zostać i skrzydła rozpostrzeć
byś znalazła w nich ukojenia tchnienie
i smutków zapomnienie,
tak by już o świcie w twą płaczącą duszę
tkneło suche życie.
Gdyż jestem tu po to by chronić Cię
zimnym ogniem płacząca istoto.

błogi sapcio

błogi sapcio

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

A propo czy w wierszach najważniejsze są błedy, a co z treścią, przesłaniem kture okazuje piszący. Więc dla kogo on pisze? dla nauczycieli polonistów, widocznie tak bo dostrzegają być może oni same błędy. A ja do szkoły już nie chodze i niezamieżam więc jeśli mając lat ileśtam i nauczyciele poloniści nie nauczyli mnie ortografii to i już nie nauczą(mówiąc obraźliwie:)) widoćznie ja nie do tego stworzony.

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

ale ja tu właśnie treść wyśmiewam
toszto kliszowanie już wyblakłych klisz
jakiś niepotrzeby rym częstochowski
i jeszcze wiele wiele innych rzeczy na które wpływaże ten tekst zasługuje na miano GNIOTA

pozdrawiam

Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

błogi sapcio - niestety, błędy trzeba poprawiać. Od tego są słowniki, znajomi...
Z błędami to Ty sobie możesz pisać do szuflady, ale jeśli chcesz pokazać światu, musisz sprawdzić.
Nie darują Ci tego przede wszystkim czytelnicy - a tych trzeba szanować.
Wiesz, to jest mniej więcej tak, jakbyś dawał kwiaty dziewczynie, owinięte w papier toaletowy.
Pozdrawiam serdecznie :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Radosław
      Zero

      Przez Radosław · Opublikowano

      podnoszę z ziemi  krągłą butelkę coca coli    nie miałem z tobą  żadnego uniesienia  już od roku    lody puściły  dziś jestem na medal nie słodzę       
    • Trollformel
      Czerpany

      Przez Trollformel · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąteDziękuję :)
    • Charismafilos
      Implozja w dekadencję

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @piąteprzezdziesiąte Twoja wypowiedź to już prawie wiersz ;) dziękuję, zawłaszcza to z synestezją mi się spodobało - dokształciłem się ;)
    • Benjamin Artur
      Zabawa w jeże

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Jeże się jeżą. A pan? Ja też się jeżę. Popatrzyła i odparła: nie wierzę.   Od kiedy patrzę — włos się we mnie jeży, jak gdyby tłum jeży ulicą bieży.   Od kiedy tor w Jeżowie już leży, w Makowie pozbyli się jeży.   Skróci się teraz kolejka do Maka w Makowie…   Od kiedy stacja powstała w Jeżowie, jeże mają tam stania zakaz.   Stoją teraz na straży dwa jeże, którym nie chciało się jeżyć do Maka.
    • Poet Ka
      Irenka z Rzekunia

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Rzekuń przed pierwszą wojną   Irenka z Rzekunia    Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie oraz trudny i nieprzyjemny charakter. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.   Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.   Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.   W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata, który był kolejarzem, miał dużo kartek na  wyroby czekoladowe, więc kupował nam kruszony blok.   Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.   To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...