Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czy taki sufit
w nieba błękitach
mógłby radośnie
rankiem mnie witać?

tuż za firanką
stoi drabina,
mały remoncik
zaraz zaczynam.

pokój maciupki
nie ma co smucić,
nawet drabina
się nie przewróci.

dałam zajęcie
myśli motylkom
złączyć kolory
pędzlową chwilką.

od tamtej pory
już przyznam się tu,
mam pod sufitem
niestety fiu bździu!



09.07. 2006.

Opublikowano

taki pocieszny wierszyk
aż by się go chciało na dobranoc dziecku przeczytać,

a wspierając akcję "cała polska czyta dzieciom" stawiam w tym wypadku dużego plusa gdyż mi się nawet pojawił uśmiech na twarzy po skończeniu


pozdrawiam

Opublikowano

Pani ma fiu bździu,
oj jaka szkoda,
ale ten sufit
trzeba malować.

może w kolory,
kreski,kropeczki,
lub sztukaterią
sufit upiększyć.

odnowić trzeba,
mówi się trudno,
bo pod sufitem
musi być równo.

ps.
wejść na drabinę,
trzeba uważać,
bo najważniejsze
umieć z niej spadać.

Opublikowano

Lubię Alu jak pod sufitem masz fiu bździu, od razu weselej się robi w ten niemiłosiernie upalny dzień.
No i oczywiście niezawodny Jacek. Jego komentarz, jak zwykle dodaje kolejną porcję wesołości i niestety nic już dodawać nie potrzeba – wszystko spięte klamrą
Pozdrawiam serdecznie Autorkę i Komentatora

Opublikowano

Bartosz napisał -
nie zdadzą się na nic
- w kolorach popływać,
z krańca na kraniec
tęczy. >>>


wszyscy fachowcy
nie są jednacy
mógłbym u Ali
wziąć się do pracy

żadna to szkoda -
fiu bździu maleńkie
mogę zabarwić
swoim pędzelkiem

lub użyć wałka
o kształtach różnych
i pomalować
w ciapki podłużne

sufit rozjaśnię
zapalę słonko
dla ciebie skradnę
kropki biedronkom

a każda sciana
w kolorze tęczy
fiu bździu wygoni
przestanie męczyć

dobry fachowiec
załatwi sprawę
nie wierzysz? zaproś
mnie więc na kawę...

Pozdrawiam miło - Fachowiec

Opublikowano

uśmiech na twarzy
mam ci jak dziecko
przez tę ofertę
złożoną piąteczką

jeśli pozwolisz
się zastanowię
powiedz za ile?
a ja odpowiem :)

Dziękuję Leszku, pozdrawiam wesolutko :)

Michaś, Tobie także :)

Beenie - niczym Stokrotka
na swojej drodze
zawsze Cię spotkam

SkAzAnA zA - witaj :)

Opublikowano

Hmm, eee, tego, myślę...

Kosztorys piszę -
obliczyć muszę
bo wkładam w pracę
całą swą duszę

sumuję skrzętnie
już wiem za ile
więc odpowiadam -
za małą chwilę...

a za materiał
suma jest taka
siedem przecinek
cztery buziaka

Pozdrawim Fachowiec

Opublikowano

Alicjo... czasami, nieco fiu bżdziu znakomicie poprawia nasz nastrój..:)...to co ..nierówne.. wyszło Ci bardzo fajnie, jestem za..... a określenie Piasta.."dla ciebie skradnę kropki biedronkom"... jest po prostu rewelacyjne..:)... od razu widziałam, ja je z kropek ogałaca..:)).. biedactwa..;(.. i to wszytko dla Ali....za małą chwilkę..:))...życzyłabym sobie więcej takich wierszy... Pozdrawiam..:)

Opublikowano

gdy oczy zamknę
widzę tę chwilę
jak Leszek fruwa
niczym motylek

i kiedy tylko
zaświeci słonko
zdejmuje kropki
małym biedronkom

liczy wieczorkiem
żeby o świce
wszystkie zmalować
mi na suficie

Leszku Milusi
bo bedę płakać
za darmo dam Ci
tego buziaka :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • podnoszę z ziemi  krągłą butelkę coca coli    nie miałem z tobą  żadnego uniesienia  już od roku    lody puściły  dziś jestem na medal nie słodzę       
    • @piąteprzezdziesiąteDziękuję :)
    • @piąteprzezdziesiąte Twoja wypowiedź to już prawie wiersz ;) dziękuję, zawłaszcza to z synestezją mi się spodobało - dokształciłem się ;)
    • Jeże się jeżą. A pan? Ja też się jeżę. Popatrzyła i odparła: nie wierzę.   Od kiedy patrzę — włos się we mnie jeży, jak gdyby tłum jeży ulicą bieży.   Od kiedy tor w Jeżowie już leży, w Makowie pozbyli się jeży.   Skróci się teraz kolejka do Maka w Makowie…   Od kiedy stacja powstała w Jeżowie, jeże mają tam stania zakaz.   Stoją teraz na straży dwa jeże, którym nie chciało się jeżyć do Maka.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Rzekuń przed pierwszą wojną   Irenka z Rzekunia    Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie oraz trudny i nieprzyjemny charakter. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.   Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.   Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.   W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata, który był kolejarzem, miał dużo kartek na  wyroby czekoladowe, więc kupował nam kruszony blok.   Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.   To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...