Ostatni z cichych

[Piotr Kuśmirek]

Obce są głoski zapisane na skórze,
ślady wyryte głucho-białym ciałem.
To stąd wywodzą się wszystkie moje i twoje
spojrzenia za siebie, zawieszone gesty.
Zdania, które tłumaczą, skąd tyle cienia
w zaciśniętych ustach.

Powietrze zmęczone upałem. Droga nad rzekę
wiedzie przez stary, żydowski cmentarz.
Narew wyschła: muliste wysepki dryfują
w nieznanym sobie kierunku - nie są już
namiastkami gniazd; nie niosą w sobie obcych
śladów morza, kołatania w przedsionkach.

Wyławiam znaki zawieszone w wodzie;
pozbawione zapachu wydm, niedopałków
wgniecionych w piach, butwiejących roślin:
tętna bijącego pod wąskim pasem ziemi,
przedartym do pierwszej krwi jak kartka papieru.

Słowa są bezpieczne jedynie wewnątrz,
w gorzkich kadłubach noży, ostrych przyprawach
i pustych ładowniach zatopionych kutrów.
W ledwie widocznych wnękach. Miejscach,
do których można podejść tylko na palcach.

Tak, by nie spłoszyć zwierząt.

[Tomasz_Tylczyński]

Troszkę ciężkawe zwłaszcza wcześnie rano, ale ogólnie jak najbardziej do przyjęcia.
Pozdrawiam

[Dotyk]

Myślę, że nie tylko do przyjęcia, ale tekst zasluguje na to, by go wyróżnić.
Jest kapitalny.
Zawsze staram się wybrać z tekstu fragment , ktory mnie poruszył najbardziej. W tym przypadku mam problem.
Bo w całości zrobił ogromne wrażenie.

A ostatnia zwrotka i puenta - cudo.