Oziębłość

[macia miszka]

Wukułem kiedyś chłopca ze skały,
piersi miał potężne i jędrne,
nogi niczym pnie drzew młodych,
ramiona rozłożyste jak konary baobabu,
lecz twarz nadal nie miała pełni wyrazu,
ciosałem więc policzki by były bardziej ostre
oczy jak śmierć puste tkwiły w nim nadal,
szeptałem więc do ucha dźwięki uczucia co karmi me serce
może to zbudzi chłopca ze skały,
na nic to,
na nic pocałunek na ustach, którym tchu brakło,
chłopiec twarde miał ciało i twarde miał serce,
wabił mnie wzrokiem ten jego dystans,
wciąż powracałem do swojej oazy by
zbudzić chłopca, który swoim milczeniem
moją duszę obnażył.