Co potem

[zak stanisława]

Nic tak nie pomaga odkryć w sobie mocy, jak sytuacje krytyczne

Na wyspie ikaryjskiej lekkomyślności
Odnajdę cień życia zgubiony w przelocie
A jeśli pominę niewidzącym wzrokiem
To bystry umysł nie zwiedzie mnie przecież

Bo jeśli narodzić powinna się przyszłość
To nie cherlawej kruchości woskowe nic
Lecz spiże i brązy z jabłkiem dobroci
Uświęconej łzami niczym przydrożny krzyż

Spożytkować pomyślnie czas wyznaczony
na wędrówkę po ziemi dotąd nieznanej
zaszywając płochliwe kalosze szczęścia
przerobić pustynię na raj obiecany

26.06.06.

[Michał Pajek]

Moim zdaniem pierwszy wers jest zupełnie niepotrzebny. Obniża wartośc tekstu i jest - znowu moim zdaniem - po prostu tandetny w swoim prozatorstwie. Reszta natomiast bardzo mi się podoba, szczególnie bogata metaforyka i logiczne przechodzenie od konceptu do konceptu. Co prawda musiałem czytac dwa razy ;-), ale warto było.

[Ewa_Kos]

Ja już powiedziała co potem i zostaję przy tym.Podoba się
bo temat i metafory bardzo ciekawe. Buźka i pozdrówka gorące :)))) EK

[Olesia Apropos]

w warsztacie się nie odzywałam, bo i po co?

tu nareszcie powiedzieć mogem;) że bardzo mi sie podoba
środkowa strofa i ostatni dwuwers szczególnie

pozdrawiam/olena:)

[Kasia_Szymańska]

Oj, Stasiu, nie lubię akurat motywu Ikara, którego zabili i uciekł - w wiersze i jeszcze, skurczybyk, taki nachalny jest ;) Za dużo już w poezji Ikara - porzuć go :)
Co do reszty zgadzam się z Michałem - także co do pierwszego wersu.

Pozdrawiam ciepło :) albo nie - bo skwar. Pa :)

[M._Krzywak]

Po sentencji wchodzimi w pewną interpretacje mitu - ową lekkomyślnośc ikaryjską. Ten jeden wers to już jest temat na dłuższą dyskusje, ponieważ w micie o Ikarze zawartych jest wiele problemów, jak mądrośc Dedala i własnie lekkomyślnośc Ikara, jego młodośc i pęd ku słońcu (przez co zginął), zatem w tym kontekście można rozpatrywac całośc. Podmiot ma wiedzę na ten temat, dlatego potrafi spojrzec na niebo przez pryzmat przeszłości - wtedy ten "niewidzący wzrok" (można odnieśc do "Romantyczności" Mickiewicza) koresponduje z podmiotem jako realistą i z podmiotem jako fantastą. I na tej podstawie podmiot kreuje, hm, życie.
To jest dopiero próba uchwycenia treści 1 strofy, w drugiej przez wielosc symboliki nie zdąże teraz porządnie się rozprawic z tym wierszem - a szkoda.
Mam nadzieje, ze wskazany przeze mnie trop jest trafny - Stasiu - wiersz z wyższej półki.
Pozdrawiam.

[Bartosz Wojciechowski]

Wiersz godny, by powrócić do niego niejeden raz:) Z uwag: zgadzam się
co do pierwszego wersu, że można by go sobie odłożyć na bok;
ponad to - w pierwszej strofie jest śladowy rym w dwu środkowych wersach
(właściwie jak by go nie było), w dwu następnych - rymy są w 2 i 4 wersie,
już bardziej wyraźne. W gruncie rzeczy nie przeszkadza to jakoś wydatnie,
ale tak na wszelki wypadek daję pod rozwagę:) Pzdr!

[Piast]

A dlaczego, Bartek, dajesz to pod rozwagę? Co z tego ma wyniknąć? Czy to, że trzeba wiersz przerobić, bo rymy się pokazały, nawet śladowe i łagodnie brzmiące? Myślę, ze taka własnie forma dodaje lekkości, bo przecież na pewno nie przeszkadza...
O jakim pierwszym wersie mówi Michał Pajek i Kasia potwierdza? czy o tym → Nic tak nie pomaga odkryć w sobie mocy, jak sytuacje krytyczne ← ? Ja to traktuję raczej jako motto, a motto to... motto!
Takie mam pytania, by wyjaśnić sobie pewne sprawy. Jeszcze zerknę...
Piast

[Bartosz Wojciechowski]

Jeśli motto (co też brałem pod uwagę)- to proponuję italikiem:)
Co do rymów, to zgadzam się z tobą Piaście, że "nadają lekkości",
ale daję pod rozwagę, bo można przecież te z 1 strofki ułożyć tak jak te
z dwu następnych, tak aby było bardziej regularnie, nie tracąc nic
z lekkości. Pzdr!

[Viola incielo]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zgadzam się ze wszystkim co do jednego słowa.
Moim zdaniem nie powinnaś porzucał motywu ikaryjskiego, co z tego, ze go wszędzie pełno?
Zawsze Twoje wiersze mogą był lepsze od tych już napisanych...
Pozdrawiam Viola incielo

[Bartosz Wojciechowski]

Albo zmieniam zdanie - nieliczni w ogóle te rymy zauważą (będzie im się
po prostu lekko czytać), a już chyba tylko taki świrek jak ja będzie się
czepiał o układ tych fantomów:) A zatem jeśli o mnie chodzi pani Stasiu,
to nie trzeba nic zmieniać oprócz ew. tego pierwszego zdania (może by
go tak kursywą, hę?). Pzdr!

[Beenie M]

Co potem ... zależy od tego, co przedtem. A tych kaloszy szczęścia, możesz pożyczyć czasem?

pięknie nametaforzyłaś Stasiu
pozdrawiam serdecznie

[zak stanisława]

słuchajcie kochani, w 1 wersji było "popioły feniksów", to odradzanie itp, zmieniłam Ikara, ze względu na lekkomyślność ludzką, nie szkodzi że ikara pełno wszędzie, tak samo lekkomyślności, tego nie da sie uniknąć, Ikara łączymy z Dedalem- madrosć, i tu nawiązanie 2 strofy, gdy wywalę Ikara, nie będzie powiązania - tak główkuję,(dobrze odczytał Michał jak i niewidzący wzrok, cień orła- tu rozległa interpretacja- "szkiełkiem i okiem")
dzięki Wam za wnikliwą analizę
Każdy w WAS ma rację w swojej interpretacji, im płytsza, tym mniej potrzebne są poszczególne wersy.
pozdrawiam wszystkich razem i każdego z osobna. serdeczności

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kasieńko, mam senty do Ikara, taki młody i głupi, głupio zginął, ale to zawsze na czasie, spójrz na naszą młodzież, nie dostrzegasz tu Ikarów XXI wieku?
pozdrawiam

[zak stanisława]

Michaelu! trop ze wszech miar trafny, o to chodziło!dzięki za poświecenie czasu na wyjaśnienie, ale... chicałabym posłuchać reszty, ciekawam strzału!
cmokuś!

[zak stanisława]

BENI,kaloszy ci pożyczę, czemu nie? ale musisz umieć zrobić z nich użytek, , (wiesz pustynie itak dalej!)
pocztą? meilem? może sama odbierzesz? (poważnie)- he he pozdrawiam ciepło

[zak stanisława]

Olesiu, cmokes w lokes- dziękis!

[Krzysztof]

No i masz dobry twór :)
Pozdrawiam.

[kyo]

la la la widzialam orla cien ;)
tylko to mnie razi bo jakos
sie dziwnie kojarzy:P
a ogolnie wiersz na plus:)

Pozdrowki

[le_mal]

Staszko ,w W. już pisałam,jestem na tak.
Kalosze pożyczam.Buzika!