do zobaczenia

[anastazja tel]

temu, który otworzył drzwi do przedziału
i nie zamknął

wiem, że czasem patrzysz na mnie
przez szczelinę w czasie, pomiędzy
zasłonkami, które nigdy nie przystoją
do końca, do mnie, mi, mówią: do --

zobaczenia - akcent na przyszłość
położony niedbale - bilet na pociąg
który pojechał wbrew wszystkim rozkładom
za daleko - stamtąd patrzysz na mnie czasem

[Beenie M]

Jest coś w Twoim wierszu, co mnie zatrzymuje. Czar podróżowania?
Pociągi, szczególnie te dalekobieżne, kiedy podróż trwa trochę dłużej, potrafią nieraz namącić.

Czy ten przecinek po „mi” jest potrzebny, ja myślę, że nie. Niepotrzebnie zatrzymuje uwagę i trzeba dokładnie się wczytać w cały wers, żeby odczytać prawidłowo sens. Dwukropek też zbędny.
Potrzebny tu ktoś od techniki.

Pozdrawiam serdecznie

[M._Krzywak]

Mimo, że motyw pociągu i rozstania jest znany - jest to sprawnie napisane. 4 wers trochę przeładowany, ale to jest potrzebne dla rytmu - zresztą forma jak najbardziej.
Nienajgorzej, jak dla mnie.
Pozdrawiam.

[anastazja tel]

Bennie; przecinek po mi ma odnosic ten wers do porzedniego, do przystawania, ale skoro to niezauwazalne, to moze rzeczywscie powinnam go zlikwidowac. pomysle. a dwukropek, no nie wiem, lubie go. pomysle tez. dziekuje ze wpadlas. milo.
pozdrawiam.
M.Krzywak; nienajgorzej? dziekuje.
pozdrawiam.

a.tel.