Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dolegliwość czy uległość ?

Tomasz_Biela
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

jeśli kiedyś albo teraz
to przestań
zaciskać w zębach śmiech
uwalniaj ruchem warg
pamiętając żeby nie bolało

miejsca które swędzą najłatwiej wydrapywać z pamięci
potem są trwałe i te mniej widoczne ślady i następne
luki pełne komarów bez czystego skutku

dzięki temu gorzej wyglądamy

masochizm to współżycie z bólem
który powoduje rozrost podniecenia
i tutaj masochistą jest każdy z nas
zależnie od sytuacji

inny rodzaj inny kształt

Espena_Sway

Espena_Sway

Opublikowano
Opublikowano

Bielaczku, treść widzę dopracowana, ale mam kilka
propozycji /jak zwykle ;)/ do wersyfikacji

miejsca które swędzą najłatwiej
wydrapywać z pamięci
potem są trwałe i te mniej
widoczne ślady i następne
luki pełne komarów bez czystego skutku ---lepiej się patrzy na taką wersyfikację w połączeniu z całością

i puenta, może

inny rodzaj
inny kształt

tyle mojego marudzenia, zdrówka Łejeczka :*

Nechbet

Nechbet

Opublikowano
Opublikowano

miejsca które swędzą najłatwiej wydrapywać z pamięci


to rzeczywiście doskonałe motto ;) piękny wers:) poza tym bardzo mnie się pierwsza strofka, reszta średnio :)

pozdrawiam cieplutko Tomaszku :* :-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Lenore Grey
      Liryki przeprawne

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Odrzucili kołderki z piasku — bo cóż to — w tym bladym blasku? ktoś przez morze pomyka rowerem. Przetarli oczy — jak kapitan nad sterem, gdy wyspa wyrasta na opak. Nie pyta, który ptak ich tu przywiódł — ni czemu jak jabłka w kałuży — wydęci.   Spójrzcie za wyspę — i już: mapy chyże w skorupce pamięci!     -----     Płynąc po niebie, zarzucamy sieci: dłońmi w złotej obwódce koraliki niecisz, co tak dzwonią, spadając na ogrody szumne. Łódkę oddamy rzece, ale komu — trumnę?  
    • Proszalny
      Internety

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Chcesz się umówić? Zapewne na partyjkę preferansa :) Śliczny wiersz.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wow! Jestem niebieski.
    • Simon Tracy
      Rozstajne głazy

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Poetyckich dusz nie trzeba siać, ani też rodzić w bólach i mękach. Wychowywać, hodować pod parnym kloszem, by wydały owoc cierpki w smaku. Odbijający się palącą zgagą. Trujący wręcz dla serc i myśli.     Poeci to kamienie  pozostałe na krańcach ugorów. Przysypane piachem,  zaplątane w powój i oset. Ukryte w cieniu  rozplenionych, strzelistych pokrzyw. Rdestów i krwawników. Łaskotane liśćmi paproci. Zasłuchane w opowieści wichru. W pieśni chóru chmur, zwiastujących ciepłe, letnie burze.     Niezauważone, nieważne, nieistotne. I przez to twarde i nieustępliwe. Nie straszny im skwar ani deszcz. Mróz kąśliwy i mokry śnieg. Są przerzucani i kopani. Bez prawa do miejsca, które nazwali by domem. Azylem dla spokojnego bytu. Niełatwa to rola. Są tacy, którzy pękają. Obracają się w kruchy proch. Bo są zbyt czuli, lub biorą na siebie więcej  niż ktokolwiek mógłby znieść.     Są jednak kamienie zbyt ciężkie i stare. Olbrzymie głazy ostałe od pokoleń, na straży szlaków, mogił czy duktów. Stoją na bagnistych i leśnych rozstajach w płaszczach z mrocznego mchu. Ich żywot spisały,  solne naloty na powierzchni. Zapytane, nie odpowiedzą. Zaczepione, będą milczeć jak grób. Pogłaskane czule, będą zimne jak trup.     Ich czas minął. Ich cywilizacja odeszła. A poezja stała się tajemnicą. Wierzą tylko w upływający czas. Mówi się, że widziały pierwszą śmierć i dożyją zapewne finalnej zagłady.     Ja już dawno rozpadłbym się, klnąc i pomstując na poboczu rowu. Lecz mieszkam w samotni prawdziwej. Gdzieś w środku kniei niczyjej. I mam się świetnie. Milcząc, zimną stagnacją. Gdybym miał jeszcze serce sprawne to biłoby dla kogoś teraz. Krusząc mnie, niszcząc i ośmieszając. Drwiąc ze mnie bez litości. Tylko dlatego, że kocham siebie. A nienawidzę pustego uczucia do człowieka i jego ułomnych słabości.      
    • hollow man
      sein zum niemals

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Berenika97 Wierszyk  nieskomplikowany, to nie mogłem się powstrzymać i tytułem przymóżdżyłem ;) Heidegger mówił o 'Sein zum Tode' i chociaż nie mam aparatu aby naprawdę zrozumieć tego faszystę, to poetycko jest to bardzo inspirujące. Ale wszystko, co napisałaś - może z tego wynikać. Dziękuję.
    • FaLcorN
      Daj mi — siebie

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @KOBIETA   Dominika...     Doprecyzuj, jeśli nie wypada to na priv.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...