Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

podekscytowany ściska w dłoni
czeka

zaczyna się ślizganie stalówki po papierze
rodzi się fraza pierwsza
subtelna

zniecierpliwiony miażdży w palcach

bezruch materii
fraza druga
niedołężniekulawa
wyczołguje się spod zastygłej ręki
kłóci się z frazą pierwszą
opluwa kiczowatością

wielobarwne motyle
dźwięczące delikatnością skrzydeł
obślizgły nowotwór
w kształcie węża

sprzeczność form kształtów


białe flagi
trzaski wrzaski krzyki zmieniają się
w ciszę

współprzemieszczenie
powstaje zrośnięta myśl -parafraza-
po części przepiękna, po części zniekształcona
samotny promyk jasności w głębokiej ciemnej studni
biały garbaty skrzydlaty anioł przybity do krzyża

Opublikowano

a mi się Macieju wydaje z lekka przegadany, niby poszczególne wersy ok, ale za dużo fragmetami np. w tym miejscu
"fraza druga
niedołężniekulawa bezwstydna
wyczołguje się spod zastygłej ręki
kłóci się z frazą pierwszą, niweczy ją
opluwa kiczowatością"
no, ale to tylko moje zdanie
pozdarwiam:-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ten wiersz jest dość stary, niedawno do niego wróciłem i zaćżąłem go odchudzać, w wersji początkowej był dwa razy dłuższy i widać że jeszcze odrobina nadwagi pozostaje widoczna w oczach czytelnika, może jeszcze go poprzerabiam bo też mi się trochę przy czytaniu rozwleka

pozdrawiam
  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...