Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Epitafium dla macho


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przecież rękawiczki
co sezon się zmienia,
gatki i skarpetki
podług ich zniszczenia.

Drżyjcie więc dziewczyny
drżyjcie i kobiety
bo was częściej zmini
niż swoje skarpety.

Zmiany być powinne
wiemy to z mundialu
więc nie miejcie do nas
panie o to żalu.

Świeża krew ratuje
niejednemu życie
- proszę Was nie mówcie
tego mej kobicie!

Opublikowano

Świeża krew ratuje
niejednemu życie
- proszę Was nie mówcie
tego mej kobicie!

gdybyś mi powiedział,że 'niejednej' życie
nie trzymałabym twych słów tak skrycie
ale coś mi tutaj paradą zaleciało
więc powiem kobicie i to powiem śmiało
że jej chłopu- chłopem zapachniało!w rzycie

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Popatrz trochę niżej
bo tam właśnie Stasia
pragnie mnie przerobić
w ten-tego kochasia.


O solidarności - męskiej
pomyślałem.
Nie zaś ...(o wciórności)
...ale się uśmiałem...
Faceci przecież... muszą,
trzymać swoją stronę,
By babki "kręcąc kota"
nie zwiodły nas ...ogonem.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Popatrz trochę niżej
bo tam właśnie Stasia
pragnie mnie przerobić
w ten-tego kochasia.


O solidarności - męskiej
pomyślałem.
Nie zaś ...(o wciórności)
...ale się uśmiałem...
Faceci przecież... muszą,
trzymać swoją stronę,
By babki "kręcąc kota"
nie zwiodły nas ...ogonem.

Moja kiedyś też nosiła
koński ogon bo w nim siła.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...