kłótnie wieczorową porą

[Stanisław Kamykowski]

nazajutrz
czekając na uspokojenie morza
by znów płynąć
nieskrępowaną czystością
w odległych zatok ramiona

opróżniwszy pęcherz sumienia
z rozpostartym żaglem
wyczekujemy wzajemności pierwszego kroku

[Bartosz Wojciechowski]

Bardzo to zgrabne, skontrastowane jakby z emocjonalnością zawartą w tytule,
przemyślane, przemyślne i po prostu ładne. Cóż chcieć więcej? Pzdr! :)

[M._Krzywak]

Hm, jakby ktoś kazał zinterpretowac na ocenę, miałbym niemały problem - ale spróbujemy. sytuacja liryczna to sztorm - gdyż podmiot czeka na uspokojenie morza, by płynąc. Czyli teraz - pływanie to czynnosc konsekwentna, zatem znajduje się w chwili jakiegos przełomu - a dlaczego on ? Ponieważ personifikacja zatok i wprowadzenie motywu czystości sugeruje, że tutaj moze chodzic np. o kobietę.
Teraz - pęcherz sumienia -to jedyny dla mnie słaby punkt, chociaz jest to złamanie pewnej kategorii estetycznej, sugeruje, że ten wspominany sztorm jest bardziej w podmocie, niż na normalnym morzu. Potwierdza to ten "pierwszy krok" - wszakże ta druga, ale spuentowana czynnośc jest ważniejsza od tego "płynąc".
Czyli - zresztą nie pierwszy to wiersz, gdzie znaczenia są ukryte, wiersz, który nalezy przemyślec.
Jeżeli udało mi sie choc trochę trafic z ta krótką interpretacją, to dobrze.
Czyli, reasumiując -tak.
Pozdrawiam.

[pathe]

opróżniwszy pęcherz sumienia?
nie pasuje do całości, proszę zmień to bo wiersz jest dopracowany, dobry.

[Stanisław Kamykowski]

Bartek- twój komentarz również przemyślany, więcej? hmm... ludzi, którym rzeczywiście powyższy utwór spodobałby się

Michał- pierwsza interpretacja mojego tekstu, a właściwie miło mi, że nazwałeś "to" wierszem, ponieważ ja mam wątpliwości i chyba jeszcze nigdy nie nazwałem tak niczego co wyszło spod mojej ręki

pathe- o tyle to trudne, że od tego wersu zacząłem pisać powyższy utwór-zastanowie się jeszcze, ale jeśli już to za jakiś czas spróbuję coś z tym zrobić

pozdrawiam i dzięki za wgląd:-)

[Bartosz Wojciechowski]

Ej, chopie, mnie się "to" naprawdę podoba, i co ciekawe (sam się sobie dziwię)
- właśnie nawet z tym pęcherzem, przecież to takie żeglarskie. Serio, serio:)

[Beenie M]

I mnie, jako kolejnemu czytelnikowi, podoba się. Małe, zgrabne i nie miej wątpliwości, że to wiersz wyszedł spod Twojej ręki. Skąd taka przesadna skromność?
Pozdrawiam serdecznie

[Stanisław Kamykowski]

Bartek-ja po prostu chciałbym więcej takich jak ty (ach, to samouwielbienie;)

Beenie M-nie skromność, tylko ostrożność, żeby przypadkiem nie popaść (patrz wers wyżej)

dzięki i wam za pozostawienie po sobie śladu

[zak stanisława]

opróżniwszy pęcherz
z rozpostartym
wyczekujemy wzajemności kroku

czyż nie o to ci Stanisławie chodziło- hehe
pozdrawiam ciepło chwaląc, ES

[Stanisław Kamykowski]

na kilka minut napadła mnie głupi śmiech... wybacz Stasiu nie do końca o to mi chodziło-ale z drugiej strony miło mi, że czytasz uważnie i potrafisz wybrać dla siebie coś z mojego tekstu, nich będzie-każdemu według upodobania:-)