Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Stoją nocą pośród murów miast
Bardzo chcą walczyć
lecz już po wojnie
Szukają wroga
którego nie widzą
Ale wiedzą że tu jest
Bo przecież jest ktoś
ktoś ... winny
Za tą wojnę
Za ten rozejm
za te rany
za te blizny
Za cieknącą siłę,
Cieknący honor,
Cieknącą nadzieje


Stańmy razem Stańmy bracia
Niech zobaczą naszą złość
Zwykłych ludzi co coś tracą
I już mają tego dość

Nie ma wśród nas bohaterów
Nie ma wśród nas wielkich słów
Nie ma wśród nas ideałów
Nie ma wśród nas światłych głów

Stańmy razem moi bracia
Uściśnijmy sobie dłoń
Dziś czy jutro znajdziem wroga
Wyczujemy jego woń


Ręka z ręką potrząśnięta
W oczach ludzi widać złość
Diabeł śmiechem się zachłysnął
On już dzisiaj też ma dość

Opublikowano

Przesłanie nie jest głupie....

takie moje przepowiedzenie III wojna światowa będzie wojną społeczeństw. Będzie się odbywała obok struktur państwowo-narodowych, przy dekonstrukcji formalnych organizacji co poniektórych struktur makrospołecznych.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




ciekawe, musialem pare razy przeczytac zeby zrozumiec o co ci chodzi :), wyprzedziles jakby tok myslenia ktorym sie poslugiwalem. Twoja interpretacja skupia sie na skutkach gdy mnie podczas pisania tego wiersza zafascynowalo samo zjawisko(nie wiem czy to dobre slowo).
Apropo przepowiedni ... wiersz jest wynikim moich obserwacji, ludzi ktorzy mnie otaczaja, ktorych na codzien spotykam jadac do pracy, zwyklych szarych ludzi ktorzy na codzien zyja wokól mnie, wiec ten twoj wniosek o III wojnie swiatowej w szczegolnosci wydaje mi sie bardzo ciekawy :)

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Dark_Apostle_ Ten wiersz byłby świetnym wstępem do mrocznego opowiadania grozy. 
    • "Surrealistyczna podróż" /Przerwa między atomami/   Rozszczelnia się nagle tkanka dnia, niepostrzeżenie, bez zbędnego echa. To nie koniec, to tylko prześwit, gdzie grawitacja przestaje pytać o imię. Jesteśmy z wszystkim co posiadamy, w tej szczelinie, której nie widzą oczy, niesieni prądem, co nie zna brzegów, ku pieśniom, co rodzą się z ciszy.   Nie trzeba krzyku, by pękła szklana ściana powietrza. Wystarczy oddech, miękki jak mech na skraju lasu, gdzie czas nie ma zegarka i nic nie musi się zdarzyć. Rozluźnij dłonie. Pozwól, by niepokój spłynął jak kropla deszczu po szybie, którą noc przemywa oczy.   Tam, gdzie jesteś,  i tu, gdzie ja trzymam rytm, niebo ma ten sam odcień spokoju. Wystarczy być. Bez ciężaru oczekiwań, w tej krótkiej pauzie między jednym a drugim uderzeniem serca. Geometria tęsknoty rozpuszcza się w błękitnym kwadracie.   Punkty bez powrotu stają się liniami, które nie pytają o cel. Pamięć to tylko kurz wirujący w snopie światła, które nie ma źródła. Przesiewamy milczenie przez gęste sita, aż zostanie tylko to, co nieważkie. Słowa to tylko cienie ryb płynących pod taflą nieistniejącego jeziora.   Wszystko jest echem, które zapomniało, kto je wywołał. Jesteś kolorem, którego nie ma na palecie. Czekaniem, które przestało liczyć minuty. Pustka nie jest brakiem, jest tylko najczystszą formą obecności. Rozpryskują się galaktyki pod powiekami, atomy tańczą walca w próżni między myślami.   Jestem pyłem, który śni o byciu słońcem, podczas gdy kręgosłup staje się osią świata. Nie ma góry, nie ma dołu, tylko nieskończone "teraz" rozciągnięte na ranie czasu. Cisza wybuchła supernową w pokoju. Wypijam mrok zamiast herbaty, czując na języku smak miedzi i gwiezdnego wiatru.   Wszystkie mosty stały się horyzontem zdarzeń. Nie szukaj mnie w słowach. Szukaj mnie w przerwie między atomami, tam, gdzie muzyka sfer gra solo na nerwach. Jesteśmy tylko wibracją w wielkim nic, które jest wszystkim.   Zegar wykrwawia się białą farbą na podłogę, z której wyrastają szklane żyrafy o oczach z bursztynu. Twoje imię, wymawiane wspak, zamienia się w klucz do drzwi, których nie ma. Śpimy na grzbietach wielorybów płynących przez piaski pustyni, podczas gdy nasze sny szyją ubrania dla wiatru.   Wszystko jest już napisane w powietrzu, zanim pomyślisz, że w ogóle jesteś. Zgaś światło wewnątrz myśli. Słyszysz? To tylko my, stajemy się światłem, zanim zdążymy o tym zapomnieć.   -Leszek Piotr Laskowski 
    • @KOBIETA Żartujesz  Jeśli tak odebrałaś przepraszam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie pierwsza mówisz, że  mam idiotyczne żarty.  Pozdrawiam 
    • @KOBIETA Och,cóż za odbiór.  Jeśli tak odebrałaś przepraszam.  Kobiece czytanie intencji... to spory problem 
    • @Jacek_Suchowicz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...