Bieszczady

[jacek_sojan]

porwał mnie anioł w zachwyceniu
i uniósł na ziemię lesistą i wyniosłą
ujrzałem góry
góry łagodne jak grzbiet jelenia traw
traw soczystością spływające
do ludzkich domostw

nad Caryńską połoniną
niebo kołyszą skrzydła kruków
a dzwon cerkwi w wypalony czas zaryty
podzwania po słonecznych wzgórzach
po opuszczonych dziś ogrodach

ziemia bez władców i bez bogów

niedźwiedź tu panem wójtem wilk
żadnej łaski dla poddanych
ogień był bogiem wszystkich stworzeń
zanim człowieka został sługą
zanim z niedźwiedzia wilka ognia
powstał człowiek

w jego oczach dwa krzemienie
ból i nienawiść bóg i diabeł
i ujrzałem ścianę lasu mroczną
związaną korzeniami jaworów buków
dębów cisów
z rozmachem ciął i las
otworzył
ziemia stała się odtąd jego drogą

on pozostał
dobrym duchom wzniecił wonne palenisko
przed deszczami dla ochrony
postawił dach jodłowy ściany
wypełnił je dziecięcym krzykiem
wolny był i wytrwale
poskramiał ziemi tej naturę
dobry duch mu błogosławił

to
na co patrzę jego dzieło
on rozsłonecznił wokół wzgórza
siejbą wszelakich zbóż
świątynne wieże wzniósł nad drzewa
jego ślad zarasta dziś kolczasta róża

potoków pytać imion wiosek dawnych
władyków
pytać góry wpół ocienione jesionu liściem
brzozy grabu i leszczyny

w zwierciadłach studzien
od dawien dawna niezmąconych cynowym wiadrem
tkwią kamienie
powyrywane z fundamentów
czyim gniewem za jakie winy zemstą jaką
zgorzkniały owoc czereśnia zrzuca w obrus
z pokrzyw
skarlała jabłoń w robaczywej rodzi pustce
ujrzałem drzwi świecące próchnem
dokąd prowadzą
czy nie w sień jednego domu
dla nas wszystkich
krytego darnią domu śmierci

i zobaczyłem

na żywicznej kolumnadzie
wielkie niebo obejmowało okrąg ziemski
sklepieniem potrójnej tajemnicy

rozjarzona
godziną wschodów i zachodów
śpiewem wrastała i wzrastała
Cerkiew Chrystusa Króla

[Roman Bezet]

o kurczę, jakie długie ;)
Na Bieszczady nie ma rady - trzeba czytać (chyba do jutra ;)
pzdr. b

[jacek_sojan]

zamieszczony tu wiersz ma około 5-6 lat; z czasem przybrał formę poematu epickiego; ciekawy jestem odbioru zwłaszcza tych wędrowców, którzy opisane tu pejzaże znają z autopsji; przerażonych długim dystansem zapewniam - po Bieszczadach można błądzić nie chcąc się odnaleźć. autor.

[EWA_SOCHA]

potoków pytać dawnyc imion wiosek władyków
pytać góry wpół ocienione jesionu liśiem
brzozy grabu i leszczyny

w zwierciadłach studzien
od dawien dawna niezmąconych cynowym wiadrem
tkwią kamienie
powyrywane z fundamentów
czyim gniewem za jakie winy zemstą jaką
zgorzkniały owoc czereśnia zrzuca w obrus
z pokrzyw
skarlała jabłoń w robaczywej rodzi pustce
ujrzałem drzwi świecące próchnem
dokąd prowadzą
czy nie w sień jednego domu
dla nas wszystkich
krytego darnią domu śmierci

Jacku.. porwałeś:)))))) chwyciłeś za rękę i pokazałeś wszystko co najpięknniejsze:))) dziękuje!

wrócę...

[Roman Bezet]

PS. taka legenda, ładnie ubrana w słowa, dla mnie mogłaby być w zapisie wprost prozowym. Momentami za dosłownie - choćby dom śmierci - omówienie, metafora czy niedopowiedzenie byłyby lepsze (się czyta ;).
Ładna myśl, a kompozycja temu służy, koniec podniosly, ale czysty, jak wschód słonka. Chciałbym słyszeć więcej odautorskiej (narratora) refleksji - bo obrazy piękne i urokliwe, nie zawsze chcą gadać ;) więcej, niż malują, ale może trzeba się w to spokojnie zagłębić - to tylko na gorąco podrzucam Ci - Poeto i Tłumaczu Wszelkich Miejsc i Okoliczności ;)

[Olesia Apropos]

najlepiej bładzić tam samemu i w ciszy
nie mogę doczekać się następnego razu
a Twój wiersz zabieram póki co
pozdrawiam, Jacku

[EWA_SOCHA]

"i ujrzałem ścianę lasu mroczną
związaną korzeniami jaworów buków
dębów cisów
z rozmachem ciął i las
otworzył
ziemia stała się odtąd jego drogą"

i to... kurcze... piękne... nie złość się jak będę tak jeszcze wybierała sobie...

[jacek_sojan]

Ewa Socha.; wiem, że z Ciebie bieszczadzki sokół; skoro rozpoznajesz się po okolicy, to może nie jest najgorzej /? ; sugestię do poprawki przyjąłem, dziękuję! :)) J.S

[jacek_sojan]

Roman Bezet.; Dyżurny Korektorze! kiedy właśnie wymarłe wioski niosły dojmujący zapach śmierci,
spustoszenia na marę Apokalipsy; wiem - że to długo mnie prześladowało, i na tle
boskiej przyrody zalegało ciężkim cieniem na świadomości; dlatego nie jest to
sielski obrazek pasących się baranków, i masowo kwitnących po zagajnikach
zawilców anemonów ani lilii złotogłów; z tego można się otrząsnąć jedynie na
szlakach wielkich połonin: Caryńskiej i Wetlińskiej, czy w drodze na Tarnicę,
Krzeminiec, Rozsypaniec...Wysoko, pod niebem można z tego kręgu śmierci nare-
szcie się wyrwać. Sądzę, że to i tak jednostkowy obraz stamtąd wyniesiony i
niesiony przez lata - ale gdy tam wracałem - on się tylko utrwalał, nie zmieniał!

[jacek_sojan]

Olesia Apropos.; zabierz, i wędruj w ciszy wdzięcznego dla mnie czytelnika; :)
i ja równie serdecznie macham poematem /dałem w kość czytającym takie
dłużyzny - wyznaję z satysfakcją! :)) J.S

[EWA_SOCHA]

ten fragment ze ścianą lasu:) i ja go mam w głowie:))) z Caryńskiej w stronę przełęczy Wyżniańskiej jest las, ciemny, gęsty miejscami podmokły gdzie po ziemi snują się gęsto korzenie:))) ale idąc za Toba Jacku, ja nie czuje sie jak na szlaku turystycznym... tylko jak na ścieżce wydeptanej przez zwierzęta... no i te wioski, dawno zapomniane... które poznać można tylko wiosną, po kwitnących zdziczalych drzewach owocowych... tak właśnie jest z nieistniejącą już wsią Caryńskie... po niej jeszcze zachował się cmentarz z ruiną murowanej kaplicy grobowej - no i znalazłam Jacku we wspomnieniach "dom śmierci" obok zdziczale jabłonie... CARYŃSKIE... czego jeszcze się doszukam??? czemu schodzisz ze szlaku do wyludnionej wsi?

a jeśli to tylko moja fantazja, to też jest świetnie:))))

[jacek_sojan]

zgadłaś, to istotnie Caryńskie; :))
co mnie ściąga ze szlaku? i groza śmierci i ogrom krzywd rodzin Bojków, Łemków, Żydów, Polaków, Wołochów, Niemców...zatopiona Arka! .S

[kalina kowalska]

ale dużo tekstu - u mnie to by z 10 wierszy z tego wyszło:)))
podziwiam - naprawdę,
z rozmachem i odnosi się wrażenie, że autor wie co pisze:)))
ja w Bieszczadach byłam raz - przeżyłam (dziś tylko zastanawiam się - czy na szczęście)

pozdrawiam

[Miłka Maj]

Zatopiona Arka...och Jacku, dostarczyłeś mi tyle wspomnień; siedziałam do późna i oglądałam zdjęcia; cmentarz z I wojny św. na Chryszczatej, usypany kamienny kopiec, a na nim krzyż; cerkiew w Komańczy, cokół krzyża przydrożnego przy drodze prowadzącej do Heniowej z 1888 roku; stary, drewniany krzyż na cerkwisku w Krywce – ‘pospinany’ sznurkiem...łaziło się, oj łaziło; ściany lasu poprzetykane połoninami, potoki, strumyczki; ja chcę by:
porwał mnie anioł w zachwyceniu
i uniósł na ziemię lesistą i wyniosłą
ujrzałem góry
góry łagodne jak grzbiet jelenia traw
traw soczystością spływające
do ludzkich domostw

dzięki wielkie za te pejzaże i wspomnienia:)
pozdr./V.

[EWA_SOCHA]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

palcem ugaszna wieś, tak jak i Wołosate z jej piękną i niejstniejącą już cerkwią... i wiele wiele innych wsi...
błędy w tych paleniskach pogasły, a jabłonie rosną dalej... cmantarz w Wołosatem, nowa wieś, cmentarz w Caryńskiem, wiatr i trawy gnące się w pokorze - to są Bieszczady...
no i wino! śpiew, ogniska i taniec:))) lekki sen w stodole i przemoknięta mapa (o konserwie turystycznej nie wspominając):) i można jeszcze tak długo...

[Jego Alter Ego]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i to właśnie widac w utworze,dobrze że nie ma baranków i zawilców anemonów(masło maslane:), siedze w domu a czuje wiatr i czuje że coś było,minęło, zastygło,pachnie śmiercią,próchnem i chłodnym cieniem. Brr(się wkręciłam) a więc dzięki.

[jacek_sojan]

kalina kowalska.; wyżyłem się, znajdując właściwą formę dla wypieku; widać gigantomania to moja
mania;
"odnosi się wrażenie, że autor wie co pisze" - dobre wrażenie to moja
specjalność; /!?
kto był raz w Bieszczadach, ten tak naprawdę nigdy z nich nie wyjechał; tam się
stale na siebie czeka;
o "szczęściu" wypowiadać się nie będę, ale wierzę kobietom, kiedy o nim mówią;
natomiast nie wierzę poetom, ani filozofom kiedy o nim piszą /patrz:Wł. Tatar-
kiewicz!/; :)) J.S

[jacek_sojan]

Miłka Maj.; rodzina bieszczadzkich włóczęgów zaiste imponująca! masz wspaniałe pamiątki - te
zdjęcia utrwaliły to coś bezpowrotnego, w tym naszą młodość /!/
wysyłam Ci znajomego Anioła /trzeba było studiować angelologię! to miało by się te
znajomości/ a on Cię na modlitewną prośbę już porwie - uważaj! bo może do siódmego
nieba; :)) J.S

[jacek_sojan]

Jego Alter Ego.; widzę, że też otworzyłem zakurzone szufladki...:)
zawilec narcyzowy to nie "masło maślane", lecz nazwa gatunkowa obejmująca
taki gatunek, który występuje w ściśle wyodrębionym terenie - górskim!
w Polsce są 4 gat. zawilców; a więc zawilec gajowy /pełno go pod Krakowem w
Lasku Wolskim i Dolinkach podkrakowskich, m.in. w Dolinie Będkowskiej, Bolecho-
wickiej, Prądnika, Kobylańskiej...jest także wczesnowiosenny ale rzadki zawilec
żółty i niżowy zawilec wielokwiatowy, bytujący w słonecznych zaroślach; pominą-
łem różniące się łacińskie nazwy klasyfkujące - ale najważniejsze - wszystkie są
pod ścisłą ochroną.
wiem, co piszę, jak już piszę, tak a pro po's; :) J.S