Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
patrzenie na wodę uspokaja
poczucie winy


zdarza się szeptać z wiatrem
przelotnie
gdzieś w Sztynorcie zgubiłam
oczywistość
dobrze przytulić się twarzą do słońca
wzrokiem do jeziora

o tym szumie można dumać
nawet z głową na kabestanie
szybkie niewygodne
myśl i fakt

zdradzam
Opublikowano

dobrze przytulić się twarzą do słońca
wzrokiem do jeziora - Zatęskniłem za urlopem, którego ni bedzie ! chiba. Ale dzięki!!! Przypomniały mi się poprzednie. Pozdrawiam...ale tylko Ego !!! no dobra..Jego też.!!!
-

Opublikowano

No tak - jeziora mają to do siebie, że ciężko tam sie nie pobujac wśród fal. Ale już tak bardziej obiektywnie - tak czytam i czytam, a tu nic, aż ostatnie słowo sprawiło, że otwarłem zdziwiony buzie - totalne, ale pozytywne zaskoczenie.
I o to wszakże chodzi.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

miło że zaskoczyło(i że zaskoczyłeś):) a teraz lepiej zmykaj myśleć nad JUŻ:) również pozdrawiam

Już mi się nie chce myślec nad "Już" - teraz krytykuje opozycjonistów :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

miło że zaskoczyło(i że zaskoczyłeś):) a teraz lepiej zmykaj myśleć nad JUŻ:) również pozdrawiam

Już mi się nie chce myślec nad "Już" - teraz krytykuje opozycjonistów :)

aa,no to ok:) masz wolne w takim razie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wierszyki   wiersz idzie jak pieśń, ale pod pieśnią pracuje rana.   jest w nim i ziemia, i granica i ten przedziwny cięzar losu, który człowieka nie opuszcza nawet wtedy, gdy zmienia państwa, języki, strony świata.   bardzo mnie ujęło, że tutaj pamięc nie jest archiwum, tylko ciałem jakby niesionym przez   słowo, przez droge, przez garść konkretu.   właśnie dlatego ten utwór tak mocno oddycha .   bo on  nie opowiada o wykorzenieniu, tylko samo z niego mówi.   piękna, głęboka poetycka robota :)    
    • @huzarc   dziękuję serdecznie :)       @wierszyki     też tak sobie pomyślałem.   piękne dzięki :)       @andrew   święta prawda :)   pięknie dziękuję :)    
    • @huzarc   przejmujący wiersz.   zwłaszcza tam, gdzie wojna przestaje być wydarzeniem, a staje się stanem sumienia i obecnoscią niemal domową.   finał jest świetny bo nie krzyczy, tylko osiada w czytelniku   jak coś, czego nie da się już usunąć z pamięci .    
    • @vioara stelelor     tym wierszem  nie idziesz do czytelnika , tym wierszem go otulasz.   jest w nim coś rzadkiego,  czułosć, która nie musi krzyczeć, żeby płonąć.   to romantyzm najpiękniejszego sortu.   nie z papierowych uniesień, lecz z prawdziwego drżenia serca, z tej namiętności, ktora umie być jednocześnie delikatna i nieodwołalna.   "jesteś” brzmi tu jak zaklęcie, jak ocalenie świata, a finał z naszyjnikiem   dobrego czasu jest po prostu olśniewający .   zmysłowy, ciepły i boleśnie piękny.   ten wiersz zostaje pod skórą.   we mnie.  
    • @Annie Pociągnę temat wierszem ale muszę się namyśleć, dziękuję Przepięknej niedzieli
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...