Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nowy czas.

Agnieszka Szyszka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Agnieszka Szyszka

Agnieszka Szyszka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Hołd zmarłym składam,
Za krzywdy duszą wynagradzam,
Proszę o łaskę do życia chwil,
Błagam o litość nad ciałem mym,
Nie żądam zapłaty za ciężkie dni,
Nie żądam litości nad sercem mym,
Gdyż życie me od nowa dziś zaczynam,
Z dala od smutku i podłych chwil.
Kończę ze wszystkim, co dało mi
rozkosze bólu poznać w te ciężkie dni.
Nauczę się kochać i pójdę w świat,
by innym miłość swoją dać.
Skończę ze wszystkim, co truło mnie,
A zamiast tego oczyszczę się
od wspomnień piekła każdego dnia.
A Wam radzę zrobić to, co ja!

Chanah Letkowska

Chanah Letkowska

Opublikowano
Opublikowano

Witam,
ja nie wiem ile Pani ma lat, ale chyba niewiele, smiem twierdzic. Uzycie prostego jezyka, rymow czestochowskich i wrecz dzieciecego podejscia do spraw jakze wazkich wskazuje albo na zart, albo na ...zart.

"Naucze sie kochac i pojde w swiat
by innym milosc swoja dac"

Wie Pani to brzmi bardzo niebardzo. Trzeba by caly utwor napisac od nowa.
Pozdawiam, Chanah

Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

Wow! Gdybyś tylko wiedziała jak bardzo błądzisz:D

pisz mniej doslownie
jesli rymy, to nie tak oczywiste
daruj nam anafory

poczytaj troche o srodkach artystycznych
unikaj "me" "mego" "piekieł" i tego typu kwaziciekawych slowek.

dluga droge przed toba widze young padawan

EWA_SOCHA

EWA_SOCHA

Opublikowano
Opublikowano

każdy choć raz w życiu napisał gniota, grunt, żeby zbyt często niepowielać:) Agnieszko, musisz dużo czytać i to poetów wielkich, nie grzebać po blogach.
Pracuj, jak wymyślisz jakiś nowy, wstaw do warsztatu, trzymam kciuki;
pozdrawiam serdecznie
eva

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...