Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przez uchylone drzwi balkonu
powiew firankę rozkołysał,
a gdy ją nieco wyżej podniósł,
wyszła dziewczyna bladolica.

Konwalie zdobią burzę włosów,
ledwo dostrzegam kształtne biodra,
piękno w półmroku mogłem poczuć,
księżyc srebrzyście objął postać.

Kiedy na chwilę ciemna chmura
mrok rozsypała poprzez okno,
spektakl czarowny nagle ustał,
wtedy w ciemności ktoś mnie dotknął.

Opublikowano

Leszku - warsztat pominę, ostatni guzik dopięty. Za to tręsc mnie trochę chwieje. Po pierwsze - metaforyka - "burza włosów", przy konwaliach, ktore symbolizują niesmiałośc. Burza jest dosc dynamiczna, wskazuje na jakiś conajmniej chaos, a sytuacja liryczna bardziej stwarza atmosferę spokojności - by zaskoczyc w puencie. Podobnie "ciemna chmura" - "mrok rozsypała" - czy aby nie jest to zbytnio pzryciśnięte do siebie ? Jeżeli "spektakl", to miesza się podmiot liryczny z bohaterem lirycznym - 1 os. wskazuje na teraźniejsze ocenianie, a ten rzeczownik jest określający - czyli umiejscawia podmiot jako oceniającego - spektakl to gra, zatem co on zaobserwował ? Teatr ?
Co gorsza - czy w pokoju było zapalone światło ? Bo mrok rozsypany - czyli wnętrze musi byc jasne, aby taki efekt byl możliwy. Zatem gaśnie gdzies ta atmosfera napięcia. Co gorsze, jest to zaznaczone w 3 strofie, po fakcie wtargnięcia owej bladolicej...
Na razie tyle, jak gdzies namieszałem, to wybacz :)
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Michale co do burzy włosów, to często rozumiana jest jako podkreślenie ich obfitości i puszystości np. po wklejeniu hasła burza włosów do google można napotkać takie zdjęcie: http://www.onephoto.net/info.php3?id=247005. Jeśli tak będziemy to pojmować, to nie ma to nic wspólnego ze wspomnianym chaosem. Jeśli w poświacie księżycowej dostrzegaliśmy wyraźnie postać, to zakrycie tego jedynego źródła światła przez chmurę stworzyło w pokoju doskonałą ciemność, do której wzrok się jeszcze nie przyzwyczaił, aby dostrzegać cokolwiek. Mrok rozsypany po pokoju to synonim tejże ciemności, który tak przedstawiłem. Czyż wtargnięcie niespodziewane pięknej dziewczyny nie jest dla każdego mężczyzny, a wiem że i kobiety w tym potrafią dostrzec piękno, swoistym spektaklem? Pozdrawiam Leszek :)
Opublikowano

No tak - faktycznie, ta "burza włosów" - tylko pytanie, z czym się odbiorcy kojarzy ten związek. No ale jasne, jeżeli tak ma byc, niech będzie. Z księżycem i mrokiem - też, aczkolwiek ciekawym,jakbym się zachował przy wtargnięciu takiego dziewczęcia przez balkon w nocy...
Ale przynajmniej zrobiłem sobie podróż po utworze i to już moje.
Teraz podrawiam, bo miałem świadomosc, że będzie kontynuacja...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



A potem ból poczułem w plecach
I nagły krzyk ciemności rozciął.
Ze szczotką za mną jest kobieta
I drze się - pokazując okno:

„Zboczeniec stary i zbereźnik,
Córkę mi będzie tu podglądał.
Zamiary masz pan pewno niecne.
Wynoś się pan stąd szybko - żądam.”

Poczułem się jak drobny złodziej
I wycofajkę robię tyłem.
Wstyd pali twarz, coś plecy chłodzi,
Odkryty cały- się obudziłem.
:))))))
Opublikowano

Witam Panie Leszku,
bardzo, bardzo mi ten wierszyk sie podoba.
Mam jednak pytanko w mroku dostrzega Pan ledwo ksztaltne biodra, a dobrze widzi Pan konwalie. A one przeciez sa takie malutkie, te konwalie i jeszcze ta burza wlosow..

Pozdrawiam, Chanah

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Biel konwalii i zarys burzy włosów podświetlonych przez księżyc naprawdę dobrze w ciemności widać. Proszę sprawdż zwłaszcza, że są na tle okna, a biodra niestety zlewają się z otoczeniem, oj niestety. Pozdrawiam Leszek. :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Jacku powaliła mnie swoistym humorem, który wart jest rymowanej odpowiedzi i ubolewam, że dzisiaj z marszu nie potrafię równie celnie i dowcipnie odpisać. Pozdrawiam Leszek :)
Opublikowano

Wiersz, ta miła dociekliwość komentujących i Twoje cierpliwe tłumaczenie, no i oczywiście niezastąpiony Jacek ze swoim komentarzem, sprawiły, że kolejne spotkanie z „Leszkową Poezją” było udane.
Pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Trzeba koniecznie rozpatrzyć kwestię widoczności kobiety bladolicej wchodzacej przez balkon o północy najprawdopodobniej, konwalii, burzy włosów, księżyca i nieoczekiwanego dotknięcia...

Otóz uważam, że księżyc, który objął postać, to był sąsiad z balkonu obok, zwany przez wszystkich Suchy Leon - wagi,nota bene, koło półtorej setki, włażący chwiejnie skrótem do mieszkania, bo pomylił wejścia ( balkon na parterze ). Natknął się akurat na sąsiadkę z kształtnymi biodrami, z drugiego balkonu obok, z którą Leszek się w sam raz umówił cichcem, żeby aby nie było teges czasami na całą klatkę schodową. I on - ten Suchy Leon tę sąsiadkę objął za te biodra rozłożyste, za te pośladki jędrne jak pączuszki ogromne, i tak wpadł do pokoju Leszka i dlatego ta firanka tak aż do góry zafurczała, jakby wiatr nagły nią potrząsnął.

Nagle chmura jakowaś czarna zawisła pod sufitem groźnie i nim się ktokolwiek spostrzegł, oto matka dziewczyny - bladolicej ze strachu ogromnego, nie dziwota zresztą, ze szczotą głaskać jęła Suchego tak obficie, że Leszkowi się oberwało także za sutenerstwo i organizowanie schadzek potajemnych, jakby w agencji towarzyskiej jakiej sekretnej to być miało...

- A zboczeńcu stary, ty zbereźniku - rozległo sie po klatce całej jak memento tak, że następnego dnia całe osiedle skręcało się ze śmiechu i skreciłoby sie do cna, gdyby Leszek się nie obudził ( jak owo uzdrowisko sławne, gdzie basista zakochany grał dla panny Krysi z turnusu trzeciego - pucio, pucio ), mokry z przejęcia i odkryty cały po niespodzianych przygodach nocnych, jakby zamiary miał niecne, a przecież żadnych niecnych nie miał, on tylko tak tę bladolicą chciał pocieszyć...

Pozdrawiam szczerze współczujący Piast

Opublikowano

Oj, Piaście, Ty to potrafisz rozbawić człowieka.
Rozweselona udaję się w stronę swojego łóżka, przezornie zamykając wcześniej balkon, chociaż on nie na parterze.
Pozdrawiam życząc równocześnie wszystkim dobrej nocy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @beta_b Beatko bardzo Ci dziękuję za miłe słowa

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Staram się w tych moich wiersz ach przemycić odrobinę swojskości ale też niepokoju  Chyba się czasami udaje Przytulam Cię mocno
    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...