Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mój autoportret

Edward
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Edward

Edward

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Powinienem był zamknąć oczy
odwrócić się
zbiec
A przecież widziałem
twe oczy
twą duszę
Stałaś obnażona
Widziałem ciebie
taką jaką nie oglądał cię nikt
Czułem twój oddech
jakby moim był
Zdany na łaskę chwil
nie zamierzałem uciekać
przed tobą, przed sobą.
Byłaś mym autoportretem
tym najsmutniejszym ze wszystkim


[sub]Tekst był edytowany przez Edward dnia 28-12-2003 20:20.[/sub]

Marta Stawska

Marta Stawska

Opublikowano
Opublikowano

opisujesz coś niesmowitego,niepowtarzalnego...jak pisał Leśmian"...pieszczoty...tej pierwszej,tej zdziwionej,która w całym niebie nie zna innych upojeń,oprócz samej siebie..."a na końcu dodajesz..."byłaś mym autoportretem, tym najsmutniejszym"...to jest dopiero smutne...:( choć może prawdziwe...śliczny wiersz pozdrawiam marta S.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Konrad Koper
      Smak życia

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @jjzielezinski Zgrabny !! 5
    • Florian Konrad
      Cięci

      Przez Florian Konrad · Opublikowano

      przyznaję, że, jak to zabawnie nazwała mama, fukałem. przez całe lata, dzieciństwo z przyległościami, wycinałem z papieru żołnierzy, potwory, wszelaką mutantozę. nigdy nie byli przedstawiani en face, zawsze z profilu, niby postaci ze staroegipskich malowideł. ich ręce były spiczaste, oczy – skośne, pyski – podłużne, a dłonie domyślne, podobnie, jak zabijający ich laserami-blasterami, jedyny sprawiedliwy bohater, obrońca świata i wszystkich jego galaktyk, którego nie wycinałem, bo i po co. był on widoczny jedynie w wyobraźni. i biegało się z papierowymi monstrami w dłoniach, wygwizdując-wyświstując odgłosy wystrzałów, robiąc wdzziuw-wdziuuw. papier, z jakiego wycinałem szkarady, powinien być w miarę gruby, z gazet wychodziły niestabilne w moich oczach, za miękkie, by się nimi bawić, słabiaki-mutanciaki. w wakacje przefukiwałem (znów – określenie nadane przez mamę) nieaktualne już zeszyty, a nawet podręczniki szkolne (czemu mi pozwalano   – nie wiem). chlastało się nożyczkami mamine książeczki z rozwiązanymi krzyżówkami (trochę za cienki papier!), kalendarze (dobry papier!), było się stwórcą. mniejsza o to, że bestii. tak się zastanawiam (nostalgia znosząca poczytalność?), czyje imię nadano sowchozowi, gdzie obecnie tyrają moi wielkozębi ludkowie z papieru, w jakim wymiarze znajdują się pola, które orzą pługi ciągnięte przez krokodylokształtne indywidua. bo przecież oni wszyscy muszą gdzieś istnieć. nie może być inaczej.  
    • Konrad Koper
      Zasługą?

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      „Broń palna jest ciężka”
    • Berenika97
      Luiza i kot

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję!  Dokładnie tak, zwierzęta często wyprowadzają ludzi na "prostą" po trudnych przeżyciach.  Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • .KOBIETA.
      DYLEMATY  JĘTKI

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @LessLove   dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      O ! Dwa razy ? faktycznie… się nie starzejesz I grzeszysz…grzeszysz @LessLove ! 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...