koniec z melancholią

[Iris_IK]

pod poduszką smutne sny
mają dzisiaj azyl
nocne namioty
z wiotkiej struktury marzeń
promienie księżyca
w puzderkach

pod poduszką
zostawiona rano melancholia
bzy w uchylone okna
koncertem
w lesie konwalie
jeszcze nie przekwitły

dzień się budzi
zapachem kawy
szczekaniem psa
czerwienią pelargonii

[Coolt]

Ciśnie się pytanie: I? co dalej? co z tego wynika? :)

Jakoś nie potrafię się w tym odnaleźć (pewnie dlatego że pijam herbate zamiast kawy, nie mam psa, a zamiast czerwieni pelargonii mam zieleń paprotek ;)

Brakuje mi w tym wierszu, wirtualnego odbiorcy, czyli uwzględnienia czytelnika, tego, co on może z wiersza wynieść.

Pozdrawiam ciepło
Coolt

[M._Krzywak]

Już pierwszy wers doskonale odmalowywuje całośc.

[Iris_IK]

Dzięki, dzięki za odwiedziny i napisanie paru słów...

Kiedyś już powiedziałam na tym forum, że nie pod czytelnika to moje z rzadka pisanie.

Wiersz ten to taka forma buntu przeciw swoim nastrojom: wietrznie, zimno, mokro, niewiosennie...niechętnie, ale trzeba, choćby: wypuścić rano psa, podlać pelargonie (bo leje,ale one pod dachem nie widzą wody), obudzić się nad filiżanką kawy...

Pierwszy wers "odmalował całość"? (Odpowiedź do komentarza M.Krzywak) Nie wydaje mi się...ale skoro tak uważasz. Interpretacja dowolna.

Ukłony posyłam.

Irena.

[Dorma]

Ale pięknie. Tak bardzo kojarzy mi się z latem...