Na rozdrożach

[PaulaCzar]

Szczęście w innych ludzi dłoni
Skrępowane sznurem, nierozwiązywalny splot.
Wokół szare ściany grozą wioną.
Skrzydła wolności ostatni odbyły lot
Zawiodły pod niebiosa
W jasną, nieśmiertelną noc.
Teraz wysokie mury nie do przebycia,
Strzegą ich niepokój, gorycz, żal.
Zza krat niewoli dusza wygląda życia.
Tęsknymi oczyma spogląda w dal
Pragnie się wyrwać- więzy zbyt silne.
Zdusić wszelkie uczucia- nie w ludzkiej mocy.
Dwie drogi ucieczki- każda zamknięta.
Fałszywi szczęścia prorocy!
Zadano kłam waszym przepowiedniom!
Gdzie dni radosnego upojenia?!
Gdzie świt w róż obleczony?!
Milczycie... niczym pomniki z kamienia
Wskażcie wyjście, kres połóżcie niewoli!
Tak wiele obietnic złożyliście,
Przywiedźcie więc do mnie człowieka z kluczem
Jedno słowo, a potem cisza
Nie będzie dwóch dróg, jedna zostanie,
Która poprowadzi w nieznane.
Zaryzykować dla wolności- tak!
Dusza powoli zgaśnie, lecz na nowo powstanie...

[Julian Ignacy Bezwenny]

przeczytałem pierwsze wersy i dalsze sobe darowałem.
tak więc nie ocenię.

[Jego Alter Ego]

jw
myślę że na debiut lepszym miejscem jest warsztat
pozdrawiam

[Jego Alter Ego]

o,to jednak nie debiut,ale i tak zapraszam do warsztatu,z jednym i z drugim,a najlepiej z trzecim,pisanie wymaga dużo pracy,jeszcze raz pozdrawiam

[gabriel p.]

za długie, nic nowego nie pokazuje, nie podoba mi się. pozdrawiam

[Smok]

ja przeczytałem pierwsze cztery wersy, dalej nie musze. warsztat.

[Bartosz Wojciechowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, tak - póki co to będzie najlepsze rozwiązanie. Zapraszamy!:)

[fr ashka]

jw
znam tylko pierwsze wersy

pozdr, fr.ashka

[Anna Maria K.]

A ja bym proponowała oczyścić umysł i jeszcze raz spokojnie i opanowanie zacząć pisać od nowa, głęboko ważąc każde słowo. Przykro mi, ale z obecnej wersji i w warsztacie duzo uratować się nie da.

pzdr.