Zamost

[Anna Maria K.]

I chociaż przeszłam ten most
nie wierząc jak to możliwe

wyrósł przede mną ogród,
w który znów uwierzyć nie mogę,
tajemniczy niczym pewna pani
z płótna Da Vinciego.

Osłupiała rokokową formą
egzotycznej roślinności,
nie znajduję ścieżki ku
altanie Gierymskiego.

Pozostaje mi tylko niemo stać,
podziwiać strzelistość drzew
rzeźbionych w gotyku,
które jednak cienia nie dają.

A skwar nienasycenia gardzi
pragnieniem marchewki na kiju.

Jeśli tylko krucha trzcina pozwoli,
zawrócę – ciężko jak słoń.

[Bartosz Wojciechowski]

No przykro mi pani Anno, ale tym razem jedynie tytuł i dwa ostatnie wersy
z radością odkrywam jak swoje, reszty po prostu nie rozumiem. Może jednak
zbyt wiele tych odwołań? Sprawiają wrażenie, jakby chciała pani zasłonić nimi
brak treści, a przecież jest tu jakaś treść? Smutek z niemożności dorównania/
zrozumienia wielkich twórców? Jeśli tak, to ja w tym momencie czuję się
identycznie:)

ps. I jeszcze to mi się podoba: "Osłupiała rokokową formą/
egzotycznej roślinności".
Pzdr!

[Anna Maria K.]

Pierwsza strofa musi pozostać, by stanowić nawiązanie do Mostu, końcówkę chyba równiez oszczędzę, a środek jeszcze przemebluję... nie mogę niestety czasem powstrzymać się od pewnych nawiązań, chodzą mi po głowie i same pchają się na język, nawet w mowie potocznej... :)

Jeśli zostawić rokoko, to będzie w porządku usunąć gotyk, czy może tylko Mona Lizę i Altanę Gierymskiego? Będę wdzięczna za wskazówki, jednak jak na razie matura przede wszystkim :D Juz niedługo będe miała więcej czasu na zabawę słowem ;)

pzdr. i dziękuję za komentarz