wieżowiec

[Lobo]

Dziesięć pięter, trzy klatki, jak niemała wioska
postawiona do pionu. Nad głowami głowy,
a nad nimi następne - nie wmówisz nikomu,
że te zsypy, śmietniki, odrapane ściany,
te burorude szczury, mrówki faraona,
kilometry przewodów, złączek, drutów, stali,
umówiły się tutaj, aby w jednym miejscu
stworzyć dziką harmonię martwo - żywych splotów
powiązanych niedbale tonami cementu

- tylko dla twej uciechy, czy jego wygody.
Życie zaklęte w ściany. Rzesza nieznajomych,
zespawanych jedynie oddzielnym adresem,
oddechem, krzykiem, snami błądzącymi skrycie
poprzez schematy schodów, przez spiętrzenia ciągów,
samotnymi jak oni. Bezimienni, obcy,
poza miałkim uśmiechem podczas jazdy windą
nic o sobie nie wiedzą, ba - i nie chcą wiedzieć.
Ekranowane myśli. Szlam. Żelazobeton.

[Roman Bezet]

Smutne. Ale czy warte aż tylu słów?
Chyba też za wiele oczywistości.
pzdr. b

[Smok]

troszku przegadany, ale ciekawie podjęty temat.

pozdrawiam

[M._Krzywak]

Hm, pierwsza strofa dośc opisowa, plus jedno niezbyt udane porównanie: " martwo - żywych splotów". treśc - no sam osobiście mieszkałem w bloku i aż tak czarno nie było, a czasem wręcz przeciwnie. Chociaz pozostaje pytanie o pewne skupisko - jako anonimowośc, zresztą widze tutaj pewne odniesienie do futuryzmu - sam obraz wieżowca jest przygnębiający. I to się udało. Zatem wychodzi na plus.
Pozdrawiam.

[Ona_Kot]

chwilowo nie mam żadnych zastrzeżeń

poczułam

pozdrawiam

[nitjer jernit]

Interesująco sfotografowany wieżowiec. Rtg klatek dobrze pokazuje najistotniejsze problemy. Wiersz mi się podoba.

Pozdrawiam.