Studnia

[Sebastian_Pietrzak]

Wolna wola na dnie studni
Jeśli masz siły
Możesz spróbować
Lecz ja…

Prześlizguję się przez kolejne cholerne słońce
Z myślą że może to będzie już koniec
Lecz świat nadal płonie
W nieuleczalnej chorobie
Ani jednego słowa przepraszam
Ani jednej cholernej łzy
Pochodzącej od ludzkiej istoty

Odcinam kupony
Od nadziei
Żadnego zdrowego pomysłu
Nie słyszałem od dawna

Nie obchodzi mnie Twoja prawda
W każdym innym świetle jest nic nie warta
Nie interesujesz mnie Ty
Twoje ideały

Po prostu chcę przeżyć moje życie
I już nie myśleć
Nie chcę zwariować
Bardziej niż można.

[Piotr Sanocki]

To jest to! Naprawdę wiem co czułeś pisząc ten wiersz. To dopełnienie pewnego stanu człowieka, który zwie się "załamaniem". Dziwny zbieg okoliczności, tak jakbyś wiedział co czuję :/
Naprawdę super! Nazwałeś po imieniu to od czego ludzkość szuka ucieczki. Ale jestem żywym przykładem tego, że nigdy się od niego nie uwolni.

Pozdrawiam serdecznie

[Anna_Tusk-Bieńkowska]

Bardzo dobry wiersz...aż miło się czyta
a trzy pierwsze wersy mnie zachwyciły
pozdrówki

[Izabella_Sendor]

To może i ja się wtrącę- podoba mi się,i tak jak Poprzedniczce-najbardziej początek. Pozdrawiam.

[Sebastian_Pietrzak]

Dziękuję Wam bardzo, widzę , że udało mi się osiągnąć mój zamysł...

Pozdrawiam