*** ( kiedy świat staje się kartonowym...)

[Anna_M.]

kiedy świat staje się kartonowym pudełkiem trudno
stale wydrapywać motta na kruchych ścianach
malować wschody słońca i kwieciste polany

wystarczy delikatne drgnięcie dłoni
zamiast rycin i malowideł kwitną sznyty


w stronę środka

tekturowa świątynia runęła jak makieta
nową wznoszę z własnych oddechów
nawet nie widać jeszcze fundamentów
tylko ja jestem codziennie bardziej blada

wokół miały rosnąć kwiaty
lecz nasiona nadal nie kiełkują

każdego ranka budzę się w tym samym kącie
na prześcieradle które nie jest już baśniowe

[Marlena C.]

Świetny utwór... Może ja nie jestem jakimś tam znawcą i wielką poetką, ale potrafię dostrzec to, co w wierszu najważniejsze - polot... I w Twoim wierszu to dostrzegłam... Jestem pod wrażeniem... Slowa mają siłę, a w Twoim wierszu siła jest przebiciem.

[pathe]

a mi się z "ulicą krokodyli". czy ja wiem czy ten peel tak wszystko może- wschody słońca itp. trochę bezsilny i nieudolny w swoich planach.daję małego plusa i miło macham łapką do autroki:)

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj, bardzo mi miło, dowartościowałaś mnie swoim komentarzem:), zwłaszcza, że ostatnio cos mi nie idzie:/; dziękuje , że zajrzałaś i napisałaś, pozdrawiam.

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za nałego plusa i odwiedziny,
ulice krokodyli - swoja drogą uwielbiam zapach i smak cynamonu ;)
odmachuję:)

[Jerzy Rybak]

nieporadne dość.
potok słów, który do niczego nie prowadzi.
świątynie z oddechów, kwiaty, słońca, etc.
wrrrrr

pozdr.

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki za zajrzenie
szkoda, że do niczego, bo w zamyśle pewien wniosek miał wypłynąć
za duzo słów?

pozdrawiam

[Michał_Zawadowski]

Witaj Aniu:)
wydaje mi się że tendencja wzrostowa, jak zwykle jednak o tej porze jestem lekko zdechły i nie mam wielkiej inwencji w komentowaniu:/
napiszę więc tylko, że podoba mi się, ale jeszcze przemyślę całość.
W dalszym ciągu, pomimo podejmowanych prób (zasiane nasiona, tekturowa świątynia), świat nie staje się cudem, sen nie przechodzi w rzeczywistość. Co więcej, nieustanne próby "wymarzenia" sobie czegoś lepszego tylko pozbawiają sił (coraz bardziej blada).
Troszkę myślę na temat wersu "w stronę środka". Z jednej strony można pomyśleć, że wszystkie dążenia peela, w zakresie realizacji samego siebie (poprzez chociażby motta, malowane wschody słońca i polany), są ukierunkowane właśnie na samego peela, na rozwój wewnętrzny, odcięcie od świata zewnętrznego. Z drugiej strony nie mam pewności czy to właśnie tak;)

pozdrawiam Cię serdecznie:)

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Michale:) Nie wiem, czy wykazuję tendencję wzrostową, ale ta mogłaby jak najszybciej przyjść, czekam na nią :) Miło, że pomimo 'lekkiego zdechnięcia;) podpisałeś się pod moim tekstem, dziękuję:)
Cieszę się, że może być.

Wers 'w stronę środka' wiązać się miał z przekonaniem o złotym środku i o świętości centrum, sacrum. No i jest to odsuwanie się od kruchych ścian i od kąta, w którym wspomniane niebaśniowe prześcieradło:/

Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziękuję.

[Ewa Fałdarek]

odkrywcze czy powaląjce to moze nie jest, ale moje uznanie za spokój wyrazu, klarowność prowadzenia wątku rozmyślań, nie przeładowanie, może poza tymi dwoma wersami:
"wokół miały rosnąć kwiaty
lecz nasiona nadal nie kiełkują"
niby a propos, ale jakos tak mniej mi leżą, mimo że tam wyżej kwitną sznyty, a tu nie kwitną kwiaty - wiec niby się łączy. ale zbyt w proze - relacje - wpada.
budowanie własnej światyni z oddechów - może to i takie natchnione ciut - ale wg mnie całkiem trafne - jak sie przyjrzeć

ogólnie - całkiem do przodu impresja
i pasuje mi tak subiektywnie, bo troche mi bliskie...

[M._Krzywak]

Hm, wiersz, który mnie zastanowił - wydaje mi się, że szukac należy tym tropem - sznyty, czyli proba odejścia, upada stara kartonowa swiątynia, pierwsze oddechy - czyli początek kolejnego etapu. Przynajmniej tak to mnie się klaruje.
Z uwag - cały świat jako kartonowe pudełko, nie wiem, czy to nie wejście w jakąś pzresadę, zbytnią hiperbolizacje, chociaz to "wydaje się" zmiejsza to wrażenie.

Naprawdę, wiersz jest udany.
Pozdrawiam.

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Ewo, miło mi, że przeczytałaś. Cieszę się, że w ogólnym wydźwięku do przodu:) Mniej sie cieszę natomiast, że temat trochę Ci bliski ze zrozumiałych względów. Dzięki za pozostawienie komentarza, pozdrawiam.

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam:) Cieszę się, że zajrzałeś, dziękuje za komentarz. Twój sposób odbioru na pewno jest bliski mojej intencji.

Koniec jednego to początek czegoś odmiennego, a człowiek chyba skazany jest wręcz z racji samego życia na ciągłe wznoszenie swoich swiątyń, albo odchodzi:/

Tektura to coś nietrwałego

dziękuję raz jeszcze i pozdrawiam.