Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

someday, somewhere

Patryk_Nikodem
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Patryk_Nikodem

Patryk_Nikodem

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

to już piętnaście miliardów lat jednak w całej
historii wszechświata ważne było tylko tu i teraz.

niektóre odcinki świeciły pustkami dlatego w nogach
mamy kilkaset wspólnych kilometrów. odciski na
piętach. ślady na kontynencie.

przestrzeń na prawo. od kilku godzin słuchamy tu
muzyki z księżyca. u wylotu praga nie chce nas
wypluć. skradliśmy jej kilka butelek absyntu.

to na przyszłość. uwolnimy z siebie sentymenty.

w całej tej historii miałem przeczucie. miałem
przeczucie że to już nigdy nie wróci.

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

czytałam już somewhere:)

proponowałabym dąć kropkę w pierwszej strofie w tym oto miejscu:

"to już piętnaście miliardów lat. jednak w całej
historii wszechświata ważne było tylko tu i teraz."

bardzo obrazowa jest ta podróż po Europie. troszkę manieryczna. ale mi osobiście odpowiada.

zresztą, co do podróży to mamy podobne zdanie:)
pozdr. a

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




a co to za seria, to nie Twój wiersz
i czemu śmiesznego? mi się ten utwór podoba nawet.

pozdrawiam

a kogo to niby wiersz?
powstalo kilka utworów o podobnym motywie ("podroż po Europie").
a zresztą niech Patryk sam się tłumaczy:)
Espena_Sway

Espena_Sway

Opublikowano
Opublikowano

Patryku, lubię podróże i geografię, więc wiersz
również niczego sobie. miałam kilka propozycji
dotyczących interpunkcji - jednak widzę, że nie
skorzystałeś. dobrze, niech tak będzie. póki co
treść na +

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      wieczność

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Coś jest na korytarzu

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • Alicja_Wysocka
      a ty?

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poezja to życie, dziękuję :)
    • Poet Ka
      bardzo

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka dziękuję...
    • Alicja_Wysocka
      bardzo

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poet Ka Ciekawa zabawa skojarzeniami. Przez Twój wiersz aż sprawdziłam, o co chodziło w tym filmowym 'Lśnieniu'. Pozdrawiam!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...