Chodzę

[magda]

chodzę po spienionej wodzie
hultajom pryskam solą w roześmiane oczy
od kiedy cudotworzę oczekuję zbawienia
dam głowę że przyjdzie pocztą
za pokwitowaniem
i skończy się raz a dobrze
ćmokanie i siorbanie
przy świętym obiedzie
o palenie nie musze się martwić
samo się rzuci przez konieczność
policzą mnie w grono
i aneksja nie zamieni się już podstępnie awersją z anoreksją
ekonomia patrzenia na ogół wymoże zmrużenie oczu
niekoniecznie skutkując koncentracją wokół szczegółu
inni zabiorą głos za udzieleniem
o nic nie trzeba będzie się bić
niewinnym zostaną darowane wszystkie winy
episkopalnym ułaskawieniem nakarmi się bezdomne psy
jak w bajce
we wszystkim zamieszka morał
odsączy się pustosłowie od treści
dzień mój będę święcić
zbawi mnie zatem paszport zadośćuczynienia
i nie istotne że w paczce była bomba
ekonomia współczucia jest przecież i tak nieubłagana


[sub]Tekst był edytowany przez magda dnia 21-12-2003 02:15.[/sub]

[Adam_Szadkowski]

Niektóre wersy wydają się być wymuszone przez konwencję, którą Pani obrała. Forma krzyżówkowa. Ciekawy utwór, ale zapominam o nim już teraz...

Adam

[Marcin Jagodziński]

jestem bezradny wokół tego typu poezji. ale mam nadzieję, że autorka dobrze się bawiła. ja nie przepadam za krzyżówkami.

[magda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba nie za dobrze, bo zapomniałam, że w ogóle coś takiego napisałam :) Taki sobie żarcik, proszę nie brać tego tworu do siebie :)

pozdrawiam
m.