Święto

[asher]

*

ŚWIĘTO


Tego dnia wszystko było inne niż zwykle. Odświętne, ale nie w ten sposób, w jaki zwykliśmy to rozumieć. I owszem, zostały zawieszone normalne prawa rzeczywistości, ale głównie dlatego, że taką sytuację wymusiły okoliczności. Po prostu ci, którzy zamierzali uczynić ten dzień świętem, narzucili swój rytuał całej reszcie, nikogo nie pytając o zdanie.
Pochód wyruszył o dziesiątej rano i od razu skierował się głównymi ulicami miasta w stronę podmiejskich Błoni. Nikt nie wiedział, kto właściwie ową manifestację zorganizował, nikt też nie dbał o jakikolwiek porządek w szeregach maszerujących. Najwyraźniej chodziło tylko o to, by iść, by pokazać się, by coś zamanifestować.
Od początku wszyscy przemieszali się, zaś wystające tu i ówdzie transparenty podawały mylną treść. Pod napisem: DETOX szły ofiary przemocy w rodzinie, zaś pod ”Nie opuścimy dworca” bezdomni i porzucone przez rodziców dzieci z zespołem Downa. Kompletne przemieszanie oraz brak ładu nikomu jednakże nie przeszkadzały, bo niezbyt ważne było kto i jak idzie, lecz że w ogóle idzie.
Na czele jechał traktor ciągnący platformę z orkiestrą wielokrotnych recydywistów, która grała jakiś rzewny kawałek, tuż za nią dawał popis balet chorych na Parkinsona. Za grupami prezentującymi show szło dwóch obdartych i zarośniętych mężczyzn z wielkim transparentem w dłoniach. Napis głosił: WSZYSCY NA PIKNIK !!! W dalszej kolejności maszerowała grupa homoseksualistów z zasłoniętymi twarzami oraz grupa Cyganów z najniższej kasty i zawiedzionych emigrantów zarobkowych z krajów Trzeciego Świata. Wszyscy inni byli już tak wymieszani, że nie sposób było nikogo wyróżnić. Szli w zwartych szeregach, pchając wózki lub niosąc pakunki, które zawierały całe ich mienie. Był w tym tłumie każdy, kogo dotknął jakiś rodzaj patologii społecznej.
Na miasto padł blady strach. Ulice natychmiast wyludniły się, drzwi i okna szczelnie pozamykano, zasłony starannie zasunięto. Poza trasą pochodu panowała śmiertelna cisza, jak gdyby niedawno przeszła tędy masowa epidemia. Mieszkańcy jeszcze nigdy nie widzieli takiej liczby upiorów w ludzkiej skórze. W późniejszych raportach odnotowano kilka przypadków histerii, obłędu oraz jedno samobójstwo, które popełnił na znak solidarności z pochodem pewien socjalista utopijny.
A widok był rzeczywiście straszliwy. Wycieńczone cierpieniem, często wynaturzone ciała, brudne, śmierdzące, potargane ubrania, rozczłapane buty, twarze rodem z najgorszych koszmarów - to wszystko podkopało morale mieszkańców miasta.
Kiedy czoło pochodu dotarło na Błonia, ulice wciąż jeszcze pełne były maszerujących. Szli i szli bez końca, śpiewając piosenki i wykrzykując rozmaite hasła propagandowe.
Pod wieczór okazało się, że na Błoniach zabrakło miejsca, więc pozostali uczestnicy muszą zająć sąsiadujące tereny. Miasto nie ważyło się zaprotestować, gdyż nie miał kto protestować, bo wszyscy mieszkańcy zaszyli się w domowych pieleszach. Grano tam w karty, oglądano telewizję, odrabiano zaległości w pracach naprawczych i porządkowych, a przy każdym ognisku domowym panowała idealna jak nigdy harmonia.
Tymczasem na Błoniach i wokół nich bawiono się doskonale. Urządzono skromną ucztę fundowaną przez Opiekę Społeczną oraz kilkanaście organizacji pozarządowych. Była skromna, lecz przy tym wystawna. Składała się z pieczonych kiełbasek, szaszłyków i bigosu, specjały te zagryzano chlebem i zapijano napojami gazowanymi od sponsora, który wcale nie był pewien, że wzrośnie mu sprzedaż. Na urządzonej pośrodku tłumu scenie występowały zespoły muzyczne i soliści, prezentowały się teatrzyki i ekipy baletowe, natomiast w przerwach recytowano własne poezje i pokazywano obrazy. Część artystyczna trwała niesamowicie długo, bowiem niemal każdy ze zgromadzonych chciał się czymś pochwalić. Dla większości z nich była to jedyna okazja wyrażenia siebie na przed tak licznym audytorium.
Piknik trwał do białego rana, bo po części artystycznej tańczono bez końca przy akompaniamencie paru zmieniających się orkiestr. Około południa wszyscy jakby zapadli się pod ziemię. Rozeszli się bowiem do swoich ośrodków, domów wspólnoty, szpitali i więzień, rozrzuconych dyskretnie po cały kraju. Znikli.
Miasto odetchnęło z ulgą. Ludzie wybiegli na ulice, dzieci wróciły do piaskownic, a życie do normy. I tylko czasem dochodziło do aktów przemocy wobec napotkanych żebraków, co tłumaczono skutkami ubocznymi szoku i histerii.
Już nigdy nie było tak, jak dawniej. Ślad tamtego pochodu pozostał w ludziach na zawsze. Poza tym wiedzieli, że za rok, za dwa podobny pochód może odbyć się znowu. A takiego widoku nie byli w stanie zapomnieć.

PS. Lechu. Jestem z Tobą. Bawmy się razem :)

[Leszek_Dentman]

Dla mnie bomba! Podwójna: po pierwsze - tekst jest świetny, a po drugie - znlazłem się w znakomitym towarzystwie.
Mam tylko jedną, drobną uwagę: Epidemia z definicji jest masowa.
Wesołych Świąt.
P.S. Jaja se pomalowałeś, czy tam można kupić?

[asher]

Mam czekoladowe. Wiesz tu jest Ester, nie Wielkanoc :) To miał być Szort, ale sam nie wiem. Stareńki cuś, choć może jary. Jak wpadne w czerwcu na Mistrzostwa Świata, to sobie może Szorty 2 zafunduję.

[Sanestis_Hombre]

dobry tekst i nie ma w nim błędów.

Aż mnie dziw bierze, że panowie (Jacek, Leszek) tak wprawni pisarze zaczynacie w warsztacie i obawiam się, że jest to w tej chwili najciekawszy dział w prozie :D jaja i to nie tylko te wielkanocne ;)
choć nie jestem za dobry to też się trochę z wami pobawię, bo tu ciekawie się robi i skoro Twój szort ma stronę (i mieści 2-3 obecne teksty z działu dla p) to ja już niczego nie rozumiem. No chyba, że twój szort - jak go już umieścisz w P - będzie uznawany za powieść - zważywszy na gabaryty obecnym opowiadań - hehe

zdrowia!

[asher]

To się bawmy. Fajnie jest. Wesołych jajek!

[adam sosna]

"bezdomni i porzucone przez rodziców dzieci z zespołem Downa"

wg mnie powinno być coś w stylu :

wypasieni mieszkańcy podmiejskich willi

Jak mieszać
to mieszać!