Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

gesty
- kolejny nowy tytuł

wywiodłam Cię z raju
wczoraj o świcie
i nim zwabię ponownie
prowadź w tańcu
jak kroplę – po szybie
żyj grą światła
w rdzawych włosach
a gdy spadnie już sukienka
patrz na ciało
nigdy w oczy
pantomima mego ciała
drżąca

sczytuj
wolno
gest po geście

Opublikowano

kurde, jakoś ten mi nie przypadł do gustu. chyba wyczerpałaś ostatnio dosyć skutecznie podobne tematy. nie zaskakuje mnie nic, puenta jest niestety słaba (nie to co ostatnio - wiadrem wody w łeb ;p), słowa jakieś niespecjalnie a całość jakich wiele. nie wydaję mi się żeby przeróbki coś zmieniły dlatego nawet nie podejmę się próby modernizacji czegokolwiek. pozdrawiam.

PS

już sam tytuł nastawił mnie sceptycznie :(

Opublikowano

bo jak piec jestem

wyrasta we mnie baba
smak
aromat
i kształt pamiętaj
a bedziesz nieskończonością
zanim z Tobą nie skończę

Amelija Em.;
np. to, ale było co innego, a to na poczekaniu spacjalnie dla ciebie ;) raczej do wiersza nie dołączę :D

Opublikowano

wywiodłam Cię z raju
wczoraj o świcie
i nim zwabię tam ponownie
prowadź w tańcu
jak kroplę – po szybie
pantomimę mego ciała
sczytuj wolno
gest po geście
żyj grą światła
w rdzawych włosach
a gdy spadnie już sukienka
dłonią po mej rzeźbie
delikatnym osuń cieniem
bądź mgły rosą
okryj ust zasłoną
jędrne gór krągłości -
bądź też słońcem
co rozpieści me ciemności.

... a może takie zakończenie?
przyznam że wiersz biały nie jest moją mocną stroną, a rymy same mi się cisną.
:)
pozdrawiam

marcin

Opublikowano

niezłe, ale chyba muszę sama i wolałabym jednak zakończyć przymrużeniem, bo powążne/erotyczne już miałam ( zbyt mocne;) )

ale coś mi się nasunęło

pantomimę mego ciała
sczytuj wolno gest po geście

;)

Opublikowano

wywiodłam Cię z raju
wczoraj o świcie
i nim zwabię tam ponownie
prowadź w tańcu
jak kroplę – po szybie
żyj grą światła
w rdzawych włosach
a gdy spadnie już sukienka
patrz na ciało
nigdy w oczy
pantomima mego ciała
drżąca

sZczytuj
wolno
gest po geście


a jakby tak? poprostu
z tytułem np. amplituda drgań, lub poprostu amplituda

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



No właśnie zbliżamy się chyba do szczęśliwego finału ;)
Zastanawialem się czemu taki balagan w tym opisie aktu (cóż, ludzie róznie mają ;), ale widzę, że można i "po bożemu" ;)
Proponuję "sczytuj" (bez Z), bo przy czytaniu i tak zabrzmi dwojaki, a przy czytaniu każdy inteligentny miłośnik bez trudu skojarzy (w sumie "sczytuj/ wolno/ gest po geście" to opis niezłej jazdy ;)
pzdr. b
PS. ma Pani talent do lapidarnych niedrętwot - cenne.
PS. 2 "Amplituda" raczej nie, a "drgania" - to już zupełnie ;)
Opublikowano

"patrz na ciało / nigdy w oczy";
pani Ewo, to wielce intrygujące, dlaczego peelce tak zależy na absorbowaniu całej uwagi "jego" na "jej" ciele; co mianowicie ukrywają te oczy Ewy-kusicielki, że nie chcą być "przyłapane"; /?
ujawnia się w tym wersie cała o niej prawda? związać mężczyznę pokusami, byle za bardzo się nie rozglądał>>> w tym "temacie" rzeczywiście, jesteśmy dzieci - straszne łasuchy, ale żeby aż tak to
wykorzystywać? :))))
wiersz bardzo dobry wraz z sugerowanymi wyżej , koniecznym poprawkami, a dobry zwłaszcza ze względu na podkreślony przeze mnie wers;
pozdrawiam świątecznie J.S.

Opublikowano

dzięks Ewwo, a jednak uparcie domagam sie tego co niedostępne w tym raju- w formie pierwotnej zakończenia. Mam wrażenie że ono wiele wyjaśni...i pomoże.
Z wesołego rozbitego - całun.ps bardzo pomogłaś nie wiedząc .

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • E i botoks! I nisko tobie?
    • "Świadectwo dwóch brzegów"   Etap pierwszy: 1988> Wygnanie.   Ten kołowrót w skroniach i ciężar pod sercem, gdy milicjantów cienie snuły się w zaułku. Prawda – jak brudna onuca rzucona poniewierce, z państwa, co rzeczywistość trzymało na sznurku.   Ucieczka? Raczej wyrok, choć słowo nie padło, początek bez końca, wciąż od nowa, od nowa... Paryż. Inne światło na twarz mi spadło, choć w gardle wciąż dusi nostalgia surowa.   Nocne męki na klatkach, chłód obcych schodów, bezdomność snu, problemy z językiem. Tęsknota do domu, do rodzinnych ogrodów, tłumiona w piersi bezsilnym krzykiem.   Lecz wrogowie – to przecież przyjaciele teraz, więc idę przed siebie, choć czuję niewygodę. Tu jutrem się nie straszy, tu uśmiech się wybiera, a prawo ma ludzką, nie partyjną urodę.     Etap drugi: Poznawanie.   Wystrzelony z działa minionego ustroju, wylądowałem w nieznanym, miejscu wspaniałym. Gdzieś między artystów, w tyglu niepokoju, o których w ojczyźnie kłamano nam czas cały.   Odkrywam, że wolność to nie tylko słowa, lecz ciężar wyboru, co kładzie się cieniem. Tu nikt ci nie powie, byś swe racje schował, sam musisz się zmierzyć z własnym sumieniem.   Gdzie biurokracja ma twarz urzędnika, co patrzy w twe oczy, a nie w paragrafy. Gdzie lęk przed mundurem powoli zanika, gdzie łapiesz sens dzieła „Płonącej żyrafy”.   Z dorosłego świata w szkolne pielesze, z pokorą neofity zaczynam swój bieg. Co niedouczone, nadrabiam w pośpiechu, by na obcym brzegu ułożyć swój brzeg.     Etap trzeci: Zakorzenienie.   Dziś język nie uwiera, już wtopił się w krew, choć akcent wciąż zdradza, skąd wiatr mnie tu przygnał. Ustał ten dawny, lękliwy mój gniew, a przeszłość – choć ważna – nie jest już koszmarem.   Nie patrzę za siebie przez ramię z obawą, zasadziłem tu ogród, oswoiłem lęk. Paryż stał się domem, a nie tylko wyprawą, gdzie każdy poranek ma jasny swój dźwięk.   Mój dom bez adresu ma dar przyjęcia w cieple dłoni dziecka o dwóch językach, nie czując w nich już żadnego pęknięcia, wrośnięty w ten bruk i te dachy w cynkach.   Polska jest echem, co w sercu wciąż drzemie, lecz to tutaj dzieci budują swój świat. Znalazłem swą przystań, swą nową ziemię, gdzie wolność zakwitła jak najtrwalszy kwiat.     Finał: Dom bez granic i przestroga.   Dziś mapy spłowiały, granice się starły, Europa nas splata w jeden wspólny dom. Dawne upiory na dobre już zmarły, a „tu” oraz „tam” mają ten sam ton.   Nie wierzcie w słowa, co płyną z ekranu, że wszędzie jest gorzej, że obcy to wróg. To stara metoda fałszywych planów, by strachem zagrodzić do wolności próg.   Tak samo komuna mamiła nas wcześniej, chcąc w klatce nas zamknąć, by stłumić nasz bunt. A prawda lśniła tam, gdzie wolny był człowiek, gdzie mądrość i godność dawały nam grunt.   Nie jestem wygnańcem, lecz częścią całości, z Wisłą i Sekwaną płynącą przez sny. W dwóch domach naraz, w pełnej wolności, dbam o jutra wspólny, lepszy nasz świt.   <2026 -dziś.  Leszek Piotr Laskowski
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        USA z CO do czasu  
    • Zagładź. A paź ...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...