Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wywiad z Bogiem

wianeka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Yasioo Zimiński

Yasioo Zimiński

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wyobraź sobie, że ja wynoszę na piedestały postać Stalina, co robisz? szanujesz to czy pogardzasz? dla mnie religia nie jest czymś dobrym (sporo w historii przykładów fanatyzmu i innych takich). sęk w tym, że nikt nie szanuję tego w co ja niewierze. w ramach szeroko pojętej tolerancji nie nawołuję wierzących do ateizmu tylko dlatego, że JA mam takie poglądy - zostawiam ich w spokoju, co w moim przekonaniu jest słuszne. jednocześnie nie możesz ode mnie wymagać (zastawiając się argumentami o "szanowaniu czyichś poglądów") tytułowania fikcyjnej postaci wielką literą jeśli wg mojej wiedzy (oczywiście w opinii katolików niekompletnej) ta postać (mimo iż fikcyjna, albo własnie dlatego) odegrała wiele nieciekawych ról. jeśli wierzysz to proszę bardzo, ale pozwól mi nie wierzyć i chociaż w minimalnym stopniu manifestować mój punkt widzenia.

pozdrawiam równie serdecznie ;)
Ewa Rajska

Ewa Rajska

Opublikowano
Opublikowano

Yasioo, oczywiście, że jeśli będziesz czcił Stalina to ja ci tego nie zabronię i nie będę na siłę uświadamiać ci, dlaczego w moim przekonaniu nie powinieneś tego robić. możesz wierzyć, w co chcesz! ani bym ciebie za to nie potępiła, ani np. nie przestałabym odpowiadać na twoje posty.
fanatyzm? owszem, sporo złych przykładów, ale nie zapominaj też o dobrych. prosty przykład-dawniej, kiedy nie znano określenia 'fair play' walczono uczciwie w imię Boga.
nie chodzi mi o to, żeby zabraniać ci niewiary. tylko, cholera, to boli, gdy widzisz, że imiona pokemonów pisze się wielką literą, a Kogoś, Kto jest dla nas tak ważny się lekceważy. a wiesz dlaczego tak jest? bo pokemony wszyscy mają w dupie i to żadna różnica, więc co nam szkodzi napisać je wielką literą, a Bóg mimo wszystko jest ważny.

pozdrawiam ciepło
ER

Yasioo Zimiński

Yasioo Zimiński

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ponoć największa krzywda to tolerować zło, także w myśl tego jakże mądrego zdania nie wszystko można (trzeba:|) uznawać, tolerować i przyzwalać na to. widzisz, Stalin odegrał w historii role jednoznaczną, której czyny nie są tak nieokreślone jak czyny boga. zło w moich oczach nigdy nie będzie miało poparcia i uznania, tylko kwestia interpretacji co jest złem a co nim nie jest, kto jest złem a kto nim nie jest. zdaję sobie sprawę, że dla katolika moja teza jest absurdalna i pewnie nazbyt odważna i ryzykowna, ale takie stanowisko prezentuję i chciałbym trwać w nim z całą stanowczością . co do 'fair play' to kiepsko, bo od dawna wiadomo, że już greccy filozofowie szukali zasad moralnych, które pozwoliłyby uporządkować życie społeczne tak, aby jeden drugiego szanował i był z nim na równi z czego w późniejszym okresie wyłoniło się pojęcie honoru, które to było podstawą walk w myśl powyższej zasady, sre te te... nie mam zamiaru cię do czegoś przekonywać czy udowadniać, ale chciałbym zaznaczyć, że tak samo mogę mięć przekonania w myśl których chciałbym żyć. to zwyczajne.
Ewa Rajska

Ewa Rajska

Opublikowano
Opublikowano

a widzisz, dla ciebie czyny Boga są nieokreślone. to po protu Ktoś, kto umie więcej od nas, i robi czasami takie rzeczy, które się ludziom w głowie nie mieszczą. ale ok. niektórym ciężko to uznać za fakty. może i największa krzywda to tolerować zło, ale życie na tyle daje po dupie, że jak mnie to zło nie dotyka to ja nie dotykam jego, dla świętego spokoju. a jeśli to taka straszliwa krzywda, to czemu nie zwalcza się sekt, czemu ludzie wolą np.przejść na drugą stronę ulicy niż wtrącić się w bójkę? człowieku! mam gdzieś, czy będziesz wyznawał zło, czy będziesz robił innym krzywdę, nie ejsteś dzieckiem pięcioletnim i wiesz, co robisz. to twoja sprawa.
oczywiście, że to kwestia interpretacji, co jest złem, tyle, że ja mam to napisane w Dekalogu, a ty według własnego uznania/ tego, co wpoili ci rodzice. jasne, że możesz mieć własne przekonania, tylko, że pisanie Boga małą literą lekceważy moją wiarę, zrozum to.

pozdrawiam ciepło
ER

Yasioo Zimiński

Yasioo Zimiński

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



o takie rzeczy to się mnie nie pytaj. raczej pomyśl czy takie zachowanie jest zgodne z twoim sumieniem i odpowiedz sobię czy większy ma sens permanentne pisanie Bóg z megawielgachnej litery, czy permanentne zaniedbywanie jego nakazów. bo skoro tak strasznie boli cię kiedy ktoś nie szanuję twoich poglądów to dlaczego sama ich nie szanujesz?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • monon
      Kawiarnia

      Od autora: Scena pochodzi z mojego dokumentu w Google Dokumenty. Jest on poświęcony moim ćwiczeniom w celu kształcenia warsztatu literackiego. 

      Scena z początku miała przedstawiać spotkanie po latach w kliszowej kawiarni, ale jak widać przerodziło się w trochę innego. Zapraszam do zapoznania się z tekstem :D

       

      Tego dnia Johanne Rosales była wykończona po udzielaniu wielu korepetycji z 

      dziedziny literatury. Jedyną rzeczą, o której w tej chwili mogła myśleć, była dobra kawa, dlatego wstąpiła do miejskiej kawiarni.

      Lokal był wystrojony w ciepłe odcienie żółtego i pomarańczowego. Ozdobiony w stylu dość nowoczesnym, ale z dodatkiem lat dziewięćdziesiątych. Nie było tłoczno. Nic dziwnego – była wystarczająco późna pora, że większość wróciła do domów i zajmuje się osobistymi sprawami. Przy oknie siedziała para w podeszłym wieku. Dyskutowali o czymś zagorzale. Johanne udało się usłyszeć fragment rozmowy.

      – Ja tam go lubię. Wydaje się porządnym gościem – powiedziała z pełnym przekonaniem.

      – Kochanie, ale on jest – urwał.

      – Proszę cię, co z tego, że jest z innego kraju i o innym odcieniu skóry, niż my?

      Johanne poszła dalej, minęła dwójkę osób machających do pozostałych gości. 

      – Już idziemy! Nathaniel, pośpiesz się! – wykrzyknęła dziewczyna o młodzieńczej twarzy, z piegami i zielonymi okularami na nosie.

      – Boże, Sophia. Nie dramatyzuj – odparł. 

      Korepetytorka ruszyła dalej, próbując znaleźć odpowiedni i najlepszy stolik. Wreszcie, gdy dostrzegła go poczuła jak przez jej ciało przepływa dziwna radość. Johanne nie sądziła, że widok takiej prostej rzeczy, jakim jest stół w kawiarni może wzbudzić taką emocję. 

      Usiadła przy nim i poczekała aż kelnerka przyniesie jej menu kawiarni. Kobieta rozejrzała się po sali i dostrzegła, że para która toczyła energiczną rozmowę opuściła lokal. Grupa przyjaciół zaczęli o coś się kłócić. Młoda blondynka rzuciła kawałkiem ciasta w chłopaka, siedzącego naprzeciwko ją i wybiegła z kawiarni. W całej przestrzeni zawiesiła się nieprzyjemna atmosfera. W końcu pozostali wyszli, a Johanne została sama. 

      Kelnerka wyszła zza lady i podeszła do kobiety. Przywitała ją miłym uśmiechem i regułką powtarzaną każdemu gościowi. Osoba, stojąca przy ladzie zwróciła się do kelnerki.

      – Violet, chodź! Twoja mama dzwoni – krzyknęła inna dziewczyna w fartuchu. Machała zielonym telefonem w ich kierunku.

      – Przepraszam, zaraz wrócę do pani. Proszę, oto karta. – Wręczyła jej czarną kartę, która oczywiście zawierała menu kawiarni. Kelnerka zniknęła za czarnymi drzwiami. Podeszła natomiast do niej ta druga pracownica. Wydawała się ją znać. Jej spojrzenie było badawcze, jakby szukała w odmętach pamięci skąd kojarzy Johanne.

      – Dobry wieczór, mogłabym się o coś pani spytać? – zaczęła dosyć słabo, jakby niepewnie.

      – Jasne. 

      – Czy pani nazywa się Johanne Rosales? – spytała, siadając na drewnianym krześle.

      Johanne spojrzała na dziewczynę z lekkim zaskoczeniem w oczach i wykrzywiła jedną brew. Jej wzrok podróżował na ladę, sprawdzając czy nikt nie usłyszał pytania.

      – Tak, to ja. Skąd takie pytanie? Ja pani nie znam.

      – Jejciu, Johanne! Kojarzysz Alexandra Moon?

      Johanne zdawała się odszukać go w pamięci, ale za nic nie potrafiła się go odnaleźć.

      – Niestety, ale nie.

      – W sumie nic dziwnego. Przecież chodziliście ze sobą aż kilka dni. To zaskakujące ze strony Alexa. On to co ledwo miał dziewczynę maks dwa tygodnie. – Kelnerka przyłożyła palec do ust, zdając się być głęboko pogrążona w myślach. – Jestem jego siostrą – dodała chwilę później.

      – A twój brat ma takie bujne, czarne loki?

      – Tak!

      – To chyba zaczynam go kojarzyć. Czemu o niego pytasz? Coś się stało?

      – Nie! – zaczęła wymachiwać rękoma, jakby o coś ją oskarżono – Wczoraj przeglądałam jego galerię w telefonie i natknęłam się na wasze wspólne zdjęcie z imprezy studenckiej. Podpisał je “Moja Johanne”, więc pomyślałam, że może miał poważne plany wobec ciebie.

      – To miło usłyszeć, że był mną oczarowany.

      Ktoś otworzył hukiem drzwi za ladą. Była to Violet. Podbiegła do naszego stolika i zaczęła się szybko kłaniać. 

      – Przepraszam! Nie spodziewałam się, że moja rozmowa z mamą tyle potrwa. Mam nadzieję, że pani się nie gniewa.

      – A skądże! Poproszę jedno espresso. – Szybkie spojrzenie rzuciła na dziewczynę, siedzącą z nią – Nie, poproszę jednak dwie. – Uśmiechnęła się w jej kierunku.

      – Jestem Caroline.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...