Kartki z podróży. maj 2005

[janko]

Dzień pierwszy.
Spóźniony autobus podjeżdza w umówione miejsce. Z ulgą
witamy pierwszą setkę kilometrów rozmienioną śpiewająco.
Ubywa herbaty z prądem, przybywa rozbieganych rąk
wybijających rytm znanego szlagieru: "a wszystko te czarne
oczy, gdybym ja je miał" - nie dla psa parówki. (dostaniemy
po dwie na śniadanie).

Dzień drugi.
Zapora w Pilchowicach. Potężny granitowy mur ma 62 m wysokości.
Największa budowla hydrotechniczna w Sudetach utworzyła jezioro
o powierzchni 240 ha. Zbiornik wypełnia malowniczą dolinę
o skalistych i zalesionych zboczach. Przy tamie elektrownia wodna.

Przewodnik oprowadza nas po urządzeniach. Cicho pracują turbiny.
Na makietach oznaczone miejsca, gdzie w czasie powodzi
przelewała się woda. Na samym grzbiecie zapory długi most.
W dole pląsają ryby. U nabrzeży góry plastikowych śmieci.

Dzień trzeci.
Mijamy Zgorzelec i przekraczamy granicę w kierunku Drezna.
Z przewodnikiem okrążamy zabytkowe pałace. (Niektóre
w trakcie renowacji). Podziwiamy muzealne zbiory;
przepiękne malowidła w złoconych ramach, również pejzaże
warszawskiej Starówki.
Kolej na Zbrojownię; każdy skrawek eksponatu ozdobiony
szlachetnymi kamieniami przyprawia o zawrót głowy.
Wytrwali docierają do klejnotów Skarbca. Próbuję tam kupić
albumy i przewodniki, ale nie ma nic w naszym rodzimym języku.
Decyduję się sentymentalnie na wydanie francuskie.

Wracamy. Droga jak blat dębowego stołu. Z precyzją zegarmistrza
złocą się pola obsiane rzepakami. Wszędzie zadbane obejścia
i pobocza. Trudno o lepszą wizytówkę. Zostaje jakaś zadra,
że po tamtej stronie - potrafią. Gorzki smak zawodu
rekompensuje gospodarz pensjonatu pieczoną nad ogniskiem
wspaniale przyrządzoną baraniną.

Dzień czwarty.
Śnieżka. Kolejny raz wdrapuję się po kamienistym szlaku.
Słyszę za plecami przyśpieszony oddech. Moja kondycja
też nie do pozazdroszczenia. Wyjątkowy upał, a jednak
gdzieniegdzie leży śnieg, spod którego wypływają chłodne strumyki.
Roznegliżowana dziewczyna "robi orła". Obrzucamy się śnieżkami,
pozujemy do zdjęcia. Na dole fotograf proponuje gotowe
odbitki po 7 zł za sztukę. No i czemu takie drogie?

Dzień piąty.
Powrót.

[asher]

No fajnie piszesz, niektóre zdania na 5, ale do czego zmierzasz? Pytałeś się?

[janko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kogo mam pytać i o co? To zaledwie próbki, nic specjalnego. Piszę wiersze. Ten tekst jest gdzieś pomiędzy. Nie umiem go zakwalifikować. Na dłuższe teksty, brak czasu, a może w wierszach łatwiej wyrazić przesłanie. Ot, same pytania:-)) Pozdrawiam.

[asher]

To nie tak, ja właśnie pytałem o wersyfikację itp. Można to przecież fajnie rozpisać na prozę poetycką.

[janko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo jestem ciekaw jak byś to widział; jeśli znajdziesz chwilę,
b. proszę:-))

[asher]

*
Spóźniony autobus podjeżdza w umówione miejsce. Z ulgą witamy pierwszą setkę kilometrów rozmienioną śpiewająco. Ubywa herbaty z prądem, przybywa rozbieganych rąk
wybijających rytm znanego szlagieru: "a wszystko te czarne oczy, gdybym ja je miał" - nie dla psa parówki. (dostaniemy po dwie na śniadanie).
Zapora w Pilchowicach. Potężny granitowy mur ma 62 m wysokości. Największa budowla hydrotechniczna w Sudetach utworzyła jezioro o powierzchni 240 ha. Zbiornik wypełnia malowniczą dolinę o skalistych i zalesionych zboczach. Przy tamie elektrownia wodna.
Przewodnik oprowadza nas po urządzeniach. Cicho pracują turbiny. Na makietach oznaczone miejsca, gdzie w czasie powodzi przelewała się woda. Na samym grzbiecie zapory długi most. W dole pląsają ryby. U nabrzeży góry plastikowych śmieci.
Mijamy Zgorzelec i przekraczamy granicę w kierunku Drezna. Z przewodnikiem okrążamy zabytkowe pałace. (Niektóre w trakcie renowacji). Podziwiamy muzealne zbiory; przepiękne malowidła w złoconych ramach, również pejzaże warszawskiej Starówki. Kolej na Zbrojownię; każdy skrawek eksponatu ozdobiony szlachetnymi kamieniami przyprawia o zawrót głowy.
Wytrwali docierają do klejnotów Skarbca. Próbuję tam kupić albumy i przewodniki, ale nie ma nic w naszym rodzimym języku. Decyduję się sentymentalnie na wydanie francuskie.
Wracamy. Droga jak blat dębowego stołu. Z precyzją zegarmistrza złocą się pola obsiane rzepakami. Wszędzie zadbane obejścia i pobocza. Trudno o lepszą wizytówkę. Zostaje jakaś zadra, że po tamtej stronie - potrafią. Gorzki smak zawodu rekompensuje gospodarz pensjonatu pieczoną nad ogniskiem wspaniale przyrządzoną baraniną.
Śnieżka. Kolejny raz wdrapuję się po kamienistym szlaku. Słyszę za plecami przyśpieszony oddech. Moja kondycja też nie do pozazdroszczenia. Wyjątkowy upał, a jednak gdzieniegdzie leży śnieg, spod którego wypływają chłodne strumyki. Roznegliżowana dziewczyna "robi orła". Obrzucamy się śnieżkami, pozujemy do zdjęcia. Na dole fotograf proponuje gotowe odbitki po 7 zł za sztukę. No i czemu takie drogie?

itd...

I mamy symultaniczną pocztówkę z podróży :))) Przydałoby się rozpisać dłuższe, ale ja tak to widzę. Tylko system forum miesza, więc nie jest tak jak umyślałem...

[Espena_Sway]

Janko, bardzo dobrze - mnie się podoba. tekst odebrałam
jako poezję prozowatą. lubię takie klimaty, zresztą ostanio
też piszę tym stylem.

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

[adam sosna]

Mnie się nie