Slońce

[Stonger]

Przez dwadzieścia lat żyłem w ciemności
Szukałem Słoneczka – mojej miłości.
Chodziłem, pukałem, błagałem
Lecz szczęścia nigdzie nie zaznałem.

Dopiero po tylu latach błądzenia
Doznałem nagle olśnienia.
W pewnym momencie życia mego
Spotkałem kogoś wyjątkowego.

Na początku nawet nie przypuszczałem
Że się w Księżniczce zakochałem.
Myślałem że wielki błąd popełniłem
Gdy jednej nocy z nią razem byłem.

Zdawało mi się że śnię bo nigdy nic takiego nie przeżyłem
A gdy rano się rozstaliśmy w smutku byłem.
Do czasu kiedy się spotkaliśmy
I być razem spróbowaliśmy.

Jak to zwykle bywa łatwo nie było
Ale dobrze nam się razem żyło.
W końcu Słoneczka ciepło mnie ogrzało
Jak się dowiedziałem że mnie pokochało.

Stałem się wtedy najszczęśliwszym na świecie
Gdyż moje marzenie o najwspanialszej kobiecie.
Nagle się spełniło i wszyscy nam się dziwili
I naszej wspanialej miłości zazdrościli.

Chciałbym żeby już zawsze tak było
I nigdy nie pozwolę by to się skończyło.
Bo pokochałem Cię jak nigdy nikogo.

Kochać nie przestanę bo bez Ciebie
Moje życie nie ma sensu i nigdy mieć nie będzie.









Proszę o komentarze czy to się wogole do czegoś nadaje :), to jest mój pierwszy, dziewiczy wiersz :)